Homilía de mons. Barrio na celebración da Función do Voto na Coruña

Con esperanza cristiá participamos nesta celebración para presentar o Voto da Cidade á Virxe María, avogada nosa, seguindo unha tradición vivida con fidelidade. Isto dá vigor á nosa herdanza espiritual e afirma a riqueza cultural, que forman parte da identidade desta Cidade chamada a revitalizar a súa alma. O sentir relixioso non desaparecerá xamais porque non se pode eliminar do corazón do home a promesa sobre o significado da propia vida: día a día o misterio rodéanos e preguntámonos sobre el. Isto plásmase na actitude relixiosa que vincula a relixión e o pobo, comprendendo o cristianismo como acontecemento que nace do encontro con Cristo, suscita o testemuño en nós e xera a pertenza á comunidade eclesial.

A crise antropolóxica en que nos atopamos, ten que ver cos fundamentos da vida persoal e social, cuxo formulación equivocada xera cada vez máis confusión. Levántanse muros e acentúanse divisións. Percíbese esa despreocupación nihilista e deixouse de buscar o ben común. Neste horizonte habemos de ser conscientes de que a vida está para dala e de que ou a dás ou se che disipa porque non a podes almacenar.

A primeira lectura que acabamos de escoitar indícanos que o home non se salva automaticamente. Hai que aceptar a Palabra de Deus. Vemos aos xudeus celosos polo éxito que están a ter Pablo e Bernabé na súa predicación. Estes diranlles: “Como non vos considerades dignos da vida eterna, sabede que nos dedicamos aos gentiles”. Deus quere que todos os homes sálvense e cheguen ao coñecemento da verdade, pero deben aceptar persoalmente a fe e vivir conforme a ela. A segunda lectura ofrécenos a visión do ceo, onde se cumpre a promesa que o Señor fai no Evanxeo, asegurando que os que lle seguiron aparecen como un xentío inmenso de todos os pobos diante do Cordeiro, rescatados polo sangue da cruz e conducidos cara a fontes de augas vivas. Escoitar a súa Palabra e facela vida cada día, percorrendo os seus camiños e provocando os encontros cos preferidos de Cristo que son os pobres, os marxinados, os descartados para devolverlles a dignidade perdida, ha de ser o noso propósito. A promesa que fai Cristo, o Bo Pastor, supera toda medida e previsión. Ás ovellas que el coñece e que lle seguen, asegúraselles a súa definitiva pertenza a el e ao Pai. Vivir na unidade co Pai e o Fillo, é posuír xa a vida eterna. “Eu dou a vida eterna ás miñas ovellas”. Jesús coñéceas. E elas séguenlle. Habemos de pasar da fe ao amor, da credulidade ás obras. Se queremos achar resposta a tanta mediocridade, a tanta rutina, a tanta falta de compromiso cristián, non necesitamos facer enquisas nin encargar estudos socio-culturais-relixiosos. É suficiente mirarnos por dentro e ver o espazo que Cristo ocupa no noso corazón.

“Convido, di o papa Francisco, a cada cristián, en calquera lugar e situación en que se atope, a renovar agora mesmo o seu encontro persoal con Xesucristo ou, polo menos, a tomar a decisión de deixarse atopar por El, de tentalo cada día sen descanso. Non hai motivo para que alguén pense que esta invitación non é para el, porque ninguén queda excluído da alegría do Señor”. Seguindo ao Bo Pastor o noso estilo de vida cristián ha de caracterizarse pola entrega da vida aos demais, superando os nosos egoísmos. “Necesitamos homes que manteñan a mirada en Deus, aprendendo alí a verdadeira humanidade, pois só mediante homes tocados por Deus, Deus pode volver estar preto dos homes”, di o Papa Bieito XVI. Como fillos da Iglesia sabemos que esta ten “consecuencias decisivas para o desenvolvemento da persoa humana e para a configuración da sociedade na verdade, no ben, e na plenitude da felicidade e da vida, máis acó e máis aló da morte”. Son moitos os temores, incertezas e sufrimentos que angustian á persoa, ás familias e á sociedade. Habemos de superar a desconfianza que asfixia a convivencia social e o engano que terxiversa a verdade, para que como bos samaritanos curemos as feridas das persoas que atopamos marxinadas na nosa sociedade.

A Virxe axúdanos a confiar en Deus e a ser responsables cos demais. Exemplo a imitar por todos nos. Non medio dás circunstancias dá vida que pode descubrirno-os nosos sentimentos de fracaso e impotencia, María síguenos a indicar: “Facede ou que o vos diga”. Poño sobre ou Altar a vosa ofrenda de gratitude e de súplica, Sra. Oferente, pedindo á nosa Nai que atenda a oración dúas seus fillos necesitados. Amén.

Versión en castelán