Carta Pastoral na Coresma do 2020

Cristo, morto e resucitado, Misterio do Amor divino

Queridos diocesanos:

O Papa na súa Mensaxe escribe que a Coresma é “un tempo propicio para prepararnos a celebrar co corazón renovado o gran misterio da morte e resurrección de Jesús, fundamento da vida persoal e comunitaria”. O tempo litúrxico da Coresma dá paso ao Triduo Pascual no que celebramos este misterio, núcleo da fe cristiá, no que se manifesta que para o cristián a vida é Cristo. Habemos de conformarnos con El e co seu Evanxeo para que a nosa vida cristiá sexa auténtica. O cristián é o home “que foi alcanzado por Cristo Jesús” (cf. Fil 3,12). O apóstolo Pablo expresábao así: “Todo o considero perda comparado coa excelencia do coñecemento de Cristo Jesús, o meu Señor. Por el perdino todo, e todo o considero lixo con tal de gañar a Cristo e ser achado nel, non cunha xustiza miña, a da lei, senón coa que vén da fe de Cristo e apóiase na fe. Todo para coñecelo a el e a forza da resurrección, e a comuñón coas súas padecimientos, morrendo a súa mesma morte, coa esperanza de chegar á resurrección de entre os mortos” (Fil 3, 8-11).

Chamada á conversión

A Igrexa neste tempo de Coresma chámanos con insistencia á conversión que “é un acto interior dunha especial profundidade, no que o home non pode ser substituído por outros, nin pode facerse substituír pola comunidade”[1]. Cristo amounos e entregouse por nós (cf. Gal 2,20), sendo pecadores. “Mira os brazos abertos de Cristo crucificado, déixache salvar unha e outra vez. E cando te achegues a confesar os teus pecados, cre firmemente no seu misericordia que che libera da culpa. Contempla o seu sangue derramado con tanto agarimo e déixache purificar por ela. Así poderás renacer, unha e outra vez”[2]. Nestes momentos tamén Deus, paseándose á hora da brisa no abafo dos nosos afáns, pregúntanos como a Adán “¿onde estás? El contestou: oín o teu ruído no xardín, deume medo, porque estaba espido, e escondinme” (Xene 3, 9-10). A conciencia da súa nudez e o medo ante a presenza de Deus delata a súa culpabilidade. Adán trata de non culpabilizarse culpando neste caso a Eva. É unha forma de actuar propia da condición humana, ignorando que “en cada home non existe nada tan persoal e intransferible como o mérito da virtude ou a responsabilidade da culpa”[3]. Tamén nós percibimos a nosa nudez na pretensión de ser como Deus no coñecemento do ben e o mal, e de salvarnos confiando nas nosas forzas sen darnos conta que a salvación vén de Deus, sendo Cristo quen nos ha redimido.

Volver á casa do Pai

Necesitamos que Divos vístanos coa túnica da súa graza ao volver como o fillo pródigo á casa do Pai. “Divos non se cansa nunca de perdoar, somos nós os que nos cansamos de acudir ao seu misericordia”[4]. Para iso é necesario entrar dentro de nós mesmos e ver onde nos atopamos, intensificar a oración, escoitar a Palabra de Deus e estar vixiantes co oído á porta para que cando o Señor veña e chame atópenos ben espertos coa lámpada da nosa fe acesa. Saír ao encontro de Cristo conleva atoparse cos demais nos que vemos as chagas da súa paixón, “presentes nas novas vítimas inocentes das guerras, os abusos contra a vida, das múltiples formas de violencia, dos desastres ambientais, da distribución inxusta dos bens da terra, de trátaa de persoas en todas as súas formas e da sede desenfreada de ganancias, que é unha forma de idolatría”[5]. A este respecto Jesús advertíanos: “Mirade, gardádevos de toda clase de cobiza. Pois aínda que un ande sobrado, a súa vida non depende dos seus bens” (Lc 12,15). De maneira especial na Coresma a Iglesia convídanos a dar esmola que é unha forma de compartir con caridade os bens cos necesitados e que nos fai máis humanos. A nosa tentación é construír celeiros máis grandes e almacenar o trigo da colleita e os bens pensando no benestar e o confort dun mesmo, sen ser conscientes de que en calquera momento pódennos pedir contas e esquecendo que habemos de ser ricos ante Deus (cf. Lc 12, 18-21).

24 Horas para o Señor

Neste camiño cuaresmal lémbrovos a celebración das 24 horas para o Señor, que terán lugar o venres 20 e o sábado 21 de marzo, deixándonos guiar polas palabras de Jesús á pecadora: “Os teus pecados sonche perdoados” (Lc 7,48). Na adoración eucarística atopamos tamén o ambiente propicio para celebrar o Sacramento da Reconciliación cuxa experiencia nos leva a ser misericordiosos cos demais. Rogo que nas parroquias, nas comunidades relixiosas e nos nosos Seminarios prográmense momentos de adoración ao Santísimo, lectura da Palabra de Deus e celebracións penitenciales no contexto desta celebración.

¡Bo camiño cara á Pascua! Saúdavos con afecto e bendí no Señor.

+ Julián Barrio Barrio,
Arcebispo de Santiago de Compostela

 

[1] XOÁN PAULO II, Redemptor hominis, 20.

[2] FRANCISCO, Christus vivit, 123.

[3] XOÁN PAULO II, Reconciliatio et paenitentia, 16.

[4] FRANCISCO, Evangelii gaudium, 6.

[5] FRANCISCO, Mensaxe para a Coresma 2020.

Versión en castelán