Carta Pastoral no Octavario de Oración pola Unidade dos Cristiáns 2019

“Actúa sempre con toda xustiza” (Dt 16,18)[1]

Queridos diocesanos:

Se sempre debemos orar pola unidade dos cristiáns, de maneira especial habemos de facelo no Octavario de oración que se celebra tradicionalmente desde o 18 ao 25 de xaneiro.

Celebramos recentemente os 25 anos de Fe “e Constitución” en Santiago de Compostela (1993-2018). Próximos xa ao Ano Santo Compostelán, en pleno camiño de renovación diocesana sinodal, miramos máis aló dos límites da nosa Igrexa católica, cos nosos irmáns cristiáns non católicos, tendo como referencia o texto bíblico de Deuteronomio: “Actúa sempre con toda xustiza, para que vivas e posúas a terra que o Señor o teu Deus dáche.”

A importante reunión ecuménica na nosa Diocese inauguraba unha nova etapa do ecumenismo como “peregrinos” cara ao Reino de Deus, avanzando nunha mellor vivencia do Evanxeo por parte de cada Igrexa. Unirnos máis con Cristo e a

Cristo axudaranos a estar máis preto uns doutros. O Ecumenismo e a Unidade son expresión da nosa fidelidade a Cristo, da nosa autenticidade como Igrexa.

O ecumenismo como peregrinación

Resúltanos fácil entender a metáfora sobre o ecumenismo como unha peregrinación común polo Camiño da Unidade, aínda que ás veces este camiño estea difuminado. En Santiago percibímolo no alcance ecuménico da peregrinación, e no contacto cada vez maior que, mesmo nas nosas pequenas comunidades rurais, temos con aquel que é confesionalmente distinto a nós, e que habemos de acollelo e entendelo. O Deuteronomio mostra ao home peregrino guiado por Deus ata a Terra Prometida. Aquí se enraízan as súas festas relixiosas, a súa fe en Deus, a súa fraternidade espiritual e material, pero tamén a xustiza social, a caridade, o respecto ao outro e ao medio ambiente, tan presentes na proposta de oración pola unidade neste ano. É unha preocupación do Papa manifestada no seu maxisterio desde Evangelii Gaudium á Laudato Se, uníndose ao sentir común doutras igrexas cristiás, ortodoxas, reformadas, evangélicas.

Os cristiáns de Indonesia como referencia

  Este ano son católicos, protestantes e outros cristiáns de Indonesia quen propón os textos bíblicos e as reflexións para esta semana de oración. Parece que vén de lonxe a proposta e con todo día a día, no noso Instituto Teolóxico, percibimos a proximidade de alumnos, relixiosos e sacerdotes, desas ou outras terras afastadas. Tamén entre os peregrinos, colaboradores da nosa diocese ou mesmo novas vocacións, temos

representado un mundo coas súas dificultades para vivir a fe e a caridade, pola persecución relixiosa, polas desigualdades sociais, pola violencia ou as carencias. Se estamos divididos, a nosa fe e caridade son débiles: ¿que Cristo predicamos así aos non crentes? Unidos compartimos o “martirio” do testemuño entre os que nos rexeitan, ás veces mesmo inculpándonos na

mesma inxustiza ou desprezo que tamén sofren eles. E o que antes asociabamos a afastadas terras, témolo preto nos inmigrantes afectados polos problemas económicos, sociais e a falta de respecto e tolerancia relixiosos. É máis necesario que nunca confiar xuntos en Deus que como peregrinos permítenos asentarnos para compartir, e orar xuntos, como esta semana, e expresar esa fe e esperanza nun compromiso de caridade, “actuando sempre con toda xustiza.”

O camiño do diálogo

 A evangelización tamén implica un camiño de diálogo para cumprir un servizo a favor do pleno desenvolvemento do ser humano e procurar o ben común: o diálogo cos Estados, coa sociedade –que inclúe o diálogo coas culturas e coas ciencias– e con outros crentes que non forman parte da Igrexa católica[2]. Certamente afirma o Papa que “a credibilidade do anuncio cristián sería moito maior se os cristiáns superasen as súas divisións e a Igrexa realizase a plenitude de catolicidade que lle é propia, naqueles fillos que, incorporados a ela certamente polo Bautismo, están, con todo, separados da súa plena comuñón. Temos que lembrar sempre que somos peregrinos, e peregrinamos xuntos. Para iso hai que confiar o corazón ao compañeiro de camiño sen receos, sen desconfianzas, e mirar ante

todo o que buscamos: a paz no rostro do único Deus. Confiarse ao outro é algo artesanal, a paz é artesanal. Jesús díxonos: ¡Felices os que traballan pola paz! (Mt 5,9)”[3]. É moito o que podemos facer en común os cristiáns das diversas confesións, buscando novos camiños de unidade e dinamizando esta preocupación nas nosas parroquias e comunidades, como Igrexa. Axudarannos neste propósito os documentos do Concilio Vaticano II e as orientacións do noso último Sínodo.

Exhortación final

 Entre tanto, no medio de tantas lamentacións que levamos dentro polos nosos incumprimentos en relación aos nosos irmáns, é xusto que  pensemos que chegará o momento en que nos reuniremos como irmáns reconciliados. Perseveremos na oración pola unidade, atentos ás chamadas do Señor e convencidos da súa providencia: “Guiaches con misericordia ao teu pobo rescatado; leváchelos co teu poder ata a túa santa morada” (Ex 15, 13).

Saúdavos con afecto e bendí no Señor,

+ Julián Barrio Barrio,
Arcebispo de Santiago de Compostela

 

[1] Tradución interconfesional da Biblia.

[2] Cf. FRANCISCO, Evangelii gaudium, 238.

[3] FRANCISCO, Evangelii gaudium, 244.

Versión en castelán