Carta Pastoral no Día da Vida Consagrada. Febreiro 2018.

A Vida Consagrada, icona do amor de Deus

Queridos Membros de Vida Consagrada:

Alégrame dirixirme a vós uníndome na oración para pedir que día a día crezades na vosa vocación, e que sintades orgullosos do amor de Deus que foi derramado nos vosos corazóns co Espírito Santo que se vos deu.

O por que da Xornada Mundial da Vida Consagrada

A Xornada Mundial da Vida Consagrada convídanos a todos os diocesanos a dar grazas por este don de Deus á Igrexa co que nos vemos enriquecidos a través dos vosos carismas, sabendo que non é froito do voso voluntarismo senón que é graza de Deus. Axúdanos tamén a coñecervos mellor e a querervos polo que sodes e significades na comunidade eclesial. E a vós lémbravos que día a día estades chamados a cantar as marabillas que o Señor realiza na vosa vida como o fixo a Virxe María no Magnificat.

Proclamar a grandeza de Deus suscita a alegría en Deus o noso Salvador, sentindo con humildade a urxencia de conformar o voso carisma con Cristo e non coas posibilidades de interese ou de aceptación que teñan os interlocutores de cada momento. Así rexuveneceredes o mundo, dando máis do que recibides, pois pola contra empezaredes a perder a vosa identidade. Ao atoparme convosco tamén eu pregúntome que estamos a facer coa graza de Deus e onde metemos a alegría. Non esquezamos que só poderemos desarmar tanta ironía no noso contexto social con simplicidade que non é simplismo, e con audacia que é esperanza sufriente, entregando a vontade en brazos de Deus Pai. Así podemos dicir co apóstolo Pablo: “Nos gloriamos mesmo nas tribulacións, sabendo que a tribulación produce paciencia, a paciencia, virtude probada,  e a virtude probada, a esperanza” (Rom 5,3-4).

Necesidade do encontro

Con frecuencia o Papa anímanos a xerar a cultura do encontro. No peregrinar cotián habemos de considerar o encontro connosco mesmos para tomar conciencia desas últimas ou penúltimas preguntas que levamos dentro e tratar de darlles resposta. Isto non nos encerra en nós mesmos: de aí a necesidade de vivir gozosamente o encontro cos demais, dándonos conta do que podemos ofrecer e do que necesitamos, e de que calquera cousa que fagamos aos demais, facémosllo a Cristo (cf. Mt 25,40). Este encontro connosco mesmos e cos demais ábrenos á necesidade de atoparnos con Deus, razón de ser e meta de todas as nosas aspiracións. Nesta experiencia escribía san Agustín: “Fixéchesnos, Señor, para Ti e o noso corazón está inquieto, ata que descanse en Ti”[1]. A nosa historia é historia de Deus. A nosa misión é misión de Deus.

Encontro co amor de Deus

Como sabedes o lema para esta Xornada é: “A Vida consagrada, encontro co amor de Deus”. Fomos creados por Deus e para Deus que “nos elixiu en Cristo antes do inicio do mundo para ser santos e irreprochables ante el polo amor” (Ef 1,4). Ha de ser o amor de Deus o que nos mova en toda circunstancia. E leste é un amor desinteresado, gratuíto, sobreabundante, que entrega a vida. Sentir este amor dá un corazón agradecido. “Convido a cada cristián, escribe o Papa, en calquera lugar e situación en que se atope, a renovar  agora mesmo o seu encontro persoal con Xesucristo ou, polo menos, a tomar a decisión de deixarse atopar por El, de tentalo cada día sen descanso. Non hai razón para que alguén pense que esta invitación non é para el, porque ‘ninguén queda excluído da alegría reportada polo Señor’. Ao que arrisca, o Señor non o defrauda, e cando alguén dá un pequeno paso cara a Jesús, descobre que El xa esperaba a súa chegada cos brazos abertos. Este é o momento para dicirlle a Xesucristo: ‘Señor, deixeime enganar, de mil maneiras escapei do teu amor, pero aquí estou outra vez para renovar a miña alianza contigo. Necesítoche… Ninguén poderá quitarnos a dignidade que nos outorga este amor infinito e inquebrantable”[2]. Isto que o Papa refire a todo cristián, atopa un eco especial na Vida Consagrada comprometida máis radicalmente no seguimento de Cristo a través da pobreza, obediencia e castidade, o que vos leva a mirarlle pero sobre todo a deixarvos mirar por el, luz plena do amor con que Deus ámanos e que se reflicte na súa entrega gratuíta e xenerosa para que teñamos vida e teñámola en abundancia (cf. Jn 10,10). “Só grazas a ese encontro –ou reencontro– co amor de Deus, que se converte en feliz amizade, somos rescatados da nosa conciencia illada e da autorreferencialidad… Porque, se alguén acolleu ese amor que lle devolve o sentido da vida, ¿como pode conter o desexo de comunicalo a outros?”[3].

A Vida consagrada é a confesión do Deus Trinitario que é amor, testemuño inapreciable na Igrexa e na nosa sociedade, e que nos axuda a abrirnos a unha plenitude que vai máis aló da nosa historia e que se atopa na comuñón eterna con Deus.

 

Ao agradecervos todo o que estades a facer na nosa igrexa diocesana, saúdavos con todo afecto e bendí no Señor,

+ Julián Barrio Barrio,
Arcebispo de Santiago de Compostela

 

[1] S. AGUSTÍN, Confesións, 1,1.

[2] FRANCISCO, Evangelii gaudium, 3.

[3] Ibid., 8.

Versión en castelán