Accións da Igrexa ante o desafío do Covid 19 (V)

A modo  de resumo dalgunhas actuacións realizadas a través da Igrexa diocesana, ofrecemos a continuación este dossier -por forza incompleto dado que todos os días as parroquias seguen traballando e vivindo situacións novas e distintas-, como contribución ao coñecemento social da tarefa que a Arquidiocese de Santiago de Compostela exerce ante este reto da pandemia do coronavirus. Quizá nunca como agora fíxose realidade aquela expresión do papa Francisco na que definía á Igrexa como “hospital de campaña”.  Acción e oración, “ora et labora”, os dous alicerces fundamentais dunha Igrexa que segue sendo espazo de acollida preferente para os máis desvalidos.

 

INSTITUCIÓNS:

Seminario Maior. Ofrecemento á Xunta de Galicia da Hospedería de San Martín Pinario para o uso que, se fose preciso, considérese necesario. O reitor da institución, Carlos Varela, dixo que, igual que a maioría dos establecementos da capital galega, a Hospedería leva días pechada, pero «están preparados para organizar a acollida do persoal que sexa necesario en calquera momento e a calquera hora». Trátase de cuartos individuales, con baño, nun emprazamento, lembra o reitor, «de fácil acceso por exemplo para ambulancias».

 

Seminario Menor. Ofrecemento ao Concello de Santiago das súas instalacións para os sen teito, xestionado por Cáritas Diocesana. Un albergue de emerxencia para que ningunha persoa sen fogar teña que pasar o confinamento na rúa, que xa está a funcionar.Reconverteuse en albergue para transeúntes a zona onde residen os seminaristas: uns 20 cuartos individuales que para moitos dos que agora as ocupan ofrécenlles unha calidade de vida que hai moito tempo non podían gozar.A acollida manterase mentres dure a alarma sanitaria. Comentaba o director de Cáritas, Anuncio Mouriño, que esperan que esta experiencia poida servir tamén para que moitas destas persoas poidan exporse “restablecer a súa vida”.Pero ademais deste servizo extraordinario en Belvís, unhas 200 persoas están a ser atendidas por Cáritas Diocesana en Santiago. O piso de acollida a mulleres vítimas de trata, Vagalume, tamén mantén actividade con dúas persoas, que atenden tamén previa cita, e en Vieiro, unhas 9 persoas seguen acudindo periodicamente, por exemplo, para poder lavar a súa roupa, ou para recibir algún servizo de asesoría.

 

Cáritas Diocesana. Comedor social de Cáritas Interparroquial de Arousa: Mantéñense os almorzos unha persoa por mesa; a lavandería; realizarase o servizo de comidas en tres quendas, respectando o terzo da capacidade do local, os días festivos as comidas e as ceas daranse en bolsa fose do comedor, a condición de que sexa posible; peche do servizo de ceas e entregarase bolsa na comida. Servizos de Atención Primaria: Mantense o servizo, cumprindo estes requisitos: primarase a atención telefónica cando sexa posible, continuarase a atención presencial para aqueles casos de urxencia, cumprindo os requisitos de acceso dunha soa persoa por familia e gardando as distancias de seguridade e requirindo previamente as debidas medidas de hixiene recomendadas, o resto agardará a súa quenda no exterior do local; proponse a existencia dalgunha caixa de correos  onde aquelas persoas que simplemente teñan que entregar documentación, teñan un lugar onde depositala, sen necesidade de pasar á atención directa. Comedor como unha seda de Cáritas Interparroquial de Arousa: Mantense servizo extremando medidas de hixiene. Residencia Meu Lareira e Centro San Cibrán: Seguir as indicacións da Xunta de Galicia en materia de centros residenciais, ampliando que se suspenderán os novos ingresos, anúlanse todas as actividades con voluntarios, restrínxense as saídas, extremásense medidas de hixiene persoal e do centro. Albergue San Javier: De aplicación o expresado para centros residenciais, e segundo o recomendado, habendo unha estancia máxima de 21 días, estúdase a ampliación a 30 días. Pisos de acollida: Restrínxense as saídas, extremar medidas de hixiene persoal e do centro.

 

Cáritas Interparroquial da Coruña. O labor das Cáritas nas parroquias da Coruña e Arteixo axuda a máis de 1.700 familias, superando as 5.000 persoas atendidas. Neste momento de coronavirus concentrouse a atención social e de emerxencia, aumentando os contactos vía telefónica e por correo electrónico cos usuarios. Dada a elevada media de idade nos equipos de voluntarios parroquiais, extremáronse as precaucións, para protexer a este persoal. A residencia de maiores coida aos seus con rigorosos  protocolos sanitarios, incorporando material doado por algún colectivo. Doutra banda, a versatilidade e axilidade de resposta que ten Cáritas, fai que estes días de crises, os Servizos Sociais do Concello botan man da colaboración desta institución da Igrexa para dar solución aos casos máis urxentes. É o caso, por exemplo, de familias que sobrevivían con pequenos traballos e, de súpeto, víronse sen ingreso algún. Á exclusión e á pobreza, engádese agora o medo e a inseguridade. Cáritas permanece preto ante o desconcerto.

 

Centro Raíña dá Paz, Pontevedra. As medidas de prevención de contagios por Covid-19 fixeron que o Concello de Pontevedra tivese que reformular as medidas de axuda a persoas sen fogar. Así, Cáritas habilitou hai días o seu centro Raíña dá Paz, en Salcedo, que será a residencia dun grupo de persoas que normalmente durmían en albergues da cidade.

 

A Xunqueira: Mantívose o contacto cos grupos Scouts, que viron modificados ou aprazadas os seus campamentos e roteiros previstas en datas próximas. Outro tanto sucedeu coa entrega dos “Premios Nécora”, outorgados pola Fundación Galega contra o Narcotráfico; a gala non puido ter lugar, pero continúa a planificación en tarefas de prevención, porque as consecuencias do tráfico e consumo de drogas seguen presentes. Cáritas non deixou de ofrecer a atención primaria ás, aproximadamente, 23 familias ao seu cargo durante todo o ano, que estes días de confinamento aínda están máis expostas á precariedade. Mantéñense alerta ante calquera emerxencia potencial.

 

Ordes: Cáritas parroquial de Sta. María de Ordes mantén a atención primaria a 100 familias en tempo de coronavirus. O Concello ofreceu a súa colaboración para a repartición de alimento aos domicilios destes usuarios para protexer a saúde, tanto a deles como a dos voluntarios de Cáritas. Mantense a actividade da “Horta Solidaria” e o Roupeiro parroquial coas debidas precaucione

 

Carril: O párroco, Eduardo Amado, conta que pasa moito tempo na Igrexa. É o meu modo de secundar a recomendación do Papa, animándonos a mostrar a proximidade de Deus, mesmo, dun modo físico. Coa porta aberta, o sagrario iluminado, a imaxe de San Roque alumada con velas… Atende emerxencias de Cáritas co retén de Arousa que non abandona aos máis necesitados. E está de garda no Hospital do Salnés, para atender aos enfermos.

 

Unidade Pastoral de Mugardos: O párroco, José Carlos Mato, coordina o envío de materiais útiles para a oración e a formación a través dos grupos de whatsapp. Cáritas: a actividade de atención primaria permanece alerta e repartindo axuda a unhas 40-50 persoas. No local do antigo consultorio médico, un convenio co Concello permite a Cáritas coordinar a axuda social local, unificando recursos. Permanécese alerta para a atención de enfermos que o soliciten.

 

Santa María a Maior, Pontevedra. Cáritas Parroquial traballa en estreita colaboración co Concello de Pontevedra na atención de persoas sen fogar e a familias en perigo de exclusión social. Outro tanto ocorre coa Pastoral da Saúde, que mantén un seguimento telefónico con todas aquelas persoas enfermas ou impedidas que antes eran visitadas con frecuencia nos seus fogares. Igualmente mantéñense activos os voluntarios do Centro de Escucha San Camilo de Pontevedra, para a atención e acompañamento, tamén telefónico, de quen estea atravesando unha situación de perda ou duelo, a través do número 652 385 332. No ámbito sociosanitario, é de destacar a entrega e xenerosidade das ordes relixiosas que atenden con tanto agarimo a maiores e discapacitados.

 

No ámbito hospitalario, os capeláns teñen estes días unha importante misión no acompañamento e consolo a persoas ingresadas e aos profesionais da salud para que se poidan desafogar ante situacións tan duras que lles toca vivir e atopar unha palabra que lles achegue esperanza. En todos os hospitais o servizo relixioso funciona normalmente, aínda que os capeláns teñen limitacións para moverse libremente polos corredores e por determinadas unidades que foron bloqueadas por necesidades sanitarias. Por este motivo, se algunha persoa necesita atención relixiosa e espiritual debe contactar coa capellanía a través da central ou dos controis de enfermería do centro.

 

Cangas. Os grupos máis activos da parroquia (Cáritas, Confrarías, Administración, Catequese, Conferencias de San Vicente de Paúl, etc.) colaboran na comunicación cos fregueses e na atención dos máis necesitados. Intercámbianse as distintas iniciativas de Iglesia para manter viva a fe e a esperanza nestes tempos. Mantense o contacto cos enfermos, anciáns e algúns ex alcohólicos para alentar o seu día a día. O labor de Cáritas mantense. A repartición de atención primaria segue “de garda”, reorganizándose: os voluntarios maiores han suspendido, por seguridade, a atención directa ao público e sumáronse outras persoas a este labor. Asístese a unhas 50 familias. Destaca a colaboración co Concello: este colabora co transporte ao domicilio dos usuarios con mobilidade reducida e a parroquia reforza o labor do comedor municipal.

 

En plena península do Morrazo, a Cáritas parroquial de Bueu atende a unhas 70 familias. Durante o coronavirus, os seus voluntarios protexéronse do mellor modo posible fronte ao contacto físico, pero seguen prestando a axuda máis urxente e necesaria dúas veces á semana, pendentes por se xorde algunha emerxencia concreta en calquera momento. Porque o coronavirus golpea a saúde da poboación e, mentres esta paralízase, a Iglesia continúa coa súa axuda.

 

San Fernando, Santiago. Santiago A cripta da Iglesia permanece aberta de 9:00h á 21:00h para lembrar que o Señor segue alí presente, no Sagrario, coidando de todos os fregueses. O párroco e o seu grupo de voluntarios e colaboradores, afánanse en manter o contacto cos enfermos, os maiores, os que viven sós e os máis necesitados.

 

Cáritas parroquial lanzou a campaña “O teu veciño de apoio”. Unha iniciativa solidaria e fraterna ideal para unha época de confinamento domiciliario. En cada portal colocouse un cartel cunha persoa de referencia á que acudir, en caso de necesidade, pensando nos maiores, os que viven sós e os enfermos. Outra das achegas que a parroquia de Carballo puxo en marcha é o Servizo de Escucha e Acompañamento Psicolóxico e Espiritual. Un grupo de voluntarias da parroquia puxo ao choio en tarefas de costura e xa confeccionan máscaras coas que axudar a fornecer este material de protección. Durante todo o ano, Cáritas Parroquial de Carballo sostén a atención primaria dunhas 270 familias; esta axuda mantense durante o coronavirus, coa consecuente aplicación dos protocolos de seguridade sanitaria que require a solidariedade nas presentes circunstancias.

 

Parroquia Liáns, Nós e Dorneda. Cáritas organiza repartición de alimentos e a súa habitual atención social; formáronse dúas brigadas de emerxencia “” para atender aos máis vulnerables acompañando ou realizando por eles xestións, gabinete. Creouse un un servizo psicólogico de escoita para soportar este confinamento. Os mozos están a dinamizar as redes animando á esperanza a través da pagina web, Instagram e outras redes, os grupos de formación continúan os seus programas a través das redes…., é dicir, a parroquia non está parada.

 

San Vicente do Grove e Simes. Ademais do seu labor habitual durante a “reclusión” forzada polo coronavirus (catequese virtual, envío de material para a oración por whatsapp, preocupación polos enfermos e necesitados locais.

 

Parroquias de Cambre e Brexo. Manuel Quintáns, o párroco di que, ademais de estar unidos en oración,  contacta case a diario coa xente maior da parroquia, e tamén cos sacerdotes do seu Arciprestado. A nivel próximo, destaca a importancia do Centro de Escuchaa San Camilo de Pontevedra. Xusto unha semana antes do confinamento polo virus estiveron na Coruña ofrecendo os seus servizos. A sede da Coruña será a parroquia da nosa Señora dos Rosales. En Cambre hai persoas preparadas no acompañamento en duelo.

 

UP Milladoiro, Teo e contorna. Un alicerce robusto desta Unidade Pastoral é o seu labor de Cáritas. O amplo abanico de poboación que ocupa a UP e a cantidade de necesidades, urxiulles a solicitar axuda complementaria a pasada semana para responder, con eficacia, á demanda de alimentos xerada entre os máis desfavorecidos coa alarma sanitaria. Non escatiman en atender a un grupo de persoas consideradas “sen papeis”, aos que a situación creada a raíz do coronavirus volveu aínda máis vulnerables. Desde o inicio da emerxencia atendéronse a 350 persoas, que forman parte de máis de 100 familias con menores a cargo. Os sacerdotes da UP e os seus colaboradores están especialmente pendentes dos enfermos e os que viven sós. Algúns casos de persoas hospitalizadas requiren un seguimento máis próximo. Coordínase a compra de medicinas para quen carece de mobilidade suficiente e téntase responder a calquera outra incidencia. Cáritas da Unidade Pastoral de Milladoiro, Teo e Contorna ofrece 19 prazas de aloxamento de maneira gratuíta para persoal que traballa no Hospital Clínico Universitario e polo seu traballo atópese en situación de risco de contaxio. Esta posta a disposición vén motivada pola necesidade de ofrecer un aloxamento a persoal sanitario, que traballan con persoas en risco, e previr así a expansión do contaxio. 7 prazas están no Albergue de Ou Milladoiro. Este albergue xestionado pola Parroquia de San José de Ou Milladoiro pon a disposición menos dun terzo das mesmas (cumprindo a regulamentación vixente no estado de alarma actual). Outras dúas prazas atópanse nun apartamento no Barrio de Santa Marta, consistindo en dúas habitacións con baño. Para poñerse en contacto e poder acceder a estas prazas, pódese chamar ao teléfono de Cáritas 678.512.276 ou ben contactar co Capelán do Hospital Clínico, Zacarías.

 

Marín. Ademais do labor social do Concello e da predisposición para colaborar, por parte da Escola Naval de Marín, Cáritas parroquial mantén, en tempo de coronavirus, a atención primaria a 45 familias (uns 200 usuarios) e ver por 54 persoas que viven soas e sen recursos. A institución da Iglesia socorre nos seus pisos de acollida a 10 persoas en risco de exclusión. O comedor benéfico da localidade, xestionado polas Fillas da Caridade, atende a outras 80 persoas cada día e a Asociación benéfica Sor Elvira vela por 7 persoas.

 

Parroquias Ares, Lubre, Cervás e Limodre. A comunicación do párroco, Antonio G. das Heras, cos seus fregueses acentuouse a través do Facebook e o teléfono. Este segue sendo o máis recorrido para os maiores e o whatsapp, logo, segundo descéndese no rango de idade. Atención aos maiores e enfermos. O interese por este colectivo mantense esperto. A visita aos enfermos que así o solicitan, faise coas debidas precaucións (máscara e luvas), sen deixar de acompañarlles. Cáritas: mantense a atención primaria a trinta familias, permanecendo alerta ante calquera emerxencia. Existe a posibilidade de servir no domicilio a quen o necesite. Cabe sinalar que a xenerosidade local durante todo o ano, permite a axuda en tempos difíciles como os actuais.

 

Parroquia de San Andrés de Barciela-Sigüeiro. Permanece aberta varias horas ao día para que se visibilice que a Iglesia segue estando presente e por se alguén ten algún tipo de necesidade ou urxencia tamén se lle atende nese horario. Faise o posible por manter contacto diario neste tempo de confinamento cos fregueses das parroquias a través das redes sociais. Pero o que máis esforzos require é a atención aos máis necesitados: entregas periódicas de alimentos cada vez a máis familias, case todas con nenos, así como o acompañamento no duelo a persoas que perderon a algún ser querido nestes días, xa que están a ser verdadeiramente traumáticos. Por último, unha iniciativa que levan a cabo voluntarios é “chamar diariamente” a persoas que están soas: anciáns, persoas enfermas, algún sacerdote. Un verdadeiro testemuño dunha igrexa que está máis viva que nunca.

 

Codeso e outras en Boqueixón. colecta mensual, recollida de alimentos para institucións: Albergue Xoán XXIII, Cociña Económica e Cottolengo, roupeiro e axuda a familias necesitadas. Chamadas ás familias con posibles dificultades e seguimento ou continuo

 

Parroquia de Noia. A actividade da Cáritas parroquial noiesa mantén a súa actividade protectora dos máis desfavorecidos; aos seus 160 usuarios habituais, engade agora a colaboración estreita e frutífera cos servizos sociais locais para dar abasto ás novas necesidades. O voluntariado de Cáritas-Noia, xunto aos amigos, veciños e establecementos de Hostalería que queiran participar, promoveron unha actividade denominada “Tortilla solidaria”. Esta iniciativa terá lugar os días 16 de abril e 23 de abril.

Parroquia Pobra do Caramiñal, Santa María a Antiga Ou Xobre e Palmeira. O párroco, Manuel Antonio Villar, coordina o labor vivo da Igrexa nesta localidade. A súa comuñón é forza para a Igrexa. Contacto entre os diversos grupos parroquiais a través do whatsapp. Envío de materiais formativos e para a oración: remitindo a outros espazos xa na “rede”; “Coresma en Corentena”. Novena de Dores, ao pé da imaxe parroquial. Utilización de Facebook para a difusión, que seguiron máis de 200 persoas diariamente. De luns a venres, ás 17h exponse o Santísimo Sacramento no templo; ata as 19:30h, momento da celebración da Sta. Misa. A Iglesia permanece aberta como signo de esperanza e de consolo, mantendo esperto o recordo da presenza viva de Jesús no territorio parroquial. Cáritas na Pobra segue velando polas 25 familias (ao redor de 60 persoas) que son atendidas por esta institución da Igrexa. Estes días de crises polo coronavirus, coordinouse a actividade cos Servizos Sociais do Concello, para achegar as axudas aos domicilios e evitar ao máximo o risco de contagios víricos. A ela derívalle tamén o Concello algún usuario en situación de emerxencia, dada a capacidade de resposta rápida da Organización Caritativa Católica. Na localidade próxima de Palmeira, 30 persoas de 9 familias continúan recibindo a asistencia correspondente por parte de Cáritas, quen se puxo ao servizo das autoridades locais para velar, conxuntamente, polas eventualidades que poidan ir xurdindo. A institución da Igrexa xa estuda o escenario posterior á crise do coronavirus, para prever recursos e procedementos cos que facer fronte ao potencial  aumento de necesidades.

Carmelitas da Coruña. Nunca fixeran algo así. As monxas Carmelitas da Coruña lograron terminar 204 máscaras nun só día, durante a última semana do pasado mes de marzo. Este convento e o das Nais Clarisas da cidade herculina, ofrecéronse a colaborar como un signo visible da súa implicación solidaria cos afectados polo coronavirus. O pasado 30 de marzo, a Cadea Cope, informaba do traballo colaborativo destas monxas que, en menos dunha semana, entregaran case 300 destas proteccións, para que Cáritas  distribuíseas en varias residencias da cidade herculina.

Segundo contan as propias Nais Carmelitas, comezaron elaborando elas mesmas unhas máscaras sinxelas, con tea branca, de algodón, procedente de retales que tiñan no convento. Ao pouco tempo, o mozo voluntario, Javier Mosquera, que serviu de aldrabada para a súa iniciativa, facilitoulles sabanilla cirúrxica, para elaborar un produto homologable ao resto de material sanitario en circulación. Case toda a comunidade implicouse neste proxecto, facendo rodar as máquinas de coser, o elástico, o arame, etc. Non tardaron en achegarse á cifra de 1. 000 embozos protectores.

 

Parroquia de San José de Campolongo. A parroquia mantense viva. Velaquí algún signo diso: A Eucaristía parroquial do domingo retransmítese en directo ás 12:30h. vía Facebook. O resto dos días da semana, o párroco, Casimiro Fernández, celebra a Misa sen público, encomendando aos seus fregueses. O párroco coordina o envío de materiais formativos e de oración aos seus grupos parroquiais. Estableceuse unha rede de contactos ao redor de 110 persoas. Cáritas: foi preciso deter a súa actividade física dado o perigo ao que se expoñían os seus voluntarios, de idade avanzada, e á carencia de medios de protección. A súa tarefa en tempo de confinamento céntrase na planificación dos “días despois”. As necesidades aumentarán. Así, por exemplo, barállase o modo de regresar “” á actividade caritativa: o equipo humano reforzarase con novos voluntarios; retomarase a atención primaria ás 150 familias de usuarios. Manteríanse os “almorzos de San”José , xantares que se reparten os domingos a unhas 55 persoas na casa parroquial, co complemento de bocadillos para o mediodía. O centro da Iglesia Raíña dá Paz foi un dos lugares designados para recoller ás persoas que non poden recibir axuda no territorio parroquial durante a pandemia.

Parroquia de Sada. A actividade de Cáritas parroquial mantense en Sada durante o coronavirus. 140 persoas (unhas 49 familias) benefícianse da atención primaria da institución católica; de entre esas persoas, 42 son menores de 16 anos.

Clarisas da Coruña. Á espera de tea cirúrxica coa que confeccionar máscaras, as Nais Clarisas da Coruña (alí tamén coñecidas como “as Bárbaras”) manteñen viva a presenza de Jesús Eucaristía na súa capela. O tempo tráxico do coronavirus chegou e senten a chamada para intensificar a oración para interceder ante o Señor por cuantos necesítanlle máis que nunca e para poñerse á súa disposición, polo menos cun pequeno xesto. O 25 de febreiro de 2016 instalábase na capela do convento de Santa Bárbara, a Adoración Permanente do Santísimo Sacramento. Desde a súa localización no coro do convento, as Clarisas colaboran cos adoradores para relevarlles, encomendando aos enfermos, aos defuntos, aos familiares e a todo o persoal (sanitario ou de servizos) que contribúen ao coidado da sociedade.

 

UPA de Pontedeume. Os seus fregueses, xunto ao seu párroco, Benjamín Sevillano, o diácono Xosé Manuel Pan e o ministro da Palabra Manel Pérez Sas encomendan, dun modo particular, a todos os diocesanos. Algúns signos de esperanza a través da vida parroquial da Unidade Pastoral de Pontedeume, en tempo de coronavirus. Está a tentarse falar por teléfono, con todos os fregueses dos que dispoñemos teléfono, especialmente os maiores, os que viven sós ou enfermos, para interesarnos pola boa marcha de todos. Cáritas permanece aberta exercendo o seu labor de atención primaria a máis de 50 familias de usuarios. Existe, ademais, un roupeiro que completa esta axuda.

 

Cáritas de Sta. Cruz. A atención básica das 92 familias en desamparo económico permanece activa. Ademais, continúa exercendo o seu labor o gabinete psicolóxico e de escoita e mantense o contacto diario cos usuarios, para avaliar o modo de encaixar as dificultades da presente crise sanitaria. Constituíronse dúas “brigadas de emerxencia”, operativas a través dos seus voluntarios para realizar xestións burocráticas, repartir medicamentos e solucionar as urxencias, evitando aos usuarios (especialmente aos maiores e enfermos) ter que saír de casa.

 

Parroquias do Arciprestado de Entís. Gran parte da actividade parroquial futura, pasa polo traballo en equipo. Así xorde o proxecto dunha gran Unidade Pastoral no amplo territorio do Arciprestado de Entís (Muros, Outes, Carnota e Mazaricos). Tamén se suman ao equipo os PP. Franciscanos do convento de Louro. Na zona de Muros, o contacto permanece activo cos distintos grupos de contactos. Hai Misa diaria celebrada polo párroco sen público, en San Xoán de Serres. A atención primaria de Cáritas continúa apoiando ás case 30 familias que se lle confían.

Na Rede Parroquial Outiense ofrécese un servizo de apoio ao duelo, especialmente habilitado para as familias dos falecidos neste tempo de coronavirus, cuxo adeus adoita ser máis traumático do habitual, dadas as estritas medidas de saúde impostas pola corentena. Velaquí varios puntos para ter en conta:

En Mazaricos, “domicilio social” de Égueire , o párroco, J. M. Pensado, promove esta organización de cooperación para o desenvolvemento de Costa do Marfil. Dela dependen moitas persoas necesitadas: 2.000 mulleres son beneficiarias das cooperativas; a Maternidade atende a unha poboación de 8.000 persoas. A dirección institucional de Egueire atópase en Mazaricos e outra das “almas mater” do proxecto é o sacerdote marfileño, destinado en Cée, Desiré Kouakou.

Desde Carnota comentan que “ous sacerdotes do arciprestado de Entís, “non desprezando”, levan camiño de converterse nun rodado equipo de atención pastoral. Non tempo do coronavirus, tamén isto é moi importante, porque permite unha repartición de tarefas e coordinación, con froito persoal e misioneiro”.

COF diocesano segue atendendo telefonicamente durante a alerta sanitaria. O Centro de Orientación Familiar (COF) segue atendendo telefonicamente a todas aquelas que o precisen. Os responsables deste servizo diocesano indican na súa páxina web, cofsantiago.es, que “ante a situación de alerta sanitaria que estamos a vivir, polo ben de todos, este centro permanecerá pechado mentres as autoridades competentes non indiquen o contrario, ofrecendo aos seus usuarios a posibilidade de atención telefónica de luns a venres de 10 h. a 13 h. e de 16h. a 19 h”. O COF é un servizo que ofrece a Arquidiocese de Santiago de Compostela. É un espazo de acollida que ofrece axuda profesional ás familias, parellas e persoas no ámbito das súas relacións: dificultades relativas á comunicación e á convivencia, á educación dos fillos, conflitos derivados da familia de orixe da parella, etc. A finalidade é axudar a conseguir unha vida familiar equilibrada e unha convivencia máis humana. Trabállase con rigor profesional e desde o respecto ás persoas, propio dos valores cristiáns, con matrimonios que viven situacións de conflito, con parellas en proceso de ruptura, con mozas ou nenos que buscan unha mellor inserción na vida familiar e social.

 

Os sacerdotes diocesanos farán unha achega a Cáritas. Dos sacerdotes diocesanos  ha xurdido a iniciativa de realizar unha achega a Cáritas para atender as necesidades xurdidas pola situación das persoas vulnerables por mor da pandemia do COVID 19.  Aos bispos da Provincia Eclesiástica de Santiago pareceulles unha excelente proposta e vaise a levar a cabo coa lema “Sempre xuntos”, como xesto de fraternidade sacerdotal e de caridade ante o día de Xoves Santo. O arcebispo de Santiago, monseñor Julián Barrio, enviou unha carta ao clero diocesano para sinalar o modo de facelo e indicar que cada sacerdote e diácono poderá achegar o que vexa conveniente segundo as súas posibilidades. Na Provincia Eclesiástica de Santiago cada diocese canalizará a proposta segundo distintas modalidades, pero unidas na mesma finalidade: apoiar economicamente a Cáritas na inmensa tarefa de servizo aos máis necesitados nestes días.

 

Pastoral Penal. Ou capelán de Teixeiro, Juan González Redondo, xunto cos voluntarios de Pastoral Penal, quere transmitirmos unha mensaxe: “Queridos amigos e amigas, irmáns todos na fe: acolemos con gusto esta iniciativa de orar vos uns polos outros e abrirvos as portas dá nosa Igrexa, este Mércores Santo. Igrexa virtual, ou mellor dito, na comuñón do Espírito e dous espíritos, que nunca pode estar pechada. É a comunidade dá Pastoral Penal. Lestes días, a pesares de non poder acudir a Teixeiro, sen embargo permanecemos unidos a través dous medios, en oración, sabendo vos uns dúas outros. Acordámonos dous presos precisamente neste tempo en que dalgún xeito nós tamén estamos presos (Hb 13, 3). Estamos a enviar cartas ós internos, fixemos unha achega para que recluídos sen ingresos puideran chamar á casa, as Carmelitas da Coruña enviaron 200 máscaras para funcionarios. Consólanos saber que non hai infectados dentro dous muros de Teixeiro. Por outra parte, está a colaborar connosco a parroquia de San Cristovo das Viñas da Coruña, en concreto a súa Cáritas parroquial. Vos voluntarios dá casa forman parte do grupo dá HOAC diocesano que ten como proxecto de compromiso comunitario “Un paso adiante”. Consiste nunha casa de acollida para a reinserción de persoas que recobran a liberdade despois de moitos anos de condea, para ou que se rehabilitou a reitoral. Este pasado xoves recibimos un segundo usuario. Por outra parte ou piso de permisos de Cáritas está acollendo a penados de terceiro grao, que han de voltar ás súas casas, pois ou CIS da Coruña está pechado”.

 

Parroquia de Betanzos. Os fregueses da parroquia de Betanzos únense en oración pedindo por todos os diocesanos. A súa comuñón é vida para a Igrexa.Ás 12h retransmítese a Eucaristía vía “streaming”, celebrada a diario polo párroco, Santiago Pérez. Atención das relixiosas do centro Pai Menni. Trátase dunha comunidade de Irmás Hospitalarias cuxa vocación é a atención de persoas con discapacidade intelectual. Comunicación coas persoas asociadas aos distintos grupos parroquiais a través do whatsapp, para intercambio de contidos formativos ou de piedade, así como o reforzo de lazos humanos e a preocupación polas persoas maiores, enfermas ou que viven soas. Presenza na vida pública betanceira para apoiar o labor dos sanitarios, para ofrecer solidariedade a quen a poida necesitar ou para reforzar a mensaxe de coidado e protección mediante as medidas de illamento en casa.

 

Cáritas parroquial da Estrada. O labor de atención primaria que leva a cabo Cáritas parroquial da Estrada, mantense e reforza durante o “parón” polo coronavirus. Cunha atención media que oscila entre as 130 e 150 familias, prevese un final de confinamento no que aumentarán as persoas sen traballo e, por tanto, en precariedade. Os voluntarios continúan recollendo as doazóns de produtos perecedoiros para a súa pronta entrega. Ademais da elaboración de lotes equilibrados e completos para os usuarios, un grupo de benefactores encárgase de preparar pratos quentes e repartilos, especialmente dirixidos ás persoas cuxo contexto persoal dificúltalles a realización dos mesmos.

Cáritas parroquial de Bergondo. Cáritas parroquial de Bergondo mantén a atención primaria a 27 familias en tempo de coronavirus; unhas 90 persoas atopan amparo e colaboración para afrontar as dificultades anuais. O roupeiro foi suspendido como medida de prevención sanitaria, pero mantense a axuda semanal con catro voluntarias en activo, pendentes, así mesmo das situacións de emerxencia que poidan xurdir. Volveuse necesario acudir aos domicilios de persoas en risco (por idade, saúde, etc.) e ampliouse o número de vales para o supermercado. Houbo que afrontar o problema das familias cuxos nenos tiñan bolsa de comedor e quedaron sen este servizo, para o que se puxo en marcha a colaboración cos Servizos Sociais da Xunta quen daría cobertura a esta situación. Por outra banda, desde os Servizos Sociais do Concello, pediuse apoio a Cáritas para a repartición de alimentos porque o supermercado que xestiona este servizo, tivo dificultades coa distribución a domicilio. Se se necesita algo urxente, asumible por Cáritas, a facilidade na resposta desta institución da Iglesia, permite solucionar as emerxencias con maior eficacia.

Parroquia Pontecesures. Este grupo de parroquias reza por todos vos diocesáns. As Parroquias de Sanmiguel de Valga, Santa Columba de Cordeiro, Santa María de Xanza, Santa Cristina de Campaña e San Xulián de Pontecesures, representadas na persoa do seu Cura, unidas nun só corazón e nunha soa alma. Facemos memoria dás familias, destas parroquias, que sufriron a violencia de xénero, ou terrorismo, e como non, a pandemia, que nos toca vivir a todos.

Unidade Pastoral Muros, Serres, Sestaio e Tourea. Dende ou inicio establecemos leitos de colaboración cos concellos nos que estamos presentes Cáritas-Protección Civil, para poder ser eficaces na distribución de alimentos entre vos nosos usuarios sen necesidade de que acudan aos centros de distribución para respectar a normativa do Estado de Alarma e, do mesmo xeito, vos voluntarios non quebranten a normativa do confinamento; tamén mantemos a colaboración Cáritas Muros-Eroski e foi ampliada nestes días para recollida de alimentos a custo cero; temos activado un teléfono de derivación para dar resposta a posibles demandas nos nosos fregueses, por necesidade, soedade, atención pastoral… onde podar ser atendidos polos nosos párrocos, traballadora social ou psicóloga.

 

Centro Cultural Xoán XXIII. Desde o comezo da situación de alarma provocada pola emerxencia sanitaria xerada polo COVID19, a entidade Centro Cultural Social Xoán XXIII tentou adaptar a súa resposta ás necesidades das persoas usuarias.

Deste xeito, dous días antes da declaración oficial do estado de alarma, a entidade bloqueou as súas pernoitas dando a opción aos aloxados de quedar no recurso ata o momento que se levantase dita situación. Por esta causa, a tal data (12/03/2020) contábase con 21 pernoctantes. O día da implantación do estado de alarma (14/03/2020) o número de pernoctantes era de 18 persoas. Paulatinamente algúns optaron por irse, tomaron a opción libre de deixar o recurso e actualmente contamos con 11 persoas que seguen facendo o posible por manterse con ánimo nesta situación e confiando en que pase pronto pero sobre todo que se manteñan con saúde.

A primeira semana de confinamento mantívose a atención externa de duchas e roupeiro que xa se ofrece habitualmente, realizándoa cun control na porta que permitía o cumprimento das normas de seguridade no interior, así como a correcta limpeza posterior. Con iso favorecíase a atención ás persoas que aínda quedaban en rúa mentres se articulaban as axudas por parte do Concello.

A partir da segunda semana deixáronse de dar servizos externos ao quedar situadas as persoas en diferentes recursos articulados polo Concello. Desde ese momento todo o esforzo envorcouse no coidar que os aloxados mantivésense nas instalacións cómodos e, sobre todo, sans.

Con todo, si que se mantivo o servizo de distribución de lotes de alimentos ás familias máis necesitadas, realizándose nesta ocasión unha distribución extraordinaria.

Como estes estaban de modo continuado nas instalacións, cousa que en momentos de normalidade non é así, xa que se permitían as saídas e entradas ata o peche do recurso pola noite, houbo que reorganizar o servizo que presta a entidade. Para dar resposta a este aspecto e, sobre todo, preservar ao máximo aos usuarios, os traballadores pasaron a facer xornadas contínuas que reducían a entrada e saída continua de persoal para, dese modo, minimizar os riscos de contagios. Formouse un equipo de cociña liderado pola Integradora Social, que prepara as tres comidas diarias para que sexan variadas e sas, dándose cabida ata a aqueles pratos que podían botar de menos.

Tamén se flexibilizaron os horarios de descanso permitindo, por exemplo, o intre de sesta posterior á comida. Puxéronse ao dispor dos usuarios do Albergue películas, xogos de mesa e libros que están a axudar a que se faga máis levadío o tempo de confinamento.

Ademais, desde a entidade fíxose un esforzo aínda maior, xa que se realiza a compra periódica de tabaco por conta da institución, o que, por unha banda impide que os usuarios deban saír a comprarllo, reducindo os riscos que iso implica, e ademais permite que os usuarios estean máis tranquilos, dado que a maioría son fumadores. Tamén se ampliaron as zonas comúns que poden utilizar.

 

Parroquia de Moaña: Os fregueses de Moaña, xunto ao seu párroco, José Luis Muñiz, encomendan de maneira particular a todos os diocesanos. A súa comuñón é vida para a Igrexa. Ángelus: diariamente, ás 12:00h rézase o Ángelus con repenique das campás parroquiais. Ás 18:30h. hai Exposición co Santísimo. A Iglesia permanece aberta como signo de esperanza e de luz para a sociedade, pero non se accede ao interior. Ás 20:00h prodúcese un emocionante momento de bendición co Santísimo Sacramento desde o Atrio parroquial. Téñase en conta que a hora da bendición coincide co momento do aplauso nacional ao persoal sanitario desde as xanelas. Unha vez que a parroquia se deu conta do xesto do seu párroco, esperaron a recibir primeiro a bendición para aplaudir logo. A policía local, a Garda Civil, Protección Civil e, mesmo, unha ambulancia, pasan agora por alí diante a esa hora para recibir tamén as grazas e a proximidade eucarísticas. Cáritas parroquial mantén a atención de 70 familias, colaborando na repartición a domicilio para estas e outras familias con Protección Civil e as autoridades locais. Os voluntarios de Cáritas confeccionaron máscaras con sabanilla cirúrxica para entregar a cada familia necesitada. O grupo de Pastoral da Saúde, encárgase de acompañar aos enfermos e levarlles a Comuñón. Durante a época do illamento no fogar, incrementaron, polo menos, a comunicación coas persoas delicadas de saúde, permanecendo moi pendentes das necesidades que poidan xurdirlles (medicación, soidade, etc.).

 

Parroquia de San Francisco Javier, A Coruña. O actual párroco e arcipreste da zona, Severino Suárez, atende tamén a parroquia do Pilar e a de Ou Nadal do Señor, no barrio de Bens. Aos raparigos do catecismo e ás súas familias fáiselles partícipes dos materiais de oración e formación necesarios e convídaselles a unirse á oración do Arcebispo, pedindo por todos os afectados coa pandemia. A atención primaria de Cáritas segue pendente das preto de 100 familias que nela buscan amparo. Os voluntarios de maior idade detiveron a actividade mentres dure a corentena. A proporción de inmigrantes baixo o seu coidado é elevada, pois constitúen unha parte importante da poboación local. Un dos economatos de Cáritas Interparroquial da Coruña ten a súa localización neste arciprestado (Riazor), que se mantén aberto e a pleno rendi Algúns dos voluntarios da parroquia son profesionais considerados esenciais para o funcionamento da sociedade durante o coronavirus; isto permítelles aplicar con gran rigor e sensibilidade todas as medidas de protección sanitaria na repartición de alimentos, facilitando así o illamento domiciliario dos usuarios de Ceritas. Un grupo de Acción Católica con sede en Ou Pilar e outro de Vida Ascendente prodíganse en coidar a comunicación cos maiores e con quen poida atoparse só durante estes días. O grupo de Pastoral da Saúde con sede na parroquia, desenvolve durante todo o ano pastoral un atento coidado e preocupación polos enfermos. Visitan residencias e a xente impedida, ademais dos coidados humanos e materiais que se requiren ante un falecemento inesperado dalgunha destas persoas, especialmente de quen carece de vínculos familiares capaces de asistirlles nese transo.

 

Cociña económica Santiago. Na Cociña Económica de Santiago traballan sen tregua para alimentar aos máis desfavorecidos da contorna urbana. As relixiosas e o persoal de complemento que se encargan deste labor, viviron o susto dun contaxio de coronavirus. Unha vez repostos, o retorno aos fogóns non se fixo esperar: moita xente dependía do seu auxilio. A Congregación das Fillas da Caridade encárgase do comedor da Cociña Económica desde o ano da súa creación en 1891. O pasado venres 20 de marzo un positivo por coronavirus fixo que o persoal da Institución Benéfica queda en illamento e en corentena. Tratábase de sor Alicia. Logo detectáronse dous casos máis de relixiosas afectadas que, a día de hoxe, xa se atopan recuperadas. A pesar de todo, o servizo da entidade continuou mediante un cáterin. Tras o proceso pertinente de illamento e a correspondente  desinfección, a comida volveu a prepararse nas súas instalacións o pasado 6 de abril.

Nestes momentos, 6 relixiosas e 10 seglares ocúpanse da preparación dos menús. O persoal das quendas de cociña ha de vestir traxes especiais de protección. Xa excederon as 200 comidas diarias preparadas e máis de 50 almorzos. Nos últimos tempos, unhas 29 familias sumáronse aos usuarios habituais da Cociña Económica (a causa do peche dos comedores escolares e por algún outro motivo) que, coordinada cos voluntarios de Cruz Vermella e outras institucións, organizouse para achegar a comida en táper ou en bolsas a quen o necesite. Moitos benefactores continúan apoiando o labor solidario desta entidade, conscientes da inxente tarefa benfeitora que desde os seus fogóns leva a cabo.

 

Unidade Pastoral de Coirós. Hoxe o párroco Juan Jacobo Ardá e a súa freguesía, únense en oración por todos os diocesanos. A súa comuñón constitúe esperanza para a Igrexa. Algúns signos de vida parroquial en tempo de coronavirus: O párroco celebra Misa todos os días, pedindo polas familias dos seus fregueses e polos afectados pola pandemia; un pequeno grupo da catequese permanece en contacto, mantendo o cultivo da fe en familia.; a tradicional “Romaxe na honra de San Pedro de Mezonzo constitúe un motor de unión e devoción na zona que durante o tempo da pandemia deixa ver os seus froitos máis maduros de piedade e caridade: o impulso da oración e a preocupación dos uns polos outros.

Irmás dos Anciáns Desamparados da Residencia de San Marcos, Santiago. Na Residencia das Irmás dos Anciáns Desamparados, en San Marcos, en Santiago, non se rexistrou ningún caso de COVID 19 entre os residentes. “Estamos a levalo bastante ben”, di a superiora da comunidade relixiosa, a nai Carmen, unha muller previsora que antes de que as autoridades decretasen o confinamento decidiu “pechar” o asilo a visitas para preservar de posibles contagios aos anciáns alí aloxados. “Pode pasar calquera cousa, desde logo”, asegura a superiora, “pero de momento, grazas a deus, non tivemos ningún caso e levámolo bastante ben, aínda que preocupadas por todo o que está a pasar”.

A comunidade relixiosa, que agrupa a 22 irmás, atende na residencia de San Marcos a un total de 196 residentes, “maiores e algún deles centenario”, explica a nai Carmen. Contan cun grupo de traballadores de 70 persoas, que afortunadamente dispoñen dos instrumentos de seguridade necesarios para garantir a saúde de toda a comunidade.

“Axudáronnos moito desde fóra. Hannos desinfectado as instalacións; a Xunta de Galicia fíxonos chegar máscaras, batas, luvas, desinfectantes”, explica a superiora. “Iso e a previsión que tivemos de pechar antes da alerta, avisando ás familias que só habería contacto telefónico cos residentes, deunos certa tranquilidade. É verdade que tivemos algún caso dalgún catarro, pero só iso, porque se fixo a proba e deu negativo en coronavirus”, engade.

E, polo si ou polo non, dentro das instalacións tamén se adoptan medidas de seguridade: “Se antes comían catro nunha mesa, agora fano dúas; se antes tiñamos un comedor, agora habilitamos outro; nas salas, ademais, facemos que os residentes teñan máis distancia entre eles

A residencia conta con médico e persoal de enfermería. Ademais,  xunto ao seu capelán, o bispo emérito de Tui-Vigo, monseñor José Diéguez Reboredo, quen tamén reside nas súas instalacións, viviron a liturxia propia de Semana Santa, “iso si, sen xente”, recalca a superiora.

 

Pastoral da Saúde. Nuria Vázquez Freire é a Delegada diocesana de Pastoral da Saúde. Farmacéutica. Residente en Santiago. Exposta a un risco considerable no seu labor profesional, sostén que a preocupación principal en Galicia centrou esta tempada a estabilización do número de contaxios. Desde o seu labor na diocese, interésase pola correcta preparación humana e espiritual para as situacións de aumento do número de enfermos. E que haxa capeláns; sacerdotes dispoñibles para saber responder as necesidades da xente. Inclúe propostas como a do Centro de Escucha en Pontevedra, para o acompañamento de situacións de duelo. Non poderse despedir dun ser querido e prescindir do acompañamento dos veciños nese momento, prevese difícil. Gustaríalle que de calquera momento de sufrimento, como o que se vive na actualidade, as persoas puidesen reformularse a vida, sacando algún ben. E que non só tivesen un horizonte material da existencia. A Delegación de Pastoral da Saúde está “de garda”, encomendando a todos os diocesanos.

 

Parroquia de Sada. A freguesía de Sada únese ao seu párroco, Joaquín  Varela, para rezar dunha maneira especial polos diocesanos. Para as celebracións de Semana Santa uníronse a outras parroquias que retransmitían a través das redes.Os domingos, permanece activo o contacto coas familias de catequeses, máis de corenta, repartindo diferentes materiais formativos e de oración. Cáritas parroquial non detivo a súa actividade. Para evitar o perigo de contaxio vírico nos voluntarios de maior idade, substituíuse a repartición de atención primaria directo por uns vales que se entregan aos usuarios (47 familias), trocables por produtos nun supermercado local. Unha persoa, polo menos, permanece atenta por se xorde algunha emerxencia durante estes días.

 

Cáritas Parroquial de Caldas. Cáritas parroquial de Caldas de Reis mantén a atención primaria de 85 familias. A localidade sitúase como un cruzamento de camiños, polo que, o pasado ano 2019, a cifra de transeúntes que solicitaron a axuda de Cáritas foi de 72. Este colectivo desapareceu practicamente coa alarma sanitaria en vigor, que impide os desprazamentos. De todos os xeitos, os voluntarios parroquiais turnáronse para protexer aos de maior idade e atender  as emerxencias con solvencia.

 

Parroquias de Barciela-Sigüeiro e Unidas. Como en moitas outras parroquias da diocese as redes sociais están a ser o medio máis utilizado para manter vivo o contacto cos fieis destas comunidades a través do Facebook (@pbarcielasigüeiro) ou da páxina web (org).

A parte do contacto constante a través de WhatsApp cos catequistas… estes medios serven para chegar aos máis pequenos e motivalos a seguir as CATEQUIZIS que se soben a diario, vídeos de 5 minutos que están a causar verdadeira sensación. Cáritas parroquial segue tamén a súa tarefa de axudar aos máis necesitados a través dun pequeno número de voluntarios. Unhas dez familias (14 nenos entre elas) reciben atención primaria. Estes días de coronavirus o párroco motivou aos fregueses para a colaboración solidaria cos máis necesitados e recolléronse alimentos non perecedoiros. Prevese un escenario difícil ao termo do illamento domiciliario, especialmente no núcleo urbano de Sigüeiro, conformado por familias novas, con nenos, que poden ver moi afectada a súa situación laboral. Precisarase moita asistencia.

O sacerdote celebra a Misa de maneira privada e nela encomenda diariamente ás persoas que faleceron polo coronavirus, aos enfermos e a todos os que coidan de ellos; así como a todos os fieis das parroquias que administra, para que en Cristo atopen o consolo e a forza para superar esta situación que nos tocou vivir.

 

Cáritas Parroquial de San Caetano. Cáritas de San Caetano, na cidade de Santiago funciona durante todo o ano cunha atención moi directa aos necesitados. Procédese a unha entrega de alimentos e/ou útiles de aseo persoal, procurando o maior amparo posible para os fillos pequenos das familias, coa repartición de cueiros, colonia, potitos etc. Aténdense na parroquia a 67 familias, un total de 194 persoas, das cales 26 son nenos menores de 8 anos. Neste tempo do coronavirus, o labor dos voluntarios (as súas idades entrañan moitos factores de risco sanitario, polo que recibiron a recomendación de protexerse no domicilio) non se detivo. Seguen con preocupación os avatares de todas as familias e manteñen contacto por whatsapp. No referente á repartición de atención primaria, mentres dure o perigo de contaxios, encárgase o Banco de Alimentos. Esta Caritas Parroquial, atende aos irmáns das comunidades de: San Cayetano; Guadalupe, San Juan e San Silvestre.

Parroquia de Vimianzo, Calo Cambeda e Castrelo. A celebración da Misa todos os días, para encomendar a todos os fregueses e aos afectados pola pandemia. Estas freguesías contan, na actualidade, con dous seminaristas maiores cuxa ordenación diaconal é inminente. O párroco, Daniel Turnes, compaxina a túa tarefa sacerdotal co traballo de profesor de Relixión en Santa Comba. Hai compañamento dos que se dispoñen de forma inmediata para recibir a Primeira Comuñón. Cáritas, cun orzamento anual de 15.000 euros, fala da xenerosidade dos fregueses (ao redor de 1800-2000 habitantes). En tempo de confinamento, manteñen a atención primaria de 23 familias xunto á alerta ante posibles emerxencias. Recentemente doáronse a Mozambique 2.000 euros para proxectos de desenvolvemento). Durante o presente confinamento, as tarefas de repartición de alimentos coordínanse cos Servizos Sociais do Concello para protexer ao máximo a saúde de usuarios e voluntarios. Por outra banda, unha casa arranxada espera a chegada inminente dunha familia de refuxiados sirios á que se brindou acollida. Conscientes da dificultade que se aveciña cando a sociedade vaia terminando o confinamento domiciliario Cáritas prepárase reforzando o seguimento dos colectivos máis vulnerables: emigrantes, mulleres maltratadas, enfermos, xente maior, etc.

 

Parroquia de Ribeira.  Celebración diaria da Misa en Sta. Clara por parte do párroco, Alfonso Mera, quen encomenda a todos vos fregueses e tamén aos afectados pola pandemia. Domingos e festivos a Eucaristía ten lugar na parroquial de Sta. Uxía. Vos fieis únense desde as súas casas a esta oración. Proximidade cos maiores: a pesares do distanciamento físico, a presenza dun equipo de Pastoral dá Saúde na parroquia, así como unha Residencia da Terceira Idade, anima ao párroco e aos seus colaboradores a manter ou contacto telefónico cos máis sós; a preocuperse polo seu estado de saúde; a ofrecerse para calquera necesidade ou xestión, envío de mensaxes motivadoras, etc. Ou traballo inxente de Cáritas parroquial durante todo ou ano (atención primaria de 134 familias) non se detivo en Ribeira polo feito do illamento domiciliario. Percibiuse un incremento de 40 familias afectadas, principalmente, polo parón do comercio, actividade de subsistencia que lles permitía ir “ao día” nas súas economías domésticas. A institución caritativa católica traballa en rede, moi coordinadamente, con Asuntos Sociais do Concello, co colectivo evanxélico Ice Renovación e co Banco de Alimentos. Manteñen vivo ou repartición de alimentos e a solicitude por diversos colectivos vulnerables situados non lugar. O labor da Cáritas parroquial de Ribeira recae estes días en 4 dous seus voluntarios, posto que os de maior idade precisaron illarse nos seus fogares, por mor de ter máis risco coa pandemio.

Parroquia de Corme, Ponteceso e Unidas. Fieis e sacerdotes do lugar (J.M. Varela e Fernando P.C.), únense en oración, pedindo dun xeito especial por todos vos diocesáns. A súa comuñón é forza para a Igrexa. Utilizando a plataforma web: http://parroquiascormeponteceso.com/, vos párrocos manteñen a formación e a piedade dúas fregueses, propoñendo distintas reflexións, imaxes, oracións ou recordos de momentos. Comunicación frecuente cos distintos colaboradores parroquiais, especialmente atentos ás persoas soas, maiores ou necesitadas. Ou contacto mediante as redes de Instagram e Facebook queda aberta para calquera inquedanza ou preocupación dúas fregueses. Situacións de acompañamento non duelo ás familias: ante a violencia “” que supón ter que enterrar a unha persoa coa frialdade á que obriga ou confinamento cidadán, cóidase dun xeito humano, próximo e relixioso que as persoas estean ou máis arroupadas posibles. Cáritas parroquial, en colaboración con Protección Civil do Concello e a Cruz Vermella, mantense a atención primaria das 16 familias amparadas pola institución dá Igrexa. A problemática de moitas familias con escasos recursos empeora co confinamento, pois co impídense vos ingresos mínimos que poderían soster a estas persoas.

 

 

Cáritas Parroquial de Moraña. Cáritas parroquial de Moraña mantén a atención primaria dunhas 16 familias. O coronavirus non detivo o seu labor. A acollida que se brinda ás persoas en situación de risco tradúcese nun acompañamento moi próximo e na preocupación polas súas circunstancias actuais en tempo de pandemia. Precisamente, o estado de alarma cortou a vida laboral de varias familias da zona. Algunhas xa solicitaron amparo de Cáritas e doutras institucións. Prevese un aumento durante os días vindeiros. Será necesario reforzar a cesta da compra, as medicinas, a electricidade, o asesoramento fiscal, etc. duns cuantos núcleos familiares; tarefas que xa viñan  levando a cabo nos diversos encontros semanais cos usuarios. Planéase o retomar con ímpeto renovado os cursos de formación para desempregados que se detiveron polo illamento domiciliario. Só coa capacitación laboral deste tipo pódense incrementar as posibilidades de atopar traballo. Cáritas parroquial de Moraña constitúe unha referencia solidaria en toda a comarca.

Parroquia de Santa María de Traba e Unidas (Coristanco). Desde  a Parroquia de Santa María de Traba e unidas (pertencentes ao Concello de Coristanco) cuxo párroco é Manuel Maio Romarís estamos a actuar en ámbito económico, social e espiritual destinando o 80 % do orzamento de Caritas parroquial (2.147€) a axudar de forma directa a 17 familias. Organizouse en envío de 4.600 kgs de patacas doados por produtores locais a familias do Concello en risco de exclusión social para poder garantir a súa alimentación diaria, xunto con 70 ducias de ovos e 300 litros de leite.  Puxémonos ao dispor do Concello para que o persoal de Caritas poida colaborar no que o ente público poida necesitar, como tractores para fumigar rúas ou outras iniciativas que estamos a ultimar. Como moitas empresas tiveron que pechar tentamos que a súa produción antes de perderse poida chegar a beneficiar a distintos sectores tanto locais como comarcais. A diario exponse o Santisimo Sacramento,celébrase Misa pola megafonía exterior para todo o pobo (aínda que sen fieis) e realízanse chamadas a fregueses que viven sós ou por wassap por se necesitan algo.

 

Cáritas de Leiloio, Cambre, Buño, Cerqueda, San Tirso, Mens-Barizo e Cores-Nemeño. Durante a época do coronavirus, as parroquias desta ampla zona da comarca de Bergantiños, manteñen a atención primaria e a preocupación polos seus usuarios anuais. Nesta zona rural da diocese, o contacto de proximidade coa xente permite estar máis ao tanto da súa problemática. Así, detectáronse dificultades por desafiuzamentos, débedas, desemprego, familias en risco de exclusión con nenos, persoas dependentes con escasos recursos, etc., etc. adoita tratarse de casos bastante puntuais, ademais da colaboración con alimentos frescos. Mentres dura o estado de alarma, préstase un servizo de axuda a persoas maiores para facerlles a compra, ir á farmacia e outros recados útiles.

Parroquia Oza dos Ríos e Unidas. Esta agrupación de parroquias (un dos conceptos que as denomina sería o “de unidades pastorais”), adoita ter lugar ao redor dun sacerdote encargado das mesmas. Este é o caso do párroco Krystian Bolkowski, da UP de Oza dos Ríos e 8 rectorías veciñas. Misioneiro de Fidei Donum, natural de Polonia (diocese Torun).  O párroco celebra a Sta. Misa a diario, ofrecéndoa por todos os seus fregueses e polas persoas máis afectadas na pandemia. Os fregueses únense ás celebracións eucarísticas que retransmiten os medios de comunicación, especialmente as presididas polo Arcebispo de Santiago, Mons. Julián Barrio. Avisouse a través do Facebook da dispoñibilidade do párroco e algúns dos seus colaboradores para atender ás persoas máis necesitadas que poidan aparecer ou ante a eventualidade de calquera emerxencia, a maiores dos servizos sociais que funcionan desde o concello. Ademais, procúrase manter un contacto frecuente coas persoas de maior idade ou soas. Nun xesto de proximidade e contacto, a parroquia puxo ao dispor dun bo número de fregueses, botes de xel hidroalcohólico antiséptico. Unha iniciativa que calou na xente, que aprecia estes detalles como a oportunidade de sentirse en familia e pendentes os uns dos outros. Durante o curso pastoral, o grupo de colaboradores organiza a atención das igrexas xunto ao sacerdote.

 

Comedor Social dos Franciscanos en Pontevedra. O 13 de xuño cumpriranse 32 anos do seu funcionamento. A achega ao “pan dos pobres” que realizan os fieis que acoden á igrexa de san Francisco permite o funcionamento deste comedor social. Un servizo para os pontevedreses en risco de exclusión social que mira con preocupación á “desescalada”, pois se prevén novos usuarios ante o paro que se prognostica. O Padre Gonzalo estivo moi activo mentres durou o illamento domiciliario. Sabe que se el falla, as 130-140 persoas que utilizan diariamente o servizo de comedor, terían grandes dificultades para atopar un prato quente na cidade do Lérez. E peor aínda coas portas das casas máis pechadas que nunca. O franciscano explica que, durante a pandemia, “a comida repártese á porta do comedor”; así tivo que ser para evitar aglomeracións dentro. O menú básico componse dun prato quente e un bocadillo, porque han de levarllo consigo. A idade elevada de moitos dos voluntarios trouxo a colaboración de Protección Civil para a repartición. Na cociña prepáranse os táperes. Nalgunhas ocasións contan coa axuda privilexiada do famoso restaurador Pepe Solla (Casa Solla en Poio), que desexaba participar con espírito solidario. Normalmente contan cunha cociñeira, un axudante de cociña e 12-15 voluntarios, xunto a un franciscano, normalmente, o Pai Gonzalo Diéguez. No comedor constatan un aumento de usuarios, atribuído ao peche dos colexios, principalmente, que impulsou a familias con escaso recursos a acudir a este lugar. Na casa diocesana de espiritualidade “Raíña dá Paz” (lugar pontevedrés de Matalobos) alóxanse uns 30 beneficiarios do comedor social. Lévaselles alí a comida. Tamén ao Multiusos da Xunqueira, habilitado, recentemente, para os máis vulnerables. “Agradécese a xenerosidade dos pontevedreses”, afirma o pai Gonzalo, quen razoa que o gasto que ha de levarse a cabo non é pequeno. Por fortuna, as cadeas de supermercados locais realizan espléndidas doazóns coas que dotar de subministracións a este bo labor.

 

Capellanía do CHOP. Co lema da xornada mundial do enfermo do pasado 11 de febreiro poderiamos resumir o labor dos capeláns, agora e sempre, nos hospitais. Pero máis que nunca, nesta época de pandemia,  a nosa presenza é necesaria, tanto para os enfermos, como para as familias ou os propios sanitarios. Os enfermos necesitan acompañamento humano e espiritual nun momento no que as visitas están restrinxidas e moitos viven afastados das súas familias a súa enfermidade. As familias preocupadas por toda esta situación nova que nos toca vivir e os seus medos.

 

E os sanitarios preocupados e angustiados por esta nova situación, non só no seu ámbito de traballo senón tamén en todos os ámbitos da nosa vida. En canto á vida dun capelán de hospital un día normal pouco cambiou. Acudimos como sempre a calquera chamada que nos realizan, ataviados con luvas, máscaras e un epi se fixese falta.  Aínda que agora camiña por un hospital cos corredores practicamente deshabitados, unicamente poboados polo persoal da casa. Na capela non hai misa, pero sempre está aberta e alí poden atopar un lugar de paz e esperanza neste momento de intranquilidade.

 

Estas palabras do Papa Francisco o 17 de marzo pódennos axudar a atopar a forza necesaria para afrontar este momento histórico que nos toca vivir: “Canta xente cada día demostra paciencia e infunde esperanza, coidándose de non sementar pánico senón corresponsabilidade. Cantos pais, nais, avós e avoas, docentes mostran aos nosos nenos, con xestos pequenos e cotiáns, como enfrontar e transitar unha crise readaptando rutinas, levantando miradas e impulsando a oración. Cantas persoas rezan, ofrecen e interceden polo ben de todos. A oración e o servizo silencioso son nosas armas vencedoras”.
Josecho López Moldes
Capelán do CHOP

 

Parroquia da Estrada.  O párroco, J. A. Ortigueira, celebra a Eucaristía todos os días encomendando aos seus fregueses e a todos os afectados pola pandemia. O equipo de catequistas mantén contacto coas familias cuxos nenos se preparan na parroquia. Envíanlles diversos materiais formativos e de oración. Cáritas parroquial mantén a atención primaria de entre 130 a 150 familias; prevese un final de confinamento no que aumentarán as persoas sen traballo e, por tanto, a precariedade. Os voluntarios continúan recollendo as doazóns de produtos perecedoiros para a súa pronta entrega. Algunhas empresas locais han doado peixe e produtos conxelados. Varios particulares brindan os seus excedentes de produción doméstica para os máis necesitados. Ademais da elaboración de lotes equilibrados e completos para os usuarios, un grupo de benefactores encárgase de preparar pratos quentes e repartilos, especialmente dirixidos ás persoas cuxo contexto persoal lles dificulta a realización dos mesmos.

 

Comedor Social das Fillas da Caridade en Marín. Nacido de entre os Voluntarios de Caridade de San Vicente de Paúl, xunto ás relixiosas do colexio marinense, o comedor social da ilustre vila do Morrazo mantén o seu servizo en tempo de coronavirus. Os seus case 35 anos de funcionamento convértenlle nun referente solidario para toda a comarca. 80 son os postos con que conta o comedor social de Marín, cuxa xestión corre a cargo das Fillas da Caridade. A Administración autonómica axuda economicamente ao sostemento deste labor. Durante todo o ano, dúas cociñeiras, un grupo de 12 voluntarias e as relixiosas, sacan o traballo adiante. Alimentos, limpeza… pero tamén a atención persoal e próxima aos usuarios. Estes, se o desexan, poden entrar ás 9:30h da mañá para almorzar e asearse. Dun modo moi habitual, os estudantes da Escola Naval Militar, xunto ao seu capelán, achéganse a colaborar.

Os menús son completos podendo, ademais, levar tamén a cea para casa. Mesmo, a quen almorza no seu domicilio,  fornéceselle o necesario para facelo. Segundo conta Sor Celsa, Filla da Caridade que coordina as tarefas, “o comedor ten as súas horas punta; pero tamén avisamos aos voluntarios cando chega un envío do Banco de Alimentos”, aclarando que os colaboradores das relixiosas fan un esforzo grande de dispoñibilidade porque os donativos preséntanse no momento menos pensado.

 

Ante o risco pola pandemia, esta tempada os usuarios non entran ao comedor. As cociñeiras preparan un bocadillo con friame e outro con comida quente, cociñada, ademais do resto do menú. “Estes días levaron as roscas de Pascua”, explica sor Celsa, orgullosa ante ese detalle que contribúe a dignificar a vida das persoas que acoden ao xantar. “Foi o agasallo dunha entidade e dá para poñerlles un bo anaco”. Estes días “especiais”, da repartición das comidas encárganse os voluntarios de Protección Civil e membros da Policía. Uns 12-15 novos beneficiarios sumáronse aos habituais, un signo de que as consecuencias da crise sanitaria, tradúcense tamén en crise económica. Calcúlase que aumentará o número de usuarios. O Banco de Alimentos, a Cruz Vermella e algún supermercado traen mercadoría en 2 ó 3 campañas anuais para complementar as subministracións. Algunhas persoas de Marín tamén colaboran co seu donativo. O traballo das Fillas da Caridade no comedor social sitúase en plena sintonía co resto de entidades benéficas locais (Cáritas, Asociación sor Elvira, etc.).

 

UPA Pontecaldelas. O párroco Benito Vázquez celebra a Eucaristía a diario, aplicada polas familias das súas parroquias e polos afectados polo coronavirus. A proximidade e a comunicación cos diversos grupos parroquiais (especialmente, Cáritas, catequistas e colaboradores de cada templo) mantense vía telefónica e por whatsapp. Anímase a rezar en comuñón coa diocese e a seguirse formando a través de distintos materiais. A atención aos enfermos: cóidase de que ningunha persoa maior quede desatendida, incomunicada ou sen servizo de recados. Ségueselles levando a Comuñón a quen así o solicitaron, empregando todos os medios de protección adecuados: máscara e xeles hidroalcohólicos. Polo menos unha ducia de persoas apuntáronse a este servizo no total de parroquias da Unidade Pastoral. Cáritas continuou coa atención primaria das 35 familias baixo o seu coidado. Prevese un aumento das dificultades económicas para moitas familias da zona unha vez que termine o confinamento.

 

Accións da Igrexa ante o desafío do Covid 19 (V)

 

Parroquia Caldas de Reis. Os fregueses de Sto. Tomás Becket e de Santa María de Caldas, xunto ao seu párroco J. C. Barral, únense en oración por todos os diocesanos. A súa comuñón é forza para a Igrexa. O párroco celebra a Eucaristía a diario e visita á comunidade das Hermanitas dos Anciáns Desamparados, nun labor conxunto de preocupación e asistencia aos maiores. O equipo de Catequistas mantivo o contacto coas familias dos nenos en preparación próxima para a Primeira Comuñón. Os grupos de Adoración Nocturna e da EDAP (a parroquia actúa como sede da Escola para a zona do arciprestado Umiense), mantivéronse pendentes da comunicación entre si e coas persoas que detectaron máis soas ou con posibles dificultades. Cáritas parroquial: mantén a atención primaria de 85 familias. A situación da parroquia convértea en lugar de paso; en 2019, a cifra de transeúntes que solicitaron axuda foi de 72. Este colectivo desapareceu practicamente coa alarma sanitaria en vigor, que impide os desprazamentos. De todos os xeitos, os voluntarios parroquiais hanse turnado para protexer aos de maior idade e atender  as emerxencias con solvencia.

 

Residencia das Hermanitas dos Anciáns Desamparados en Caldas de Reis. As elevadas cifras de falecidos que se cobrou a pandemia subliña aínda máis se cabe a tarefa case “sacra” do coidado aos maiores. Unha das congregacións cuxo carisma na Igrexa enfócase ao “exercicio da caridade cos anciáns máis vulnerables, acolléndoos nun ambiente de familia e atendendo todas as súas necesidades: materiais, de afecto e espirituais” é a da Hermanitas dos Anciáns Desamparados. Movidas polo desvelo cara aos seus usuarios, reforzaron ao máximo as medidas sanitarias de protección na súa Residencia de Caldas.

“Tivemos moitísima sorte”, comenta a Nai Anatolia, superiora da Residencia das Hermanitas dos Anciáns Desamparados de Caldas de Reis. “Nos primeiros días do mes de marzo se constiparon dúas irmás e oito anciáns”. Así comezou unha odisea con bastante cobertura mediática e medo no corpo. Unha das doutoras que colabora coa Institución, animoulles a pedir os test do coronavirus de inmediato. Con 77 residentes, 7 relixiosas e 30 persoas de persoal, non podían arriscarse. Era unha mañá de domingo.

Esa mesma tarde, o Servizo de Medicina Preventiva de Pontevedra trouxo xa as probas. Detectaron a gripe A; procedeuse igualmente ao illamento dos enfermos. Quedaban dúbidas na mostra tomada a unha anciá, que acabou dando positivo de covid-19. “Inmediatamente puxémonos a comprar o material sanitario”, relata a superiora. Xestións complexas en Vigo e Madrid; material inservible que houbo que devolver, nalgún caso… Unha auténtica odisea.

As visitas pecháronse desde o primeiro momento. E así seguen. En confinamento. O ritmo normal da casa continúa. A anciá recuperouse ben, aínda que lle custou un pouco o illamento rigoroso de 15 días. “Os empregados tamén se portaron moi ben”. As probas do resto de internos, das relixiosas e do persoal deron todas “negativo”.

As familias dos maiores tamén o pasaron moi mal ao principio. Ante o balbordo mediático suscitado polo caso de coronavirus, chamaban con gran preocupación ao centro. Íanse descartando o que o seu parente estivese infectado, pero o temor aos contagios convertíase en angustia. “Agora, grazas a deus, xa están todos máis tranquilos”, engade a relixiosa.

“Os primeiros días custáballes non poder saír. A casa está moi céntrica e adoitaban dar unha volta polo pobo. Agora xa se adaptaron”. O seguimento levado a cabo desde o Hospital pontevedrés de Montecelo testemuña a tranquilidade reinante a estas alturas. Pero aconsellan non baixar a garda. Con ese mesmo centro, as relixiosas xestionaron o envío dunhas “Tablet”, coas que os anciáns e as súas familias poden comunicarse dun modo divertido. Fálanse. ven. Un detalle que aumenta a tranquilidade e a confianza dentro e fóra da Residencia.

 

Grande Obra de Atocha (A Coruña). “O barrio de Atocha da Coruña no ano 1913 era un lugar marxinal onde a fame, a miseria e a incultura tiñan o seu berce. Don Baltasar Pardal conmóvese ante tal situación e acepta o reto de dar sentido a un conxunto de vidas que vagaban sen rumbo ao longo e ancho do barrio. O seu soño: un gran comedor, unha gran cociña, unha gran escola e uns grandes talleres.” Nacía a Grande Obra de Atocha. Hoxe, nese barrio, As Fillas da Natividade continúan aquel labor. O colexio segue a pleno rendemento “on-line” durante a pandemia; o seu comedor segue aberto. Aínda que pasasen máis de 100 anos desde que se acendeu esta pequena luz no recuncho dunha cidade, axudar ás persoas segue tendo máis vixencia que nunca. A cociña do Colexio da Grande Obra segue aberta. Os alumnos bolseiros polo concello veñen recoller o seu prato cada día. Entre eles, a maioría estuda no centro, excepto un pequeno grupo. As relixiosas da Natividade viron como aumentan as dificultades das familias a raíz do parón laboral da sociedade. 67 comidas diarias parten cara aos seus destinatarios desde  a Institución. Houbo que xestionar varios préstamos de computadores, para o seguimento da actividade docente e a entrega de tarefas en familias que carecían dos medios necesarios. Existen familias que padecían enfermidades, xa de seu dolorosas, e viron agravar a súa situación por contraer o coronavirus algún dos seus membros. Nestas circunstancias, o Colexio procura acompañar esa situación do mellor modo posible. As relixiosas comentan que, durante o curso, o comedor funciona a pleno rendemento. Uns 900 alumnos (dun total de 1200) quedan a comer; aténdeselles en tres quendas. Durante o confinamento, a tarefa aínda é máis difícil, aínda que non o pareza: a comida ha de colocarse en tápers, co cal o traballo diario de dúas cociñeiras, dúas persoas de mantemento e dúas Fillas da Natividade, ha de manter un ritmo alto desde primeira hora da mañá para que todo estea listo ás 13:00h. “Protección Civil felicitounos algunha vez polo bo menú que repartimos”, asegura unha relixiosa con satisfacción.

As situacións futuras prevense complicadas. Os autónomos, por exemplo, foron os primeiros cuxos plans se crebaron. Unha familia, ao comezar a crise, tivo que deixar aos nenos cos seus avós, para afastalos un pouco dos problemas económicos, das estreitezas, das dificultades para pagar os recibos, etc. A Grande Obra de Atocha tratará de seguir sendo ese lugar de luz e consolo que soñou o seu Fundador.

 

Os traballadores de Cáritas, un alicerce para a institución. Os traballadores que forman parte de Cáritas Diocesana de Santiago de Compostela comparten a mesma misión: acoller, escoitar, e acompañar ás persoas que nestes momentos están a vivir momentos tan difíciles. O arcebispo de Santiago, monseñor Julián Barrio, na súa condición de presidente de Cáritas Diocesana, encomia o labor desenvolvido polos traballadores da entidade “moitas veces calado a favor dos máis necesitados, a favor da dignidade humana que é o centro da nosa acción caritativa e social da diocese”. Estes profesionais incorporados no apartado dos axentes -voluntarios e técnicos-súmanse para construír espazos de esperanzas para as persoas máis desfavorecidas. O seu traballo é fundamental para desenvolver os programas, servizos e a potenciación dos centros. Trátase dun  labor de gran compromiso para que se fagan realidade os obxectivos da institución. Unha parte importante dos traballadores que desenvolven a súa misión laboral en Cáritas proceden do voluntariado, sobre todo do parroquial, moitos dos cales o seguen exercendo.

Na actualidade en Cáritas Diocesana de Santiago de Compostela traballan 140 técnicos, especialistas en distintos campos profesionais de atención social, que desenvolven o seu labor nos departamentos e centros que dependen da institución, tanto nos Servizos Xerais como os periféricos distribuídos por toda a diocese.

Entre os labores que desenvolven destaca estudar as necesidades e o perfil do voluntariado co fin de ter ben identificados os roles e tarefas a desempeñar, as necesidades do traballo para desenvolver e os requisitos para responder ás mesmas. Esta fase é importante para integrar e convocar ás persoas adecuadas nas diferentes que se deben realizar. Un labor que desenvolven a través da formación, o acompañamento e seguimento, a participación e a toma de decisións, o recoñecemento e a sensibilización á comunidade. Motivado pola pandemia os traballadores de Cáritas Diocesana de Santiago de Compostela desenvolven o seu labor diario por medio do teletraballo, o servizo telefónico ou a presenza restrinxida nos distintos centros e servizos nos que presta axuda e acompañamento e sempre respectando de forma escrupulosa as medidas sanitarias.

O seu lugar de acción fundaméntese no ser humano e o seu labor é rescatar a quen é deshumanizado, procurando unha intervención global a favor dos homes sen descoidar ningunha das súas necesidades vitais nin a súa historia persoal. Das múltiples tarefas que realizan podemos destacar tres polo seu significado: animación da comunidade, intervención social e comunicación cristiá de bens. A atención primaria é fundamental en todo este proceso, e non podemos esquecer todo o relativo á formación para que os usuarios poidan volver ao mercado laboral.

En Cáritas Diocesana de Santiago de Compostela trabállase a través de Áreas de Actuación. Con elas aténdese ás persoas que chaman ás portas da entidade para deste xeito podelas acompañar, apoiar e dinamizar. Un traballo que os técnicos desenvolven por medio de distintas áreas: A Acción de Base; Minorías; Formación, Emprego e Economía Social; Saúde; Familia, Infancia e Mocidade; Maiores; Recluídos e exreclusos e Persoas Sen Hogar. En todo este proceso a Animación Comunitaria constitúe un dos grandes alicerces de Cáritas coa finalidade do establecemento, consolidación e crecemento das Cáritas Parroquiais e Interparroquiais. Un traballo que desenvolven por toda a diocese o persoal técnico da institución.

 

Parroquia de San Jorge (A Coruña). Estes días de confinamento celébrase a Sta. Misa sen a afluencia de fieis tradicional, pero coas grazas espirituais que dela emanan. O contacto telefónico, a proximidade cos enfermos e os que viven sós e a atención aos máis vulnerables, manteñen espertos aos colaboradores parroquiais.

Un equipo de 11 persoas atende, nos locais da parroquia, todos os martes. As principais atencións son:

Entrega semanal dunha bolsa con alimentos.

Repartición da roupa que necesiten.

Entrega de vales para a recollida de medicamentos ou para acudir á Cociña Económica.

Axudas económicas, para o pago de recibos de aluguer, luz, auga…

Danse a coñecer estas actividades a través da páxina de Facebook e dun boletín trimestral. No último ano atendéronse unha medida de 48 familias durante o ano. No roupeiro unhas 285 persoas, entregando 1.25º pezas. Os gastos en axudas foron superiores aos 12.000 €, sendo os ingresos de pouco máis de 11.000 €.

 

Unidade Pastoral de Cee. A Unidade Pastoral de Cee naceu en novembro do ano 2017, cando o párroco D. Desire Kouakou Tanoh, incorporou ás súas tres Parroquias de Buxantes, Ameixenda e Brens as Parroquia de Cee e Toba. Máis tarde en setembro do ano 2018 incorporaríanse as Parroquias de Corcubión e Redonda. Por tanto dita Unidade Pastoral abarca un total de 7 Parroquias pertencentes a 3 concellos de Costa da Morte, preto de Finisterre. Con respecto á actividade catequética, tanto o catecismo de primeira comuñón, confirmación de mozas e adultos e prematrimonial coordínanse conxuntamente. No que respecta a o labor caritativa, está a levarse a cabo a creación dunha Cáritas Interparroquial que coordine o labor caritativa das 7 parroquias, do mesmo xeito que xa se fai tanto na formación como no culto. Pensaba poñerse en marcha de modo oficial este Xoves Santo; a súa sede será en Corcubión. A parte da axuda á xente máis necesitada da Unidade Pastoral o seu papel irá enfocado á visita de enfermos e persoas dependentes, asesoramento laboral, acompañamento no duelo e demais necesidades que poidan presentarse.

Á parte do culto, o párroco é consciente da dificultade de acceso ás redes sociais da xente maior, polo que mantén un contacto semanal con estes fregueses. Tamén se está levando a cabo un voluntariado co concello de Cee e Cruz Vermella para axudar á xente que o solicite a realizar as súas compras a supermercados e farmacias; hai que sumar tamén axudas económicas realizadas pola Unidade Pastoral, que se manteñen no anonimato.

 

Cáritas da UP de Milladoiro, Teo e Contorna. Cáritas da Unidade Pastoral de Milladoiro, Teo e Contorna leva atendidas a máis de 900 persoas desde o comezo da emerxencia polo COVID-19. A axuda que se lles facilita consiste en alimentos de primeira necesidade, medicación e artigos básicos de hixiene persoal. Valoramos e agradecemos as doazóns realizadas desde empresas e particulares ata o momento, pero non podemos esquecer e resaltamos que a emerxencia continúa e a axuda da poboación segue sendo necesaria.

Durante os primeiros 40 días desde o inicio do confinamento, Caritas atendeu a 931 persoas. As 265 familias ás que pertencen, son familias en situación de vulnerabilidade e risco de pobreza extrema, debido a que son familias que viron reducida de maneira moi significativa os seus ingresos mensuais.

Un caso particular é o dos menores. Son 290 menores os que contan coa axuda que prestamos. A media de idade é de 8,5 anos e á problemática de confinamento engádese que, estes nenos na súa gran maioría usaban a diario os comedores escolares. Teniendo en cuenta a renda familiar, ou non pagaban ou pagaban unha cota mínima. Agora cos menores en casa, increméntanse os gastos de alimentación á vez que se reducen os ingresos familiares. Esta é unha das causas pola que estas familias atópanse en risco de exclusión social.

Os esforzos da entidade e do voluntariado serían en balde se non contásemos coa solidariedade e colaboración da propia cidadanía, e dunha vintena de empresas que suman esforzos para contribuír a que a crise social que estamos a vivir derivadas do COVID – 19, teñan o menor efecto posible sobre as persoas máis vulnerables.

A extensión no tempo das medidas de prevención contra a pandemia e o panorama socioeconómico que se presenta ante nós tras a paulatina incorporación á vida normal, fainos manter o chamamento a particulares e empresas para que na medida das súas posibilidades poidan seguir colaborando connosco, na axuda que prestamos a estas familias.

 

Solidarios: Fátima Romar Vázquez (Cáritas). Como traballadora social e técnico do departamento de Animación Comunitaria, o meu labor nos Servizos Xerais de Cáritas Diocesana de Santiago comprende varias tarefas, diferentes entre si, pero cimentadas todas sobre unha mesma base: o acompañamento. Unha delas, desenvolta xunto aos meus tres compañeiros de departamento, consiste en estar á beira dos equipos das máis de trescentas Cáritas parroquiais e cinco interparroquiais existentes na nosa Diocese, e dos programas diocesanos que Cáritas ten por todo o territorio. Neste sentido, o noso principal obxectivo é tentar que devanditos equipos sentan arroupados pola Institución á que pertencen, que pouco podería facer se non contase co traballo constante e a xenerosidade de todas as persoas que os forman.

Esta tarefa, xa de seu fundamental para nós, desde que empezou a situación de emerxencia no noso país converteuse en prioritaria. Sobre todo durante os primeiros días, eran moitas as dúbidas e preocupacións que xurdían nas parroquias e servizos á hora de desenvolver o seu labor caritativa e social. De súpeto, dunha semana para outra, había que facer fronte a unha realidade completamente nova, que rompía os esquemas do seu traballo e tamén do noso. A forma de acoller ás persoas que solicitaban axuda, o modo de atender as súas necesidades, os proxectos… todo víase alterado. Todo, menos o compromiso e a entrega de quen forma a familia de Cáritas. Desde os Servizos Xerais tentamos facer canto está ao noso alcance aclarando dúbidas e contestando preguntas para as que, en moitas ocasións, non temos respostas inmediatas. Desta forma, convertémonos/convertémosnos nunha especie de canles polos que flúe cara ás parroquias e servizos a información que recibimos da Administración pública e dos compañeiros de Cáritas Española. A principal preocupación é saber como actuar para prestar unha axuda eficaz á vez que segura, salvagardando a saúde e o benestar tanto de quen presta esa axuda como de quen a recibe, estes últimos cada vez máis numerosos. Hoxe máis que nunca, a nosa función consiste en apoiar e acompañar; en facer que todas as persoas que se atopan na primeira liña da atención aos máis desfavorecidos, sintan o apoio, a forza e a calor da Institución e de toda a Igrexa diocesana.

Outra das tarefas que realizamos estes días é a de orientar ás persoas e familias que, vía telefónica ou por correo electrónico, diríxense a nós en busca de información e asesoramento sobre diversos asuntos. A través destes medios e polos datos que nos chegan das parroquias, constatamos con inquietude o importante aumento do número de solicitudes de axuda para a cobertura de necesidades básicas, tales como alimentación e adquisición de medicamentos. Esta é unha realidade á que as Cáritas parroquiais están a facer fronte non sen dificultades, posto que as colectas non se poden realizar e os seus fondos víronse moi mermados, ou sinxelamente desapareceron. Tamén neste aspecto económico facemos de ponte coas parroquias, co fin de que estas poidan recorrer, por expreso desexo do noso Arcebispo don Julián, aos fondos propios de Cáritas Diocesana para conseguir produtos de primeira necesidade e entregalos a quen o necesita. Ademais, estamos a comprobar de primeira man a xenerosidade de particulares e empresas que achegan o seu granito de area con doazóns en especie que, cando chegan aos nosos Servizos Xerais, canalizamos cara ás Cáritas parroquiais e os diversos programas, segundo as necesidades concretas de cada un.

Persoalmente, unha das miñas tarefas específicas consiste tamén en acompañar ás familias que, de forma temporal, residen nas nosas vivendas de acollida de Santiago. Na súa maioría, persoas inmigrantes con menores a cargo que se atopan padecendo lonxe da túa terra esta situación de emerxencia. Unha situación xa de seu complicada, pero que nalgúns casos vólvese desgarradora se á inquietude polo que sucede en España únese a preocupación polo que están a vivir os seus familiares nos seus países de orixe e a impotencia que produce a distancia física. Neste caso, o pouquiño que podo facer como ser humano é escoitalas, orientalas e estar ao seu lado; e como cristiá e membro de Cáritas, tentar que sintan o amor e o apoio doutra familia que as acolle: a da Igrexa. Esta é, en definitiva, o principal labor de quen traballo nos Servizos Xerais de Cáritas Diocesana: estar á beira das persoas, sendo instrumentos en mans de Deus e da nosa Diocese para servir o mellor que podamos a quen o necesite.

 

Parroquia de Oleiros Norte. Baixo esta denominación agrúpanse as comunidades de Santa María de Dexo, San Xián de Serantes e San Cosme de Maianca que, en territorio e poboación, son un terzo dás nove que compoñen ou concello de Oleiros, (antiga Xurisdición de Miraflores): preto de cinco mil habitantes, repartidos en 12 km2 e servidos en cinco templos con capital na localidade costeira de Mera. Toca agora cangar co deber solidario de cidadáns e enfaixarse, sobre todo, coa práctica dás obras de misericordia en favor «dá carne de Cristo», que son vos máis pobres e magoados polas consecuencias dá COVID-19.

Así, deste xeito, houbemos dar un enorme salto tecnolóxico. En poucos días moitos, empezando polo cura, tiveron que facerse expertos en Facebook, Instagram, Youtube, Hangouts e demáis historias. Vos de Cáritas -uns voluntarios e voluntarias excelentes- en nada de tempo, organizáronse para, dunha banda gardar as medidas do Goberno en materia de recursos humanos non ámbito dous servizos socias e, doutra, seguir atendendo con dignidade aos preto de medio cento de usuarios e usuarias do noso punto de atención.

Ou grupo de catequistas, espremeron todo ou seu ser, saber, e saber facer para que, en colaboración cos maiores dá casa, vos pequenos e pequenas non quedasen sen celebrar axeitadamente ou Triduo Pascual. Nunca tanto se votou man do «apostolado telefónico e dixital», para que a comunidade descubrise sitios onde acudir para compensar a ausencia do servizo litúrxico. Cántos nestes momentos de obrigatorio confinamento, estanse a converter en xente de misa diaria en familia, aínda que sexa ¡non queda outra!, na televisión ou nas redes sociais. Cántos están a levar nestes días unha vida realmente cristiá co rezo do santo rosario lembrando a tantos defuntos. Cántos están a bradar pola volta dá vida sacramental ordinaria. Cántos que, en época de cativos ingresos, ofrecen a súa colaboración económica para que poidamos saír adiante…

 

Parroquias do Arciprestado de Umia. A crise sanitaria provocada pola pandemia do coronavirus  tamén afectou á vida pastoral destas parroquias do arciprestado de Umia: Divino Salvador de Sayáns, San Lorenzo de Moraña, San Martín de Gargantáns,Santa María de Cosoirado e San Mamede de Amil. Cada domingo celébrase a Eucaristía na parroquia de Sayáns e no santuario da nosa Señora dos Milagros de Amil e nas outras catro parroquias  celébrase cada quince días. A misa diaria celébrase no santuario dos Milagros de Amil e unha máis das  outras  cinco  parroquias. A catequese ten dous centros: Sayáns e Santuario de Amil. Agora non podemos reunirnos na igrexa ou nos locais parroquiais , pero os catequistas estamos conectados cos nenos, novos e os seus pais por medios telemáticos, enviando material de formación e oración para que poden realizalo en casa coa súa familia. Caritas Moraña segue atendendo ás persoas que solicitan axuda: pagos aluguer, entrega alimentos, pagos recibos de luz, gas, farmacia. Agora están a solicitar atención  familias que veñen por primeira vez a Cáritas.

Cáritas Interparroquial da Unidade Pastoral de Cee. En plena Costa da Morte, a actuación de Cáritas non se detén. Como un desexo de converter o lugar en Costa “dá Vida”. A pandemia atrasou a estrea “institucional” dunha entidade, con sede en Corcubión, que coordinará o labor caritativa das 7 parroquias, segundo o modelo de funcionamento conxunto que xa se segue para a formación ou o culto. Pero este traballo non entende só de estruturas e papelada, polo que a atención primaria dunhas 60 familias mantense en funcionamento.

Outra das facetas que o equipo de voluntarios leva a cabo céntrase nas visitas de enfermos e persoas dependentes; no asesoramento laboral, o acompañamento no duelo ou outras emerxencias que se presentan. O contacto semanal cos maiores ou quen vive sós, tamén se volve unha prioridade durante a época do confinamento, algo que xa estaba previsto implantar desde a sede da futura Cáritas Interparroquial: un espazo para escóitaa e a atención personalizada.

Ademais, está a levarse a cabo un voluntariado co concello de Cee e a Cruz Vermella. O traballo consiste en axudar coa repartición das compras á xente que así o solicite, especialmente o dos produtos de farmacia e alimentación. Hai que sumar tamén axudas económicas realizadas pola Unidade Pastoral, que se manteñen no anonimato.

 

Parroquia de Santa María a Maior de Pontevedra. As pedras vivas desta parroquia organízanse ao redor dunha trintena de grupos e equipos parroquiais, coordinados polo Consello Parroquial de Pastoral, que dirixen e administran os actuais copárrocos, D. Calixto Cobo (Vigairo Episcopal Territorial de Pontevedra) e D. Javier Porro (Delegado Diocesano de Apostolado Seglar. A emerxencia sanitaria ha alterado en gran medida o modo de facer nestes distintos grupos e equipos, que rapidamente buscaron a maneira de adaptarse ás novas circunstancias. A Real Basílica permaneceu aberta desde o primeiro día de corentena, en horario de 10:00 a 13:00 h. e de 19:00 a 20:30 h., como espazo para a esperanza e a oración, celebrándose as misas en privado, con asistencia simbólica dalgúns fieis e sen administrar a comuñón, ciñéndose sempre ás recomendacións da Conferencia Episcopal, ás disposicións dos Bispos da Provincia Eclesiástica e á normativa emanada do Goberno Central. Cada mañá estase facendo unha breve adoración eucarística, seguida, ao mediodía, polo tañido das campás e o rezo do ángelus, en unión coa Igrexa Universal. É encomiable o labor de Cáritas Parroquial que, a pesar da actual crise sanitaria, segue prestando atención a 56 familias da parroquia, asistíndoas nas necesidades básicas de alimentos, medicinas, subministracións, vivenda e educación, ademais de acompañándoas no seu esforzo de promoción e procura de emprego. Neste sentido, fíxose un chamamento nas redes sociais para conseguir axudas e donativos, ante a imposibilidade de realizar a primeira colecta de mes, destinada ao mantemento da súa actividade.

Tampouco baixaron a garda en Pastoral da Saúde e a Lexión de María, cuxa labor de asistencia e acompañamento a persoas maiores, enfermas, encamadas ou con dificultade de mobilidade, non cesou, senón que se transformaron as visitas domiciliarias en chamadas telefónicas. A corentena tampouco resultou un inconveniente a fin de continuar coa catequese, aínda que incrementou notablemente o esforzo e traballo dos catequistas, para transmitir a amizade de Jesús e a súa mensaxe de amor ao próximo desde unha perspectiva totalmente nova. Con preto de 300 nenos, adolescentes e mozos participando na catequese parroquial, acompañados por un amplo grupo conformado por unha trintena de persoas, nas últimas semanas prodigáronse os encontros virtuais, a través das redes sociais, por suposto, grazas á colaboración, boa disposición e acollida de pais e nais, facendo posible a nova cuarentenaquesis.

Pola súa banda, o equipo de prensa redobrou a súa atención ás redes sociais, converténdoas na gran canle da comunicación parroquial, facendo próximo o que está distante, solicitando e compartindo meditacións, testemuños, consellos, noticias, pláticas, etcétera, tratando, en todo caso, de non saturar aos receptores. Ademais, puxo todos os seus medios a plena disposición da Vigairía Episcopal Territorial de Pontevedra, a fin de contribuír ao nacemento e desenvolvemento do programa de radio “Iglesia Serve”.

Versión en castelán