Carta aos Sacerdotes na solemnidade do Sagrado Corazón. 19 de xuño 2020

Queridos irmáns sacerdotes:

Polas circunstancias coñecidas non puidemos celebrar a festa de San Xoán de Ávila como adoitabamos facelo, nin puideron participar na Misa Crismal todos os sacerdotes que o desexasen. Estas son dúas celebracións referenciais á hora de avivar a nosa espiritualidade sacerdotal.

Este ano na solemnidade do Sagrado Corazón de Jesús, Xornada de Santificación dos Sacerdotes, lembramos que estamos chamados a ser pastores segundo o corazón de Cristo. Como tampouco imos poder reunirnos, pídovos programar un tempo de oración ante o Santísimo nas vosas parroquias ás oito da tarde do día 19, sentíndonos unidos como presbiterio diocesano.

Carta do Papa Francisco

O Papa Francisco enviou unha carta aos sacerdotes para agradecerlles o seu servizo xeneroso e animalos a abrazar con amor a súa vocación, no 160 aniversario da morte do Santo Cura de Ars. Nela ofrécenos unhas claves para interpretar o ministerio sacerdotal, que nos poden axudar na nosa meditación. Son as seguintes:

Fálanos da gratitude. O noso corazón debe estar sempre aberto á gratitude: “Grazas por buscar fortalecer os vínculos de fraternidade e amizade no presbiterio e co voso bispo, sosténdose mutuamente, coidando o que está enfermo, buscando o que se illa, animando e aprendendo a sabedoría do ancián, compartindo os bens, sabendo rir e chorar xuntos, que necesarios son estes espazos! E inclusive sendo constantes e perseverantes cando tiveron que asumir algunha misión áspera ou impulsar a algún irmán para asumir as súas responsabilidades”.

Refírese o Papa á misericordia, como signo perfectamente inteligible no pastor, tendo en conta que somos ministros da misericordia e da reconciliación e que “a verdadeira porta da misericordia é o corazón de Cristo”. “Polos chanzos da misericordia podemos chegar ata o máis baixo da nosa condición humana -fraxilidade e pecados incluídos- e, no mesmo instante, experimentar o máis alto da perfección divina: «Sexan misericordiosos como o Pai é misericordioso». E así ser capaces de caldear o corazón das persoas, de camiñar con elas na noite, de saber dialogar e mesmo descender á súa noite e a súa escuridade sen perderse”.

Outra clave é a compaixón, atendendo con entrañas compasivas as inquietudes e desacougos da xente. “Grazas polas veces en que, deixándose conmover nas entrañas, acolleron aos caídos, curado as súas feridas, dando calor aos seus corazóns, mostrando tenrura e compaixón como o samaritano da parábola (cf. Lc 10,25-37). Nada urxe tanto como isto: proximidade, proximidade, facernos próximos á carne do irmán sufrinte. Canto ben fai o exemplo dun sacerdote que se achega e non lle foxe ás feridas dos seus irmáns!”.

O sacerdote ha de ter un corazón vixiante, orando para non caer en tentación (Mt 26,41) e para non cansarse de esperar. “Desilusionados coa realidade, coa Igrexa ou connosco mesmos, podemos vivir a tentación de apegarnos a unha tristeza repugnante, que os Padres de Oriente chamaban acedía…Tristeza que volve estéril todo intento de transformación e conversión propagando resentimento e animosidade… Irmáns, cando esa tristeza repugnante ameace con apropiarse da nosa vida ou da nosa comunidade, sen asustarnos nin preocuparnos, pero con determinación, pidamos e fagamos pedir ao Espírito que «veña a espertarnos, a pegarnos unha sacudida na nosa modorra, a liberarnos da inercia. Desafiemos os costumes, abramos ben os ollos, os oídos e sobre todo o corazón, para deixarnos descolocar polo que sucede ao noso ao redor e polo berro da Palabra viva e eficaz do Resucitado”.

Un corazón animoso. «Para manter animado o corazón é necesario non descoidar estas dúas vinculacións constitutivas da nosa identidade: a primeira, con Xesús. Cada vez que nos desvinculamos de Xesús ou descoidamos a relación con El, aos poucos a nosa entrega vaise secando e as nosas lámpadas quedan sen o aceite capaz de iluminar a vida (cf. Mt 25,1-13)… Neste senso, quixese animalos a non descoidar o acompañamento espiritual, tendo a algún irmán con quen charlar, confrontar, discutir e discernir en plena confianza e transparencia o propio camiño… A outra vinculación constitutiva: acrecenten e alimenten o vínculo co voso pobo. Non se illen da súa xente e dos presbiterios ou comunidades. Moito menos enclaustrarse en grupos pechados e elitistas. Isto, no fondo, asfixia e envelena a alma. Un ministro animado é un ministro sempre en saída”.

Consagración ao corazón de Cristo

Consagremos o noso corazón ao corazón de Cristo configurándonos cos seus mesmos sentimentos. “O sacerdote que xa non reza con fidelidade e descoida os elementos que sosteñen a súa relación de intimidade co Señor acumula un “déficit” perigoso, que pode xerar sensación sen carga, percepción de frustración e insatisfacción, dificultade na xestión da soidade, das necesidades e dos afectos, ata o risco de expoñerse a amizades e vínculos “externos” que, chegados a ese punto, poderían ocasionar un derrubamento dun edificio humano-espiritual xa marcado por diversas fisuras” (Texto da Congregación para o Clero).

Con todo agradecemento, fraternal afecto e bendición no Señor,

+ Julián Barrio Barrio,
Arcebispo de Santiago de Compostela

Versión en castelán