Homilía de mons. Barrio o Mércores de Cinza

A coresma é unha oportunidade de graza que se nos concede para ir avanzando nese proceso de configuración con Cristo. Como nos di o papa Francisco na súa Mensaxe e lemos no Prefacio da primeira semana de coresma: “Deus concede aos seus fillos anhelar co gozo de habernos purificado, a solemnidade da Pascua, para que pola celebración dos Misterios que nos deron nova vida, cheguemos a ser con plenitude fillos de Deus”. Neste comezo considerámonos esmoleiros ante Deus, lembrando aquela oración de Santo Tomás de Aquino: “Deus Todopoderoso e eterno, velaquí que veño ao sacramento do teu Fillo único, O noso Señor Xesucristo. Veño como un enfermo ao médico da vida, como un impuro á fonte da misericordia, como un cego á luz da claridade eterna, como un pobre e desposuído ao Dono do ceo e da terra. Imploro pois a abundancia da túa inmensa liberalidad a fin de que che dignes curar a miña enfermidade, purificar a miña sucidade, iluminar a miña cegueira, enriquecer a miña pobreza, vestir a miña nudez”. É a pregaria de quen sente pobre e que sabe  que só pode facer aquilo que se lle conceda.

A Coresma é unha chamada: o Señor pronuncia o noso nome porque nos coñece, ámanos e está pendente de nós. O máis íntimo en nós non é a nosa debilidade senón Deus, como dicía san Agustín. Con esta conciencia habemos de saír de nós mesmos para non encerrarnos no noso bucle egocéntrico nin vivir unha vida de mínimos, e para deixarnos preguntar por Deus. Así poderemos ver as nosas debilidades como oportunidades para que se mostre a súa fortaleza. O profeta Joel pide acoller con confianza filial a Deus, “compasivo e misericordioso, lento á cólera, rico en piedade” (Jl 2, 13). San Pablo lémbranos que non podemos vivir en paz co próximo senón vívese en paz con Deus. ¡Deixádevos reconciliar con Deus! ¡Vivamos en Deus  e pongámosle no corazón dun mundo desgarrado por contendas e inxustizas! ¡Deixémonos habitar por Deus e levemos a súa bondade a todos! Necesitamos chequear o noso corazón para evitar todo aquilo que apaga a caridade nel como pode ser a avidez polo diñeiro, a pasividade conformista, e a mundanidad espiritual que “é buscar, en lugar da gloria do Señor, a gloria humana e o benestar persoal” (EG 93).

A Igrexa neste tempo de Coresma chámanos de maneira especial á oración, ao xaxún e á esmola. “Ayunar, ou sexa aprender a cambiar a nosa actitude cos demais e coas criaturas: da tentación para devoralo todo, para saciar a nosa avidez, á capacidade de sufrir por amor, que pode colmar o baleiro do noso corazón. Orar para saber renunciar á idolatría e á autosuficiencia do noso eu, e declararnos necesitados do Señor e do seu misericordia. Dar esmola para saír da necedad de vivir e acumulalo todo para nós mesmos, crendo que así nos aseguramos un futuro que non nos pertence”, dinos o Papa. O proxecto de Deus sobre nós é amarlle con todo o noso corazón e coa nosa alma e ao próximo como a nós mesmos, atopando aí a alegría da nosa felicidade. Pídesenos dar unha resposta desde a fe e desde o Evanxeo aos nenos aos que se lles impide vivir unha infancia digna, aos mozos que non atopan sentido á súa vida, aos adultos que vagan na indiferenza, ás familias que se rachan, aos anciáns que gastan o atardecer da súa vida xaxúns de esperanza.

Rasguémonos os corazóns para que podamos vernos como somos, e para que a indiferenza non nos deixe paralizados para facer o ben. Encamiñémonos cara á Pascua, acompañados polo apóstolo Santiago e a nosa Nai a Virxe.  Amén.

Versión en castelán