Carta Pastoral con motivo do Día diocesano das persoas con discapacidade

“Que todos sexamos diferentes, é en grao sumo normal”

Queridos diocesanos:

O 3 de decembro conmemórase o Día Internacional das Persoas con Discapacidade. Con el preténdese sensibilizar, concienciar, chamar a atención e facer visible a problemática da discapacidade como un asunto importante e pendente por resolver nas sociedades, tamén nas consideradas desenvoltas e democráticas como a nosa. Desde o ano pasado, na nosa Igrexa Diocesana de Santiago de Compostela, celebraremos esta xornada o primeiro domingo do mes de decembro, que este ano coincidirá co inicio do tempo de Advento.

Significado deste día

Co lema “Que todos sexamos diferentes, é en grao sumo normal”, a Comisión Diocesana de Pastoral con persoas con Discapacidade quixo poñer en evidencia que a normalidade da vida atópase na diversidade e a diferenza. A discapacidade é un factor de diversidade e pluralidade, e por tanto, de enriquecemento para a Igrexa e para todos e cada un dos seus membros. Por iso, o normal e ordinario na Igrexa e tamén na sociedade sería ter presente, acoller e darlles o lugar que lles corresponde ás persoas con discapacidade, pois aínda son moitas as barreiras que llo impiden.

As persoas con outras capacidades interpélannos e pídennos que lles deamos cada vez máis voz e máis presenza. Na súa diversidade, mostran á Igrexa a riqueza e grandeza do home creado e amado por Deus; e por iso reclaman a creatividade propia da fe, que debe expresarse na riqueza de linguaxes e modos de comunicación.

O Advento: a normalidade do Deus diferente que se fai igual ao home

Como cristiáns sabemos que sen as persoas con discapacidade, na Igrexa e na nosa pastoral faltarían os que Jesús considerou como os primeiros. En efecto, lémbrannos e ensinan a ser como o é Deus, que sempre se preocupou dos máis pequenos, dos últimos, dos que máis necesitados e desfavorecidos. Todos os cristiáns, por tanto, deberiamos esforzarnos en facer realidade a parábola de Jesús sobre os invitados ao banquete dunha voda que sentan nos primeiros postos: colocar no primeiro posto aos últimos (Lc 14, 8).

Esta que é a normalidade de Deus, é tamén a mensaxe do tempo de Advento que comezamos. Preparámonos para acoller o misterio da grandeza e inmensidade de Deus, que sendo distinto a nós, faise home como nós e por nós, na pequeñez dun neno. O Día diocesano das persoas con discapacidade axudaranos, por tanto, a entrar de maneira determinante nesta dinámica do Advento: Deus, para comunicarse aos homes e entrar en comuñón con eles, para facerse próximo dos homes, rompe a distancia e a diversidade propia que existe entre o Creador e a súa criatura predilecta, o home, encarnándose e facéndose home.

Durante este precioso tempo que comezamos, teremos a oportunidade de comprobar como todo o Advento está impregnado desta dinámica: a Virxe Nai enxalza a grandeza de Deus, que se fixou no seu pequeñez (Lc 1, 48); en Belén, a máis pequena de entre as cidades de Judá, nace Deus (Mt 2, 6); tras o seu nacemento, na presentación no templo, Jesús é recibido como o Mesías de Deus por un cego e unha viúva, ambos os  anciáns (Lc 2, 8); e Juan o Bautista, aos pés do Jordán, recoñece a súa indignidade ante Jesús Mesías, que se presenta para ser bautizado (Mt 3, 13).

Anímovos a todos a que conmemoremos na nosa Diocese este Día diocesano das persoas con discapacidade como un evento de fe, que non nos pode deixar indiferentes, e que nos axudará a comezar e a vivir o noso camiño diocesano e persoal do Advento.

Saúdavos con afecto e bendí no Señor,

+ Julián Barrio Barrio,
Arcebispo de Santiago de Compostela.

Versión en castelán