Carta Pastoral no día das persoas sen fogar. Novembro 2018

“¿E ti que dis? Dei basta. Ninguén sen Fogar”

Queridos diocesanos:

O Día das Persoas Sen Fogar que terá a súa data central o 25 de novembro, busca sensibilizar e sensibilizarnos en relación ás persoas que non teñen un fogar. O lema: “¿E ti que dis? Dei basta. Ninguén Sen Fogar”, pretende que reflexionemos e comprometámonos cun tema en verdade preocupante e que afecta cada vez a máis persoas ás que temos que facer visibles. Coa mensaxe desta campaña búscase facer unha chamada á sociedade e ás administracións públicas, indicando que é urxente poñer un límite a estas situacións tan dolorosas que afectan a miles de persoas e que supoñen unha grave vulneración dos dereitos humanos.

Mensaxe de Cáritas

Na Campaña de Cáritas preséntanse elementos, referencias e datos desde os que se explica que acabar co sinhogarismo é posible e imprescindible. Algo que se pode facer desde a prevención, o acompañamento, ou a mirada cara ao dereito humano á vivenda.

Este ano ofrécenllenos dúas ideas claras: A visibilidade destas persoas cunha frase dita por elas mesmas en situación de sen fogar: “Estou tan preto que non me ves; e unha mensaxe: “¿E ti que dis? Dei basta. Ninguén Sen Fogar”. Con frecuencia mirámolas como algo marxinal na nosa sociedade, pensando mesmo que afean a estética da nosa convivencia, e sentindo simplemente pena porque non somos capaces de miralas cos ollos do corazón. Comprendo que non é fácil poñerse na súa situación, camiñar cos seus zapatos e vestirse coas súas roupas, pero debemos facelo para que desta maneira non deixemos de facer nada que estea nas nosas posibilidades para evitar este tipo de situacións. “Hai algo que nos afasta delas, pero non debemos deixar de achegarnos”.

Ao longo do trienio 2016-2018, programouse como obxectivo subliñar a dignidade, redescubrir os dereitos  e posibilitar que toda persoa viva nun fogar propio, de forma permanente e en paz. As iniciativas levadas a cabo desde as institucións da Igrexa seguen apostando pola centralidade absoluta das persoas en situación de sen fogar, e por manter a mirada sobre os seus dereitos de maneira global, todos os días, en todas partes. Nesta ocasión transmítesenos unha dobre mensaxe, indicándonos que “así non”, que non se poden vulnerar os dereitos humanos e que é necesaria outra resposta social a través do compromiso político. Por outra banda coa afirmación “¡basta!”, preténdese poñer límites á desigualdade e á exclusión, afirmando á vez que é posible que toda persoa viva con dignidade nun fogar propio.

Traballar polo ben común

É necesario traballar pola sociedade do ben común; sociedade acolledora e inclusiva que se compromete a salvagardar os dereitos das persoas; que ve as súas potencialidades e fortalezas e non só as súas carencias, acentuando sempre a súa dignidade humana. O ben común é posibilitar a superación da pobreza naquilo en que a persoa é pobre. Xa sabemos que o concepto de pobreza cambia a medida que novas riquezas deixan atrás vellas pobrezas.

A preocupación e o quefacer da Igrexa é impedir a deterioración da humanidade e da dignidade do home, ante procesos que expanden a superficialidade e unha liberdade sen verdade. A vida feliz é o gozo da verdade, como dicía San Agustín. As políticas sociais deben favorecer o acceso e exercicio de dereitos para as persoas sen fogar, que ademais de reivindicar unha vivenda digna, piden de modo permanente que se favoreza a súa protección social nos distintos campos. O calafrío da traxedia que viven as persoas que dormen na rúa lémbramo un lema que se presentaba nunha exposición de carteis realizada por usuarios do centro Vieiro de Santiago que dicía: “Os dous viven na rúa, só un é de pedra”. Na fotografía víase unha estatua e unha persoa durmindo baixo as estrelas. Sobra calquera comentario respecto diso.

Hai un ano bendiciamos as novas instalacións de Vieiro. Queda moito por facer, e non debemos nin podemos permitimos baixar a garda nin a nosa voz reivindicativa. “Que o ano que vén non haxa ninguén durmindo na rúa en ningún dos nosos pobos e cidades”, é un soño que pode facerse realidade. ¡Colaboremos neste propósito!

Saúdavos con afecto e bendí no Señor.

+ Julián Barrio Barrio,
Arcebispo de Santiago de Compostela.

Versión en castelán