Carta Pastoral no Día da Acción Católica e Apostolado Seglar 2020

“Cara a un renovado Pentecoste”

Queridos diocesanos:

Seguen vivos os ecos do noso Sínodo diocesano e os máis recentes do Congreso Nacional de Laicos celebrado no mes de febreiro pasado. Tamén entón percibiuse que se abrían as portas e as xanelas dos cenáculos en que ás veces se atopaba o apostolado laical, sentíndose a necesidade de saír ás prazas e ás rúas cun novo vigor e entusiasmo para cumprir o mandato de Xesús: “Ide ao mundo enteiro e proclamade o Evanxeo a toda a creación. O que crea e sexa bautizado salvarase; o que non crea será condenado” (Mc 16, 15-17).  A Ascensión do Señor fundamenta a esperanza e o estímulo para traballar na transformación do mundo segundo o plan de Deus e introduce en nós un dinamismo de laboriosidade apostólica na nosa contorna, impulsados coa forza do Espírito Santo: «Recibiredes a forza do Espírito Santo que vai vir sobre vós, e seredes as miñas testemuñas en Xerusalén, en toda Xudea e Samaria, e ata os confín da terra» (Feit 1,8).

A Igrexa segue realizando a misión encomendada, proclamando o Evanxeo, tarefa ata que Cristo volva de novo na súa gloria. Non quedemos ensimesmados en nós mesmos, mirando ao ceo, de costas ao noso mundo e á nosa sociedade. Temos que edificar a cidade de Deus no medio da cidade dos homes, sendo humildes, amables e comprensivos, entregando a vida polos demais como comprobamos nestes meses da pandemia que padecemos.

No día do Apostolado seglar e da Acción católica pídesenos valorar a vocación laical e o que esta achega á Iglesia, redescubriendo a condición de bautizados. “Mirar o Pobo de Deus, é lembrar que todos ingresamos na Igrexa como laicos. O primeiro sacramento, o que sela para sempre a nosa identidade e do que teriamos que estar sempre orgullosos é o bautismo. Por el e coa unción do Espírito Santo, os fieis quedan consagrados como casa espiritual e sacerdocio santo. A nosa primeira e fundamental consagración afunde as súas raíces no noso bautismo… Bautizáronnos laicos e é o signo indeleble que nunca ninguén poderá eliminar.  Fainos ben lembrar que a Igrexa non é unha elite de sacerdotes, dos consagrados, dos bispos, senón que todos formamos o santo Pobo fiel de Deus[1].

Cristo fainos partícipes da salvación que nos alcanzou. “O apostolado dos laicos é a participación na mesma misión salvífica da Igrexa… Así, pois, todo laico, polos mesmos dons que lle foron conferidos, convértese en testemuña e instrumento vivo á vez, da misión da mesma Igrexa na medida do don de Cristo (Ef 4,7)” (LG 33). El asegúranos a súa asistencia no cumprimento da misión encomendada con estes sinais: “Aos que crean, acompañaranlles estes signos: botarán demos no meu nome, falarán linguas novas, collerán serpes nas súas mans e se beben un veleno mortal, non lles fará dano. Impoñerán as mans aos enfermos, e quedarán sans” (Mc 16, 17-18). O papa Francisco chámanos á conversión misioneira que implica “entrar nun proceso decidido de discernimento, purificación e reforma” (EG 30).

Que nos di o Señor ante esta situación?

Na miña carta sobre “a pastoral do día despois”, dicíavos que nestes momentos está a condicionar o futuro a idea de suspender e trasladar: moitos acontecementos de carácter pastoral, cultural, social, e deportivo, algúns suspéndense e outros trasládanse a novas datas. A nosa preocupación pastoral debe ser transformar con creatividade a nova realidade que vai tocar vivir, conforme ao espírito do libro da Apocalipse. Preguntámonos que nos di o Señor do tempo e da historia, o Alfa e o Omega, á Igrexa que peregrina en Santiago de Compostela nesta tribulación?[2] Tamén como ao evanxelista San Xoán respóndesenos hoxe: “Non temas; eu son o Primeiro e o Último, o Vivente; estiven morto, pero xa ves: vivo polos séculos dos séculos e teño as chaves da morte e do abismo” (Ap 1,17-18). “Mira, fago novas todas as cousas… Estas palabras son fieis e verdadeiras” (Ap 21,5). Á luz da Palabra de Deus temos que interpretar o que está a acontecer como Xesús lles fixo caer na conta aos discípulos de Emaús. A Igrexa segue deixándonos a mensaxe de que o contido de vida cristiá fundaméntase en coñecer a Cristo, en vivir a eucaristía, en compartir a propia existencia cos demais e en asumir a acción misioneira (cf. Feit 2,42-47). É a Igrexa humilde e próxima á condición humana e espiritual do home, e portadora de salvación e de esperanza. É necesario volver ao feito cristián fundamental, identificándonos coa persoa e a historia de Xesús, e dando testemuño de que o cristianismo é un modo fascinante de dar sentido á existencia. O ensino dos apóstolos, garantes do testemuño de toda a Iglesia, é vivir en espírito de comuñón que se explicita na unión interna dos corazóns, nun mesmo ánimo, en compartir os bens e na oración xa sexa comunitaria ou privada, de súplica, de loanza, ou de acción de grazas. Neste Pentecoste renovado revisemos a vitalidade do noso laicado e a tarefa evanxelizadora.

Saúdavos e bendí no Señor.

+ Julián Barrio Barrio,
Arcebispo de Santiago de Compostela.

 

[1] Carta do Papa Francisco ao Cardeal Marc Ouellet. 19 de marzo de 2016.

[2] Cf. Capítulos 2 e 3, 21 e 22 do Libro da Apocalipse.

Versión en castelán