Homilía de D. Julián Barrio o Domingo de Ramos

“Cando estamos a ser cribados por unha cultura laicista, miramos a Cristo e deixámonos mirar por El. Ás veces preguntámonos ¿quen son eu e que podo esperar?, ou ¿quen é Deus e que podo esperar del? A resposta atopámola na Paixón de Cristo. Divos ámanos ata enviar ao seu Fillo que deu a súa vida na cruz para salvarnos. ¡No medio da nosa fraxilidade e do noso pecado Divos que é Amor, non nos abandonou!

Hoxe lembramos que Jesús entra en Xerusalén como o Servo disposto a cumprir a misión que lle foi confiada por Deus Pai. Vemos como o aclaman os nenos con espontaneidade e sinxeleza. Son as palmas de triunfo e anuncio da paixón de Cristo que “sendo inocente entregouse á morte polos pecadores e aceptou a inxustiza de ser contado entre os criminais”.

Cantamos: ¡Hosanna ao Fillo de David!, ou o que é o mesmo: ¡Sálvanos, Señor!, e acabamos de escoitar agora no relato da Paixón: ¡Crucifícale! Cústanos entendelo pero é a travesía que hai que realizar para chegar á gloria da resurrección. Por iso contemplemos a Jesús humilde para escoitar e obediente para cumprir a vontade de Deus Pai, confiado ante as penalidades, humillado e exaltado. A xente sinxela acolleulle, percibindo nel ao Salvador que na cruz toma sobre si o pecado do mundo, o de todos nós, e lávao co seu sangue, por amor ao Pai. É o Cordeiro de Deus que quita o pecado do mundo. En Jesús vemos ao home ferido polo mal nas guerras, nas violencias, na corrupción, nos crimes contra a vida humana e contra a creación. Nel atopamos o exemplo do servo fiel sempre disposto a sufrir para evitar que os demais sufran. Así podemos ofrecer unha palabra de alento a aqueles que están na fronteira entre a vida e a morte.

O noso camiño é o de Cristo. É verdade que podemos escoller un camiño cómodo, baixando ata o vulgar e afundíndonos na mentira e a deshonestidade, na impiedad e o egoísmo. Pero El guíanos cara ao alto e puro; cara á verdade que nos fai libres; cara á valentía que non se deixa intimidar polas opinións dominantes; cara á paciencia que sostén a quen necesita a nosa comprensión; cara á bondade que non se deixa desarmar nin sequera pola ingratitud. Jesús humillouse e fíxose obediente ata a morte de cruz, sabendo que o que se humilla será enaltecido.

Son moitas as persoas e os lugares que fan realidade o que viviu Jesús nos seus últimos días entre nós. A lista de quen sofre é longa. A paixón de Cristo, “o gran paciente da dor humana”, axúdanos a recoñecer á humanidade probada no medio de tanto sinsentido e de tantas agresións á dignidade humana. O Fillo de Deus segue sufrindo cando acusamos inxustamente aos que denuncian a nosa pasividade e conformismo, cando non defendemos a causa da xustiza por medo ás consecuencias que poida traernos, cando nos inhibimos ante a defensa da verdade, cando miramos a outro lado distinto de onde están os descartados da nosa sociedade, cando nos confiamos á nosa autosuficiencia. Ás veces, énos cómodo dicir: “¡Non coñezo a ese Jesús de quen falas!”, ou venderlle por algo insignificante.

Interpretemos nosa vida como unha historia de amor que ten a súa orixe e que terá o seu termo nun Divos Pai que tanto nos amou que enviou ao seu Fillo para salvarnos. Ante este misterio poderemos proclamar: “Grazas, Señor, por salvarnos”. Vivamos a Semana Santa como seguidores de Jesús. Que o Señor nos axude a abrir a porta do noso corazón, para que poida entrar en nós e a través de nós transformar a nosa sociedade conforme ao plan de Deus. ¡Estreemos a novidade deste Domingo de Ramos! Amén”.

Versión en castelán