Homilía de mons. Barrio no funeral por Manuel Gesto

Querida familia do noso irmán sacerdote don Manuel. Queridos membros do Excelentísimo cabido metropolitano, queridos irmáns sacerdotes concelebrantes, queridas relixiosas, queridos laicos, amigos e coñecidos do noso irmán sacerdote don Manuel. Irmáns e irmás no Señor.

Esta tarde, ao presidir a celebración desta eucaristía, comparto con todos vós os sentimentos pola morte do noso querido irmán sacerdote don Manuel. O pesar da morte supérase pola forza do amor a Cristo, que dixo que era a resurrección e a vida. En oración manifestamos a nosa esperanza en Deus, que non nos abandona máis aló da morte, aceptando a súa vontade e fiándonos del. Hai que atravesar a noite escura antes de alcanzar a aurora. O acontecemento da morte ten lugar na vida, aínda que non sabemos nin o día nin a hora. Trivializar a morte é trivializar a vida, e quen sabe dar razón da morte e dar amor aos mortos, sabe dar razón da vida e amar aos vivos.

Tamén esta tarde nós dicimos: creo na Vida eterna. Esta vida perdurable comporta a nosa unión con Deus na compañía dos bienaventurados, xa que Deus mesmo en persoa é o premio das nosas fatigas e desexos, é o noso escudo, é a nosa paga abundante. A nosa responsabilidade ante a graza e a vocación cristiá está na fina delicadeza interior para non poder nunca estorbo persoal consciente á acción amorosa de Deus en nós. O Señor xa chamou ao noso irmán para participar na outra Vida, onde veremos a Deus tal como é, estaremos sempre con el e verémoslle cara a cara. O tempo da proba para don Manuel deu paso á eternidade da recompensa. Nesta perspectiva, consideramos que a morte é sempre un sobresalto, pero non unha caída no baleiro, pois a vontade do que enviou a Jesús é que non perda nada do que se lle deu senón que o resucite no último día.

A misericordia do Señor non termina e non se acaba a súa compaixón. Así a todo, renóvase cada mañá. O Señor é bo para os que nel esperan e búscano. E don Manuel esperou e buscou ao Señor. Guiados pola palabra de Deus, camiñamos á cidade do ceo, onde descansaremos e amaremos. Cristo é o cimento desta cidade. Por iso estamos seguros. Nesta perspectiva habemos de mirar non só a vida senón tamén a morte, acollendo as palabras fiables de Cristo que nos di: O que cre en min, aínda que morrese vivirá, e todo o que vive e cre en min non morrerá para sempre.

Don Manuel, a quen hoxe despedimos cristianamente, viviu con esta convicción. Damos grazas a deus polo seu ministerio sacerdotal, no que entregou xenerosamente a súa vida, servindo á diocese nas parroquias de san Benito e Santiago, en san Esteban de Oca e san Martiño de Dornelas, como organista na nosa catedral, como profesor de música no Seminario Menor, nos colexios Alca, Compañía de María e Juniors, como capelán das relixiosas de María Inmaculada, sempre en actitude de dispoñibilidade, alentando as esperanzas das persoas que lle foron encomendadas e dando razón da súa fe a través da caridade pastoral.

Puxo os seus talentos ao servizo do Evanxeo e da Igrexa, sabendo que a alegría de sentirse salvado excede sempre as nosas expectativas, porque como di Pablo, nin o ollo viu, nin o oído oíu nin o home pode pensar. Quédanos o recordo da súa condición de servidor próximo, comprensivo, fiel e prudente. A súa sensibilidade musical levoulle a afinar os silencios da súa alma para ser fiel a Deus, ao home e á Igrexa. Sempre a nosa fidelidade a Deus é o desexo de corresponder á súa bondade e xenerosidade connosco. Por iso a morte, queridos irmáns e irmás, é o paso para ver o rostro de Deus cara a cara. Por iso, ante a morte, os cristiáns debemos manter o mesmo asombro que ante a vida. Ningún dáse a vida a si mesmo, e ningún morre para si mesmo, senón que, se vivimos, vivimos para o Señor, e se morremos, morremos para o Señor. Por iso son consoladoras as palabras de Jesús: Aprendede de min, que son manso e humilde de corazón. Vivimos a morte de don Manuel con esta esperanza e con esta providencia de Deus: Vide a min todos os que estades cansos e angustiados e eu aliviareivos. Dou grazas a deus convosco polo noso irmán sacerdote Manuel, invocando a misericordia de Deus, rico en piedade, sobre a súa persoa. Deixamos o destino do noso irmán sacerdote nas mans bondadosas de Deus Pai, que perdoa as nosas culpas, cura nosas enfermidades, rescata a nosa vida da fosa e cólmanos de graza e de tenrura.

O noso agradecemento a don Manuel faise oración sinxela. Grazas a vós, querida familia, que sempre tan próximos estivestes a el. Grazas ás persoas que colaborastes con el. Grazas a todos pola vosa presenza, signo da vosa amizade e aprecio ao noso irmán sacerdote e manifestación da vosa comuñón na fe e na esperanza cristiá. Encomendámolo á misericordia de Deus para que as fraxilidades propias do noso peregrinar neste mundo non lle impediran sentar xa na mesa do Reino. Confiados no patrocinio do Apóstolo Santiago e na mediación materna de María, dicímoslle ao Señor: dálle o teu descanso e a nós mantennos na esperanza. Amén.

Versión en castelán