Carta Pastoral no Día da Acción Católica e Apostolado Seglar 2018

“Discípulos misioneiros de Cristo, Igrexa no mundo”

Queridos diocesanos:

O gozo pascual motívanos a revisar en comuñón a vitalidade do noso laicado, o “apostolado seglar” e desde aí tomarlle o pulso á tarefa evanxelizadora diocesana. Desexo compartir convosco as miñas preocupacións e perspectivas de pastor, lembrándovos a necesidade que temos todos de compartir e animarnos a asumir as tarefas da evangelización, é dicir a misión que o Señor nos confiou, avivando a nosa esperanza. Non podemos quedarnos durmidos nin andar alicaídos no medio dos abafos con que nos atopamos. Somos chamados a ser discípulos misioneiros de Cristo, Igrexa no mundo.

Diversas actitudes ante a misión

En consonancia co que constatamos na vida diocesana, é necesario dar grazas a deus e recoñecer con gozo a realidade de moitas persoas que viven a fe con coherencia, sinceridade e fidelidade ao Señor. Son cristiáns e cristiás que descobren progresivamente que a fe é adhesión persoal a Xesucristo máis que ritualismo ou consuetudinaria tradición. Maduran na súa fe e vana depurando e cribando, quedándose co Señor e desembarazándose de convencionalismos e rutinas empobrecedoras. Son os cristiáns habituais da eucaristía dominical, decididos a dar testemuño e implicados na transmisión da fe na súa familia e no seu ambiente, lembrando o que san Pablo escribía: “Evoco o recordo da túa fe sincera, a que arraigou primeiro na túa avoa Loide e na túa nai Eunice, e estou seguro que tamén en ti” (2Tim 1,5).

Contamos tamén cun número pequeno de cristiáns que se organizan, asócianse e colaboran na parroquia: na animación litúrxica, a catequese parroquial, a organización dos eventos e celebracións festivas, dedicando o seu tempo ao ben e ao servizo dunha comunidade cristiá viva, alegre, acolledora e participativa. Referímonos aos voluntarios da caridade, mediadores da comunicación de bens, servidores dos pobres e desamparados, profetas da solidariedade e creadores de relacións de bondade e misericordia. Son as testemuñas diligentes da igrexa samaritana que leva consolo, compañía e o amor de Deus aos pobres, aos enfermos, aos sós, aos dependentes. A todos eles agradezo o seu esforzo e constancia, saudándoos, como san Pablo aos seus amados filipenses, con toda gratitude: “Vós, a miña alegría e a miña coroa, alegrádevos sempre no Señor; repítovolo, alegrádevos” (cf. Flp 4, 1-5).

Tamén hei de referirme a aqueles bautizados que “baixaron os brazos”, que non senten nin viven nin celebran a súa fe, ou que talvez, albergan sentimentos de reproche contra a Igrexa e distáncianse dela abandonando progresivamente as prácticas relixiosas identitarias: a eucaristía dominical, os procesos catequéticos, o sentido de pertenza, a oración persoal, a familiaridade coa Palabra de Deus. Desde esta preocupación animo a todos os cristiáns comprometidos a facerse mediadores do retorno, axudando aos afastados  e decepcionados a desprenderse de prexuízos e de sentimentos, e facilitando a acollida e a participación para que redescubran a alegría do encontro con Cristo. Será necesario coidar e orientar as celebracións de relixiosidade popular cara á recuperación e o retorno á fe personalizada dos visitantes, curiosos e “devotos” que acoden masivamente aos santuarios e celebracións consuetudinarias ao longo e ancho da diocese.

Ninguén está excluído

O Papa Francisco chámanos a vivir a alegría da fe e a facer desta a razón de plenitude  vital (EG 3). “Non hai razón para que alguén pense que esta invitación non é para el, porque ninguén queda excluído da alegría reportada polo Señor. Dános confianza o saber que o Señor fai o camiño connosco. Esta convicción permítenos conservar a alegría no medio dunha tarefa tan esixente e desafiante que toma a nosa vida de maneira total. Pídenos todo, pero ao mesmo tempo ofrécenos todo” (EG 12). A nosa diocese está inmersa nun proceso postsinodal, un camiño compartido para poñer o evanxeo e a persoa de Cristo o Señor no centro da vida persoal e eclesial, deixando atrás a rutina que asfixia a alma.

Son frecuentes os pronunciamientos clarividentes sobre o que hai que facer. “Hai que…”, oímos repetir ao noso lado unha e outra vez. É a expresión do que ve e sente a necesidade da implicación pero espera que sexan outros –o cura, o catequista, o experto, o arcipreste, o coordinador, o bispo, a Conferencia episcopal, o Papa- os que carguen cos cántaros. Conscientes desta esterilizante inhibición, chámovos a que vos decidades a poñer suxeito axente a esas frases impersonales, pois a todos confíasenos o anuncio do evanxeo e o testemuño da nosa fe. Na Igrexa todos somos corresponsables e colaboradores. Se hai algo que facer, o que o ve necesario, está a ser chamado a facelo.

Exhortación final

A comuñón eclesial reséntese e o empuxe evanxelizador decae cando non somos capaces de atoparnos na comunidade parroquial, superando as inercias negativas e facendo unha parroquia acolledora e participativa. Este chamamento á implicación parroquial, e a que sexa facilitada polos párrocos e inmediatos colaboradores, vai dirixido a todos pero especialmente aos membros da Acción Católica e de todos os movementos e asociacións apostólicas. Son eles os que, presentes na comunidade parroquial, manterana sensible ás realidades sociais da contorna e urxirán a súa resposta e o seu testemuño, tanto de caridade como de esperanza e de fe. Poñémonos a escóitaa e recepción do alento do Espírito de Cristo. Reunidos no seu nome compartamos a experiencia de alegría que nos dá o encontro, a oración compartida, a corresponsabilidade exercida, e a sinodalidad que enriquecen e favorecen a maduración dunha fe adulta, lúcida, profética e comprometida.

Saúdavos e bendí no Señor.

+ Julián Barrio Barrio,
Arcebispo de Santiago de Compostela.

Versión en castelán