Carta Pastoral no Día da Vida Consagrada. Febreiro 2020

“A Vida Consagrada con María, esperanza dun mundo sufriente”

Queridos Membros de Vida Consagrada:

De maneira especial neste Día da Vida Consagrada dou grazas a deus pola vosa vocación e carisma. Quero facelo convosco e vós, chamados a reflectir a luz da Estrela e Nai da esperanza, a Virxe María. Soñamos un mañá máis divino e por conseguinte máis humano. O soño como ideal é un inconformismo co presente e unha inquietude por progresar cara a unha utopía. Dicía Ernst Bloch que o valor da utopía non está en alcanzala, senón en que ela nos mantén na tensión do «aínda non» que nos obriga a vivir en continuo esforzo. Esta tensión non se logra só con actitudes racionais ou técnicas, senón con inquietudes místicas que sacudan a indolencia e procreen soños esperanzadores. Sempre é mellor amar moito que razoar moito. A esperanza vén expresar na súa forma máis gráfica o estado do cristián e da Igrexa: estado de camiñante peregrino, e de pobo de Deus en marcha, que coñece a meta da súa camiñar, sen esquecer que aínda non a alcanzou. A Igrexa é unha comunidade de esperanza. Enténdese a si mesma como o sacramento da esperanza para o mundo, conscientes de que “a vida cristiá é un combate permanente. Requírense forza e valentía para resistir as tentacións do diaño e anunciar o Evanxeo. Esta loita é moi bela, porque nos permite celebrar cada vez que o Señor vence na nosa vida”[1].

A Xornada da Vida Consagrada na Diocese

Os diocesanos habemos de vivir con fondura que “todo o referente á Vida Consagrada é unha cousa nosa, aféctanos, máis aínda, perténcenos”[2]. Por iso, coa nosa proximidade e encontro pídesenos contribuír responsablemente á clarificación e á fidelidade na vocación consagrada para o ben da Igrexa e da sociedade[3]. A Vida consagrada é un don divino que a Iglesia acolle e manteno con fidelidade. Non é unha realidade illada e marxinal senón que implica a toda a Igrexa. “Teño ademais a esperanza, escribía san Xoán Paulo II, de aumentar o gozo de todo o Pobo de Deus que, coñecendo mellor a vida consagrada, poderá dar grazas máis conscientemente ao Omnipotente por este gran don”[4]. Os diocesanos debemos “corresponder ao don da vida consagrada que o Espírito suscita na Igrexa particular, acolléndoo con xenerosidade e con sentimentos de gratitude ao Señor”[5], pois as persoas consagradas maniféstanse no don de si mesmas por amor a Cristo e nel a cada membro da familia humana. Elas profundan “continuamente na conciencia de ser chamadas e escollidas por Deus, ao cal deben orientar toda a súa vida e ofrecer todo o que son e teñen, liberándose dos impedimentos que puidesen frear a total resposta de amor. Deste xeito poderán chegar a ser un signo verdadeiro de Cristo no mundo”[6].

María, esperanza dun mundo sufriente

O lema para esta Xornada é: “A vida consagrada con María, esperanza dun mundo sufriente”. Estes anos pasados habemos contemplado a Vida Consagrada no Deus trinitario. Nesta ocasión o referente é a Virxe María, esperanza nosa como a proclamamos no rezo de Sálvea, de maneira especial para tantas persoas feridas. O Papa dicíanos: “Vexo con claridade que a Igrexa hoxe necesita con maior urxencia a capacidade de curar feridas e dar calor aos corazóns dos fieis, proximidade, proximidade”. A persoa consagrada coa súa palabra, coa súa acción pero sobre todo coa súa propia vida é testemuña e anuncio de esperanza aprendendo con María a esperar en Deus. “O home non pode vivir sen esperanza: a súa vida condenada á insignificancia, converteríase en insoportable”[7]. Na Igrexa peregrinante Deus é o Deus que promete, é fiel e poderoso para cumprir a súa promesa, por iso podemos confiar nel. “O home espera en Deus e nel espérao todo”. Pero a esperanza é inseparable do amor solidario. “Non se pode abrir o proceso da esperanza sen instituir ao mesmo tempo o do amor”, porque a fe funda a esperanza e o amor acrecéntaa. A esperanza convértese en fonte de amor e de servizo ao próximo como se mostra na vida de María. “A esperanza non é desarraigable mentres vivimos. Preguntar por ela é outra forma de preguntar pola persoa, polo seu valor sacro, pola súa condición fiadora, confiable e amorosa; polo seu perduración persoal; polo seu futuro ligado inexorablemente á responsabilidade moral no”presente [8]. O home é esperanza “a que temos como ancora da alma, segura e firme, que penetra ata a parte interior do veo, onde entrou por nós como precursor Jesús, feito sacerdote eternamente á maneira de Melquisedec” (Heb 6,18-20).

Alegría pola vosa presenza

Queridos Membros de Vida Consagrada, alégranos que nos deixedes esa vía luminosa de esperanza nunha sociedade tan necesitada dela. Ao agradecervos todo o que estades a facer na nosa igrexa diocesana, saúdavos con todo afecto e bendí no Señor,

+ Julián Barrio Barrio,
Arcebispo de Santiago de Compostela

 

[1] FRANCISCO, Gaudete et exultate, nº 158.

[2] XOÁN PAULO II, Vita consecrata, 2.

[3] Cf. Unha Igrexa esperanzada ¡Mar dentro!, 20.

[4] XOÁN PAULO II, Vita consecrata, 13.

[5] Ibid., 49.

[6] Ibid., 25.

[7] XOÁN PAULO II, Ecclesia inEuropa , 10.

[8] Ou. GONZALEZ DE CARDEDAL, Raíz da esperanza, Salamanca 1995, 12.

Versión en castelán