Homilía das Vésperas Solemnes da festa de Santiago

Cristo, dinos San Juan, é a Testemuña fiel (Ap 1, 5) ante o Pai. Os Apóstolos foron as testemuñas privilexiadas da Resurrección de Cristo. A nós pídellenos ser testemuñas da fe que recibimos. E do mesmo xeito que Jesús dá testemuño do Pai, os cristiáns estamos chamados a dar testemuño del ante os demais (2 Cor 5, 14). Antes da súa Ascensión aos ceos, Jesús díxolles estas últimas palabras aos Apóstolos: “Non vos toca a vós coñecer os tempos ou momentos que o Pai estableceu coa súa propia autoridade, en cambio, recibiredes a forza do Espírito Santo que vai vir sobre vós e seredes as miñas testemuñas en Xerusalén, en toda Judea e Samaría e ata o confín da terra” (Hch 1, 7-9). Hai que volver ao feito cristián fundamental, identificándonos coa persoa e a historia de Jesús, e dando testemuño de que o cristianismo é o modo máis fascinante de vivir a propia humanidade. O ensino dos apóstolos, garantes do testemuño de toda a Iglesia, é vivir en espírito de comuñón: a unión interna dos corazóns que se debe manifestar na unidade, nun mesmo ánimo, en compartir os bens, na fracción do pan, é dicir na celebración instituida por Jesús na última Cea; e nas oracións en público e en privado. Ser testemuñas da vida de Jesús, dos seus ensinos, dos seus milagres, da súa paixón e resurrección era a misión que se lles encomendaba. Así o entendeu o Apóstolo Santiago que veu ata nós a transmitirnos a alegría do Evanxeo.

Cristo que nos comunicou a vida divina, comprométenos non só como destinatarios da Revelación divina, senón tamén como anunciadores do Evanxeo. A primeira comunidade cristiá vía como o evanxeo ía difundíndose mediante a predicación e o testemuño. O celo dos cristiáns por testemuñar a Cristo, que en moitos casos chega ao martirio é o que fai humanamente posible a fe doutros. “A toda a terra alcanza o seu pregón e ata os confíns do orbe a súa linguaxe”. Esta calidade eclesial da fe, que se entrega dunha xeración a outra, é o que denominamos comunmente Tradición Apostólica.

O testemuño dos cristiáns, en canto participamos da morte de Cristo, é auténtico e convincente. O poder de Cristo resucitado actúa en nós e damos testemuño del coas palabras que pronunciamos, co exemplo das virtudes que vivimos, cos feitos de caridade cristiá que realizamos.

Cristo resucitado obra realmente en e a través dos que cremos nel. Mediante a graza bautismal, levamos a vida do Señor resucitado. Os nosos místicos entenderon sempre que os cristiáns, divinizados pola graza, somos e debemos ser, non só outro Cristo, senón o mesmo Cristo. A súa vida proxéctase místicamente por medio de nós cara á humanidade enteira. Cando nos esforzamos por ser fieis a esta nova vida, aínda que non sempre sexamos conscientes diso, chegamos a ser en Cristo o sal da terra, a luz do mundo (Mt 5, 13), o bo cheiro del (2 Cor 2, 15). Isto pode darse a pesar das nosas limitacións e debilidades; como lemos no prefacio dos mártires da Liturxia Romana, o Señor fortalece as nosas débiles forzas para que podamos ofrecer o testemuño. Entender isto axúdanos a poñer de manifesto que o testemuño cristián nunca suple o papel insubstituíble de Cristo a quen hei de remitir sempre a todo o que cre. O espírito misioneiro é un signo claro da madurez dunha comunidade eclesial que non se pode limitar a unha pastoral de mantemento.

Que a intercesión de Santiago obteña a toda a Igrexa fe ardente, valentía apostólica e liberdade para anunciar ao mundo a verdade que todos necesitamos, a verdade que é Deus, orixe e fin do universo e da historia, Pai misericordioso e fiel, esperanza de vida eterna. Amén.

Versión en castelán