Homilía D. Julián no funeral polos mariñeiros de Cambados

“Oh Deus, a túa bondade e a túa misericordia acompáñanme todos os días da miña vida e habitarei na casa do Señor por anos sen termo”. De maneira especial diríxome con cordial afecto a vós, queridas familias, que perdestes aos vosos seres queridos. Quero enxugar as vosas bágoas e aliviar a vosa dor coas palabras de Jesús que nos di: “Eu son a resurrección e a vida. O que cre en min aínda que morrese vivirá, e todo o que cre e vive no meu non morrerá para”sempre . Acompañámosvos coa nosa oración, compartimos os vosos sentimentos e estamos ao voso lado. Desexo iluminar o voso estado de ánimo coa luz da Palabra de Deus, aínda que apenas a dor permítao e cando os sentimentos coas bágoas dificultan albiscar a mañá da resurrección e pechan o paso á confianza e á paz sosegada. Divos ver coa súa providencia pero non sabemos o que ten previsto nas nosas vidas. Con fe dicimos “se que o meu redentor vive e ao fin erguerase como fiador sobre o po e detrás da miña pel eu mantereime ergueito e desde a miña carne verei a Deus”.

“Estaremos sempre co Señor” (Ts 4,17). Non necesitamos outro consolo, nin nos é precisa aos crentes outra razón para vivir con esperanza e para morrer con acougo, que esta luminosa afirmación do Apóstolo Pablo. Estar sempre co Señor, e participar da súa gloria. “Por Cristo e en Cristo ilumínase o enigma da dor e da morte, que fose do seu Evanxeo ataféganos” (GS 22). “Precisamente na contemplación da morte de Jesús, a fe refórzase e recibe unha luz resplandeciente, cando se revela como fe nun amor indefectible por nós, que é capaz de chegar ata a morte por salvarnos. Neste amor é posible crer” (Lumen fidei, 16).

Hoxe este lugar convértese nun barco espiritual impulsado pola nosa oración para acompañar aos  nosos irmáns nesa travesía última ao porto onde nos espera Cristo Resucitado, vida definitiva para os que morreron e consolo para os que aínda vivimos. “O que cre en min aínda que morrese vivirá”. Antonte  vós queridos familiares dos nosos irmáns defuntos: D. Manuel Serén, D. Bernardino Padín e D. Teófilo Rodríguez, e do noso irmán desaparecido D. Guillermo Casais, perdestes uns seres queridos. Ao ter noticia recei por eles pero recei tamén por vós de maneira especial, porque nós non estamos preparados para afrontar a morte das persoas queridas. Cambados chora. Galicia estremeceuse. Con esta traxedia todos perdemos a unhas persoas que formaban parte da nosa convivencia, da nosa proximidade, do noso afecto. En oración renovamos con eles un diálogo interrompido bruscamente pola morte e consolidamos os vínculos dunha comuñón que a morte non puido romper. “Se morremos con Cristo cremos que tamén viviremos con el” (Rom 6,8).

Queridas xentes do mar, admiro o voso traballo e valoro a súa dignidade. Son consciente de que o voso coñecemento do mar non vos dá a garantía dunha seguridade, sempre exposta ao inexperado. A morte chega sempre como un ladrón, dicía Jesús, cando tantos proxectos e esperanzas enchen o quefacer diario familiar e laboral. Non é fácil comprender e aceptar esta realidade pero todo ten sentido nas nosas vidas. Non somos un berro no baleiro. “Non perdades a calma”. Deus está sempre connosco, na dor, no sufrimento e na morte. Tamén Cristo grito na cruz: “Divos meu, Divos meu ¿por que me abandonaches?”. Non serán poucas as veces que tamén vós gritedes interiormente ante este misterio, porque ante a morte dun ser querido todo parece un mal soño do que un espera saír en calquera amencer. A morte das persoas queridas leva consigo parte de nosas propias vidas. Por iso toda tristeza pola morte do ser querido é sacra.

Nas situacións límite e esta é unha, nas que é máis forte a tentación para desesperar, a fe en Xesucristo Resucitado reafírmanos na convicción de que a última palabra tena Deus e é sempre unha palabra de vida. “Na vida e na morte somos do Señor, pois para iso morreu e resucitou Cristo: para exercitar o seu poder sobre os que viven e sobre os que morren”. Só esta esperanza pode consolar adecuadamente a perda dos seres queridos e dar sentido ás súas vidas e ás súas mortes. Convosco invoco a misericordia de Deus. Grazas a todos pola vosa presenza, oración e solidariedade cristiá. Confiados no perdón e na xustificación que nos ofrece, deixemos o destino dos nosos irmáns nas súas divinas mans con dor pero con paz, con bágoas pero con esperanza. Hoxe sentimos a necesidade de corazón de ofrecerlles a eles e tamén a D. José Ángel Sanjurjo a axuda afectuosa da nosa oración para que participen da felicidade eterna  con Deus Pai. Á Virxe do Carmen pedímoslle que os haxa acollido baixo o seu manto. O Deus da paz e da esperanza sexa para todos nós fortaleza. Nada poderá arrincarnos do amor de Deus. Amén.

 

Foto de arquivo

Versión en castelán