Carta de mons. Julián Barrio aos Membros da Vida Consagrada na Diocese

No perigo gritei ao Señor, e o Señor escoitoume, poñéndome a salvo” (Ps 118,5)

Queridos Membros da Vida Consagrada:

Noutras ocasións tiven a gozosa oportunidade de dirixirme a vós con motivo de diferentes celebracións. Tamén agora quero facervos chegar a miña proximidade con esperanza cristiá no medio da incerteza que estamos a vivir, pola pandemia do coronavirus da que non estamos alleos.

Ante esta realidade de maneira especial necesitamos acompañar e sentirnos acompañados, guiándonos pola Palabra de Deus, que é “lámpada e luz para os nosos pasos”. Neste contexto, traio á memoria a pasaxe do evanxeo Mc 9,14-29 no que se nos narra que os discípulos de Jesús non puideron botar o demo do que estaba posuído aquel mozo presentado polo seu pai, e preguntáronlle cal era a razón. El respondeulles: “Esta especie só pode saír coa oración”. A nosa capacidade de servizo depende da comuñón con Deus. É un servizo que cada un de vós habedes de ofrecer a través do voso carisma que sen dúbida se abre a un gran horizonte nestas circunstancias. E isto esixe unha fe firme acompañada pola oración e o xaxún como indica Jesús aos seus. Certamente o Señor escoita sempre e faise solidario da dor e do abafo, sabendo que podemos revitalizar a nosa fe desde a vida cos seus problemas e dificultades. Non sería bo naufragar na desilusión.

É preciso avivar a confianza no Señor “en cuxas mans están os nosos azares” (Ps 31,  16), sabendo que non nos esquece: “Mira, lévoche tatuada nas miñas palmas” (Is 49,16). Ata é posible que envolvidos na roupaxe da cultura actual, un tanto acomodaticia, descubramos a nosa nudez e tentemos escondernos de Deus que nos pregunta como preguntou a Adán: ¿onde estás? (cf. Xene 3,9). Podemos responder: “Deus Todopoderoso e eterno, velaquí que veño ao sacramento do teu Fillo único, O noso Señor Xesucristo. Veño como un enfermo ao médico da vida, como un impuro á fonte da misericordia, como un cego á luz da claridade eterna, como un pobre e desposuído ao Dono do ceo e da terra. Imploro pois a abundancia da túa inmensa liberalidad a fin de que che dignes curar a miña enfermidade, purificar a miña sucidade, iluminar a miña cegueira, enriquecer a miña pobreza, vestir a miña nudez” (Santo Tomás de Aquino).

É tempo para fortalecer a esperanza cristiá como pordioseros ante Deus. “Que o Deus da esperanza cólmevos de alegría e de paz vivindo a vosa fe, para que desbordedes de esperanza pola forza do Espírito Santo” (Rom 15,13). Non se trata só de encher de alegría o acto de crer pese a quen pese, senón de encherse de alegría porque somos débiles e fráxiles. Esta fonda profesión de fe nace cando os cristiáns son levados a situacións límites e ás marxes da cidade habitada. Aquí atopa eco a mensaxe paulino: “Bástache a miña graza: a forza realízase na debilidade. Así que moi a gusto me glorío das miñas debilidades, para que resida en min a forza de Cristo…Porque cando son débil, entón son forte” (2Cor 12,9-10).

O argumento do noso testemuño é a caridade. Só a vida que entregamos aos irmáns volve a Deus Pai perfectamente realizada. Ás veces non valoramos suficientemente o agasallo que se nos dá coa vida. Somos importantes porque somos obxecto do amor de Deus. Ese amor que nos fai amables ao ser capaces de amar e dignos de ser amados. A nosa pobreza interior maniféstase no calquera tempo de dificultade, comprobando que o exterior é ocasión para poñer de manifesto nosa falta de fortaleza interior. A espiritualidade é un exercicio de superación dos propios límites, exercitando o espírito sen medo a enfrontar a realidade. Habemos de mirar ao outro que “é como un espello que me permite coñecerme a min mesmo”, sen esquecer de mirar “ao que atravesaron” (Jn 19,37), e máis nestes momentos.

Únome á vosa oración, rezando convosco e por vós. Sei que rezades pola Diocese. Agradézovolo. Con cordial afecto e bendición no Señor.

+ Julián Barrio Barrio
Arcebispo de Santiago de Compostela.

Versión en castelán