Carta Pastoral no Advento 2018

Acordádevos dos pobres… (Gal 2,10)

Queridos diocesanos:

O Advento non fose posible se Deus que nos amaba tanto, non nos enviase ao seu Fillo para salvarnos. Este tempo litúrxico axuda a levar ao home a Cristo e termina nel, convidándonos a ir ao seu encontro. Pero só poderemos atopalo se nos poñemos en camiño, saíndo de nós mesmos. Neste compromiso preparámonos para a celebración do Nadal, sabendo que Deus entra na nosa historia e que a fonte de todo sentido para o home é o Verbo que estaba no principio xunto a Deus e que se fixo carne (Jn 1,1.14). El descóbrenos a nosa filiación en relación a Deus Pai e a nosa fraternidade en relación aos demais. A encarnación e o nacemento do Fillo de Deus son un feito histórico e un acontecemento transcendental que ilumina a realidade da nosa existencia, lembrándonos que fomos creados a imaxe e semellanza de Deus. Esta afirmación é unha mensaxe luminosa para a nosa responsabilidade humana que ha de coidar ás persoas e á natureza, “a nosa casa común”.

Significado da celebración do Nadal

¿Que significa o Nadal para o home dos nosos días? É difícil valorar esta celebración para quen non percibe a necesidade de ser salvado e acompañado por Deus. O pecado nos anestesia e fainos perder a sensibilidade relixiosa e espiritual. Na Pregaria Eucarística IV lemos: “E tanto amaches ao mundo, Pai Santo, que ao cumprirse a plenitude dos tempos, enviáchesnos como Salvador ao teu único Fillo. O cal se encarnou por obra do Espírito Santo, naceu de María, a Virxe, e así compartiu en todo a nosa condición humana menos no pecado; anunciou a salvación aos pobres, a liberación aos oprimidos e aos afligidos o consolo”. Este texto reflicte o sentido do Nadal. É verdade que só o poderemos entender desde a sinxeleza, seguindo o camiño da fe como María, ou o camiño cara á fe como os pastores que foron a Belén e sentindo a necesidade de ser acompañados por Deus. “A compañía de Deus cos mortais é a resposta do cristianismo ás preguntas primordiais de sempre e ocasionais de hoxe. Resposta esixente na medida en que nos convida a ser humanos na forma e figura que o foi Jesús, e resposta consoladora porque non estamos sós no mundo, porque temos un pai que se nos deu en Belén. E para lembrar significando ese Don e Agasallo que é Xesucristo, celebramos Nadal e obsequiámonos uns a outros. Desa fonte manan os nosos agasallos e nela deben abeberarse para manter o seu divino sentido e non converterse en maxia, comercio ou propaganda”[1].

Ser repartidores de esperanza cristiá

Cada mañá o panadeiro ou a panadeira reparten o pan que nos alimenta. O Nadal é un momento para pasar duns a outros a esperanza cristiá, pan de cada día nunha sociedade tan necesitada dela. Atopamos a tenda da esperanza no portal de Belén. Os cristiáns habemos de ser repartidores de esperanza aos nenos, aos mozos, aos adultos e aos anciáns. Pódese vivir sen case nada pero non se pode vivir sen esperanza cristiá. Non se trata de falar da esperanza no medio das ruínas das esperanzas humanas aínda que sabemos que Cristo nos trouxo precisamente a esperanza na plenitude de tempos difíciles cando o home parecía satisfeito de si mesmo e con todo necesitaba todo. Nadal non é só celebrar o nacemento do Fillo de Deus feito home, senón celebrar o nacemento de Deus en nós. Así entendemos o anuncio do Anxo aos pastores: “Non teñades medo, porque vos anuncio unha gran alegría para vós e para todo o pobo: hoxe na cidade de David, naceuvos un Salvador, que é o Mesías, o Señor” (Lc2, 10-11). Non veu suprimir os tempos difíciles senón a ensinarnos a superalos con serenidade e alegría a través da oración, a participación nos sacramentos da Penitencia e da Eucaristía, e a caridade. Como di o papa Francisco, non falamos de alegría consumista e individualista tan presentes nalgunhas experiencias culturais de hoxe, senón da alegría que se vive en comuñón, que se comparte e repártese, porque “hai máis dita en dar que en recibir”.

Deus fíxose próximo

O Señor está preto dos que o invocan sinceramente, é dicir, dos que acoden a el con fe recta, esperanza firme e caridade perfecta. A nosa alegría segundo Deus brota do cumprimento dos seus mandatos. Teñamos moi presentes aos pobres. O apóstolo Pablo, recoñecendo a graza que lle era outorgada para proclamar o Evanxeo, escríbelles aos Gálatas que Santiago, Pedro e Juan pedíronlle que se acordase dos pobres. ¡Axudemos ás persoas necesitadas! Con elas habemos de vivir o espírito do Nadal, ofrecéndolles nosa colaboración económica e levándolles a Luz que brillou en Belén. ¡Bo nadal!

Saúdavos con afecto e bendí no Señor,

+ Julián Barrio Barrio,
Arcebispo de Santiago de Compostela.

 

[1] Ou. GONZALEZ DE CARDEDAL, Soidade e compañía: ABC 28 de decembro 2017, 3

Versión en castelán