Carta de Don Julián aos sacerdotes

O pasado día 19 de marzo, solemnidade de San José, o arcebispo, monseñor Barrio, escribiu unha carta a todos os sacerdotes diocesanos. O texto enviouse por correo electrónico. Como algún sacerdote, ao non dispoñer desta ferramenta, non puido ler o texto do arcebispo, tan vinculado ao Seminario e ao ministerio sacerdotal, publicamos agora a carta nas nosas páxinas diocesanas para coñecemento xeral de todos os fieis.

 

Na solemnidade de San José 2020

Queridos irmáns sacerdotes:

Aproveito a Solemnidade de San José para saudarlles con fraternal afecto. A figura do Santo Patriarca incorporouse desde a época do Seminario como un modelo e intercesor de primeira magnitude para a nosa vocación sacerdotal. Sempre atopamos na vida deste Home Xusto exemplo e axuda para a misión que se nos confiou como custodios dos misterios de Jesús. Con el aprendemos a exercer nosa particular paternidade.

Estes días da “crise do coronavirus”, que habemos de vivir en Providencia de Deus, quixese facerme ao seu camiño e chegar a todos e cada un de Vds. Na solicitude pastoral do bispo han de atopar acollida todos o diocesanos pero, sen dúbida, os sacerdotes, irmáns e amigos, colaboradores e conselleiros seus, son un referente especial. É o momento de permanecer unidos e fieis ao Señor, quen como bo dono da viña non nos abandonará.

Nas actuais circunstancias tiven a oportunidade de manter conversacións con sacerdotes maiores, enfermos e hospitalizados, para animarlles e preocuparme pola súa situación. Rogo a todos que, ante as dificultades de desprazamento que supón o estado de Alarma decretado ou a falta de información que poidan ter os Vigairos acerca da situación dalgún irmán noso, non deixe de comunicalo polos leitos ordinarios. Se algún non logra dar solución ás urxencias máis elementais, á atención médica ou, mesmo, ao sentimento de soidade, tratariamos de buscar a solución diocesana a tal problemática. Necesitamos acompañar e sentirnos acompañados. Habemos de axudarnos os uns aos outros orando intensamente, pero tamén tratando de coidar a saúde física e avivando a esperanza cristiá. ¡Velemos os uns polos outros!

Por outra banda, quixese que tivesen moi presente a súa identidade. O illamento nas nosas casas que nos pediron as autoridades sanitarias non pode facernos esquecer a nosa misión. Recibimos a ordenación sacerdotal que nos configurou con Cristo Cabeza e Pastor, identificándonos plenamente con El. Estes non son días de vacacións. A Igrexa noutras moitas épocas pasou por situacións difíciles, mesmo de maior envergadura. E os sacerdotes souberon asumir o sacrificio imperante no pobo, porque para servir a ese mesmo pobo foron chamados. Aínda é pronto para saber o horizonte no que transcorrerán os acontecementos. Pero é necesario que a celebración da Eucaristía e un ambicioso plan espiritual ancore a nosa vida no Señor, para manternos fieis e que o corazón siga latexando ardorosamente para retomar o ministerio de achegar as persoas a Deus. Coidar a nosa vida interior significa agradecer ao Señor o don de ser elixidos, sen mérito algún da nosa parte, para traballar na súa mies, asociados á súa tarefa redentora. El sentirá o consolo da nosa resposta xenerosa e, a recado, non deixará de derramar sobre nós o “cento por un” prometido.

A espiritualidade é un exercicio de superación dos propios límites, exercitando o espírito sen medo a enfrontar a realidade. O outro é sempre unha interpelación, un desafío, un reto. “O rostro do outro é como un espello que me permite coñecerme a min mesmo”. É necesario darlle importancia ao silencio, a meditación, a contemplación, a lectura espiritual, onde descubrimos que a verdadeira vida é a vida entregada, sacrificada, gastada  por algunha causa digna e elevada. Exemplos témolos. Non esquezamos que ser sacerdote non é unha función senón un don, unha participación na vida de Cristo crucificado. “A experiencia da cruz é a experiencia da verdade da nosa vida. A verdade e a cruz son os nosos auténticos espazos de crecemento humano e cristián porque neses espazos está Jesús, verdadeiro Deus e verdadeiro home”.

Por último, convido a todos a aproveitar as oportunidades que ofrece este tempo de corentena. Non debese interromperse a comunicación cos fieis. Divos non se retirou e segue actuando. Deste xeito, coas esixencias que impón a prudencia máis delicada, habemos de evangelizar no contexto actual: se é posible manter aberta a Igrexa evitando riscos innecesarios; comunicarse  a través dos medios electrónicos; facer chamadas telefónicas que poden resultar moi alentadoras para os fieis… Son xestos sinxelos pero moi significativos. Talvez estes tempos premian a calidez da nosa presenza e proximidade, sen esquecer o contido da nosa mensaxe. Ambas as cousas forman parte da comunicación da Boa Nova de Xesucristo.

Encomendamos o noso ministerio a San José, para reavivar a graza que recibimos. El condúcenos cara á presenza alentadora da Santísima Virxe, nai dos sacerdotes e alí sentímonos seguros e móstranos o camiño da fidelidade a Jesús, centro da nosa vida.

Rezo convosco e por vós. Tamén en nome do Sr. Bispo Auxiliar saúdovos con fraternal afecto e bendigo no Señor.

+ Julián Barrio Barrio,
Arcebispo de Santiago de Compostela.

Versión en castelán