Homilía de mons. Barrio na conmemoración do centenario da Grande Obra de Atocha

Fai cen anos poñíase a primeira pedra da Grande Obra de Atocha neste barrio, nesta cidade. Era a pedra material porque a pedra da fundamentación espiritual xa estaba posta. Resoan con frescura os ecos daquel memorable discurso pronunciado pola nena Carmen Gutiérrez Santos naquel acto representando ás súas compañeiras. A mensaxe era sinxelo e claro: o soño da Grande Obra debía converterse en realidade máis ben pronto que tarde. Dicía: “Cen veces ao día falamos da Grande Obra de Atocha; pola mañá pedindo á Virxe para que a levantase pronto: na capela porfiando co Neno para que dixese que si, que non nos deixaría sen a grande Obra e para comprometer a súa palabra ata chegamos a empeñar o seu berce. A Jesús, José e María acariñamos cos nosos bicos que é a maneira con que piden as nenas pequeniñas aos seus papás”. A primeira pedra era o cimento para construír esta benemérita institución na que o fogar, a Igrexa e a escola recollerían os anhelos, as penas, as tristezas e as bágoas de tantas nais deste barrio humilde de Atocha. O Venerable Don Baltasar poñíase a pé de obra e o soño foise convertendo en realidade conxugando os esforzos persoais coa providencia divina. Non deberiamos comer o pan da memoria para que o tempo non nos profunde no esquecemento. Por iso hoxe lembramos con gratitude, asumindo o presente e mirando con confianza ao futuro coa luz da Palabra de Deus e coa forza dos sacramentos. É o momento de falar das pedras vivas que neste momento continúan construíndo a Grande Obra como son as Fillas da Natividade e quen colabora con elas.

A Igrexa chámanos a atoparnos co Salvador que Divos enviounos. A luz das nosas obras, do noso amor, é a actitude a discernir. Atopar a Deus na luz. “Quen ama ao seu irmán permanece na luz”. Coñecer a Deus é unir a fe coas obras. Habemos de gravar no noso corazón estas frases: “Quen di que permanece nel, debe vivir como el viviu. Quen di que está na luz e aborrece ao seu irmán, está aínda nas tebras. Quen ama ao seu irmán permanece na luz. Quen é da luz, garda os mandamentos”. O Verbo encarnado someteuse á amorosa providencia de Deus e foi fiel aos preceptos da Lei. Simeón, home xusto e piadoso, con sentido das cousas de Deus, recoñece en Jesús neno ao salvador. Soubo descubrir desde o primeiro momento o que tantas persoas hoxe non acaban de entender, influenciados por criterios humanos e naturalistas. Jesús é unha luz que vai ser signo de contradición, porque uns aceptarana e outros a rexeitarán. A salvación para que sexa luz e gloria ha de percorrer un camiño de sufrimento e de dor. A vida interior como manifesta Don Baltasar na espiritualidade da Grande Obra, é a base da identidade cristiá e da autenticidade do testemuño sobre Cristo e o seu Evanxeo. Isto comporta moitas horas de oración silenciosa. A espiritualidade da Grande Obra non pode caer no activismo naturalista ou acción humana que son insuficientes para descubrir a Cristo ante os demais e aínda ante a propia conciencia.

Quen vive a experiencia do Amor de Deus necesita comunicala a través da linguaxe inteligible por todos: o do amor e o de misericordia. Amor de comuñón e de comunicación como camiño de entendemento entre as persoas superando o noso individualismo. Amor de servizo humilde que coida dos pequenos e os débiles. Amor de entrega de quen perde a súa vida ao servizo dos demais, sabendo que “cada un de nós é o froito dun pensamento de Deus”. A fe lévanos a proclamar que Jesús é o Señor; a caridade dános a dicha de manifestalo; e a misericordia lévanos a mirar aos demais cos ollos do corazón.

Pidamos ao Señor que nos conceda recoñecerlle como o ancián Simeón para acompañarlle e deixarnos acompañar con el, amando a Deus e aos demais. Que “o Espírito Santo, chama profunda que escruta e ilumina o corazón do home, restableza a fe coa súa noticia e o amor poña en vela a esperanza, ata que o Señor volva”. Amén.

Versión en castelán