Carta Pastoral no Día do Seminario. Marzo 2019

O Seminario, unha misión de todos

Queridos diocesanos:

Ano tras ano, veño compartindo convosco a miña preocupación pola escaseza de vocacións ao ministerio sacerdotal. No Día do Seminario, ao redor da solemnidade de san José, miramos de maneira especial aos nosos seminarios, maior e menor, “casa propia para a formación dos candidatos ao sacerdocio”, na que se coidan e acompañan aqueles mozos que sentiron a chamada do Señor a este ministerio. “A identidade profunda do seminario é ser, á súa maneira, unha continuación na Igrexa, da íntima comunidade apostólica formada ao redor de Jesús”[1]. Isto sublíñanos o alcance desta formación que “con todo o que comporta de oración, dedicación e esforzo, é unha preocupación de importancia capital para o Bispo” (Pastores gregis, 48). Pero esta inquietude ha de ser compartida como misión de todos os diocesanos de diferente maneira pero converxendo no mesmo obxectivo.

Misión de todos

É frecuente que algúns fregueses das distintas parroquias  que queren ter unha atención pastoral maior, escríbanme ou veñan falar comigo para pedirme que lles envíe un sacerdote. Sentir a necesidade do sacerdote é dalgunha maneira tomar conciencia de que tamén o ter  sacerdotes é misión de todos. En primeiro lugar da Igrexa, “a cuxa misión salvadora débese a chamada ao sacerdocio, e non só a chamada, senón tamén o acompañamento para que a persoa que sente chamada poida recoñecer a graza do Señor e responda a ela con liberdade  e con amor”[2]. Neste sentido o Bispo ten unha responsabilidade primordial na formación dos aspirantes ao sacerdocio, axudándolles a inserirse na Igrexa particular e autentificando a finalidade pastoral, realidade específica de toda a formación dos aspirantes ao sacerdocio. De significativa importancia nesta misión é a comunidade educativa do Seminario, cos diversos formadores que unidos ao Bispo han de realizar o programa educativo e ser un exemplo relevante do valor fundamental da vida cristiá e do ministerio pastoral cunha vida verdadeiramente evangélica e de total entrega ao Señor. Papel relevante realizan os profesores que “introducen e acompañan aos futuros sacerdotes na sacra doutrina, sendo homes de fe e cheos de amor á Igrexa”. Non me esquezo da responsabilidade das comunidades das que proveñen os seminaristas: en primeiro lugar a familia que ha de acompañar o proceso formativo coa oración, o respecto, o bo exemplo das virtudes domésticas e a axuda espiritual e material: unha axuda múltiple en non poucos casos decisiva. Tamén é moi importante a parroquia que nalgúns casos suple á familia na educación na fe, sentindo ao seminarista como algo propio no camiño ao sacerdocio. Habemos de referirnos por outra banda ás asociacións e movementos xuvenís que deben contribuír á formación dos aspirantes ao sacerdocio daqueles que xorden da experiencia cristiá, espiritual e apostólica destas institucións. No tapiz da comunidade diocesana son un referente os membros da Vida consagrada que “representa un signo elocuente e atrayente de radicalidad evangélica e de dispoñibilidade no servizo”. Loxicamente o mesmo seminarista é protagonista necesario da súa formación, consciente de que ninguén lle pode substituír na súa liberdade responsable, sendo o gran actor o Espírito Santo para configuralo conforme ao corazón do Bo Pastor. Como vemos é misión de todos, así o contempla San Xoán Paulo II na Exhortación Postsinodal Pastores dabo vobis. Aínda neste arco polícromo, a sociedade é unha pedra significativa na formación do seminarista quen se ha de achegar a ela cunha mirada de discernimiento, sempre atento aos signos que lle proporciona para facer deles unha lectura crente, nunha actitude de escoita e de diálogo.

Home escollido de entre os homes

Esta implicación de todos fará máis efectivo o proceso da formación do seminarista e loxicamente axudaranos a comprender que o sacerdote non é un ser estraño, desenraizado e forasteiro entre os homes, senón un home escollido de entre os homes para representarlles no culto a Deus (Heb 5, 1) e levarlles a unha experiencia real e profunda del, evangelizando, administrando os sacramentos e servindo á comunidade.

Exhortación final

Queridos diocesanos, anímovos a pedir polas vocacións ao ministerio sacerdotal e a axudar economicamente aos nosos Seminarios Maior e Menor, colaborando tamén deste xeito á mellor formación humana, intelectual, espiritual, comunitaria e pastoral dos nosos seminaristas, a quen poño baixo o patrocinio do Apóstolo Santiago, de San José e de María, Raíña dos Apóstolos.

Saúdavos con todo afecto e bendí no Señor,

+ Julián Barrio Barrio,
Arcebispo de Santiago de Compostela.

 

[1] XOÁN PAULO II, Pastores dabo vobis, 60.

[2] Ibid., 65.

Versión en castelán