“O misioneiro é o que queda cando todos vanse”. Entrevista a David Álvarez

  • Cando te namoras de Deus, cando sabes que Deus está namorado de ti, non te podes calar, tes que anuncialo.
  • As dioceses galegas temos como obxectivo unha misión interdiocesana nalgún lugar do mundo. 

A tres días da celebración do Domingo mundial das misións, o delegado da arquidiocese, David Álvarez, fai un chamamento aos fieis para que oren polos misioneiros e polo seu traballo. Sen minusvalorar a importancia da colaboración económica, fundamental para financiar proxectos en comunidades que carecen en grao sumo básico, o sacerdote compostelán fai especial fincapé na oración, e pide que os cristiáns teñamos presentes aos misioneiros dun modo especial.

Pregunta.- ¿Que é o máis urxente agora mesmo na pastoral misioneira?

Resposta.- O máis urxente é a animación misioneira. Aínda que todo o tema das misións relacionámolo co sobre ou a hucha, o máis urxente e inmediato, no que nos estamos envorcando é na animación. Trátase de espertar nos nenos e mozos a tarefa que se nos dá no bautismo de anunciar o Evanxeo. Todos somos profetas, sacerdotes e reis.

Pregunta. ¿Que se está facendo para esa animación?

Resposta.- A parte dos materiais que se elaboran para cada campaña, tanto do Domund como do día da infancia misioneira, o que tentamos é dar acceso aos mozos ás realidades en terras de misión. Desde a diocese temos este ano como obxectivo ter unha experiencia de campo de traballo en contexto de pobreza e exclusión. Sería no verán, en Perú, cun número limitado de mozos porque limitada é tamén alí a capacidade de acollida. Trataríase de involucrar aos mozos que acaban a universidade e que están nese período en que aínda non traballan e queren ter unha experiencia solidaria.

Pregunta.- ¿Tes a impresión de que estamos a desaproveitar as ganas de cambiar o mundo dos mozos?

Resposta.- Sen dúbida. Moitos mozos, sen pecharse á posibilidade de Deus pero sen ser de misa dominical, teñen unha inquietude e unha humanidade que hai que aproveitar. É unha actitude moi boa para satisfacer o que reclaman e tamén para que poidan ver unha experiencia de fe e póidanse “contaxiar” diso.

Pregunta.- Hai misioneiros españois no medio planeta. ¿Que necesidades concretas destacarías agora mesmo?

Resposta.- As necesidades económicas son consecuencia dunha iniciativa de evangelización. É dicir, eu quero levar a Deus ad xentes e polo mundo no que vivimos necesito medios materiais. Pero se só centrámonos no económico e saltámonos o paso previo, que é esa necesidade e entusiasmo por levar a Deus estamos a evitar o paso máis importante. É fundamental que desde aquí sintamos a necesidade de anunciar a Deus. Porque cando te namoras de Deus, cando sabes que Deus está namorado de ti, non te podes calar, tes que anuncialo.

Pregunta.- ¿Que lle dirías aos que aínda defenden que os misioneiros o que fan é proselitismo?

Resposta.- O misioneiro non está para transmitir unha idea ou unha filosofía. Está para anunciar como chegou á felicidade estando en relación con Deus. O misioneiro di: “comparto contigo o gran tesouro que descubrín en Deus”. Impoñer é unha palabra que non está no contexto misioneiro desde hai moitas décadas.

Pregunta.- Quen entra en contacto cos misioneiros queda impactado. Incluso un ateo. ¿Como se explica isto?

Resposta.- Creo que o misioneiro case sempre é unha cara agradable. Non importa que se comparta a fe do misioneiro. Sempre se recoñece o seu labor humanitario, a nivel social, de traballar por e para os pobres. É raro que a un misioneiro péchenselle as portas. Porque o misioneiro, a misioneira, son persoas que o deixan todo para involucrarse nunha realidade moitas veces tráxica.

Pregunta.- ¿O misioneiro é aquel que queda sempre cando todos os demais vanse?

Resposta.- Sen dúbida. Póñoche un exemplo. Hai unha misioneira da nosa diocese que estaba destinada nun territorio arrasado pola SIDA e a lepra. A congregación decidiu irse porque non había vocacións para manter a misión. Ela deixou a propia congregación para poder quedar alí. quedou sen ningún tipo de protección para correr a mesma sorte dos máis pobres. Esta é a diferenza que atopo coas ONG, que son moi importantes. Pero, por exemplo, ante unha traxedia natural, as ONG están meses, un ano, axudan e vanse. E está moi ben. É necesario. A diferenza é que o misioneiro estaba alí antes da traxedia, está durante e quedará despois, se segue vivo.

Pregunta.- O domingo é o DOMUND. ¿Como nos debemos involucrar os que nos dicimos católicos?

Resposta.- Téndoos presentes. Que sexamos conscientes de que outros católicos como nós están a levar o tesouro da fe aos lugares máis apartados do planeta. E non só sacerdotes. Tamén moitos laicos e mesmo familias. ¿Pódeselles axudar economicamente? Xenial. Pero sobre todo telos presentes. Ser conscientes de que a misión non é unha actividade máis da Igrexa senón que é ao que se nos convida no bautismo. Coas misións colabórase economicamente. Pero tamén é imprescindible a oración e ter presentes sempre aos misioneiros ad xentes. E se é posible ir nós tamén nalgún momento a esa misión. Con ser importante o económico, a colaboración non pode reducirse a un sobre con diñeiro.

Pregunta.- ¿A diocese ten unha terra de misión “propia”?

Resposta.- Tivemos no seu día, cando había máis vocacións. Estabamos hermanados con diocese de Bolivia. Aquilo non puido continuar. Hoxe todas as dioceses galegas temos como utopía ter unha misión interdiocesana.

Versión en castelán