Homilía de mons. Barrio na eucaristía de clausura do curso académico

O final de curso é bo momento para avaliar o que estabamos chamados a realizar cando o iniciamos. Entón pedíallenos escribir a nosa páxina. Agora talvez miramos a páxina que escribiron os demais, atrevéndonos a criticala porque ao noso parecer non o escribiron ben. Moitas veces non alcanzamos a entender o porqué dos acontecementos ata que non os analizamos desde outra perspectiva antes descoñecida. Isto sucede co encarceramento de Pablo e Silas que non parecía que era o mellor modo de que a viaxe emprendida da evangelización conseguise éxito, máis ben parecía dar ao traste co proxecto. Pero demóstrase que os designios de Deus seguen adiante a pesar das dificultades. Tampouco comprendemos que Jesús díganos: “Convenvos que eu me vaia”. Esta pasaxe do Evanxeo é de transcendental importancia. Jesús anuncia que, cumprida a súa etapa, e tras a volta ao Pai, chega a etapa do Espírito que vai levar a cabo a súa obra, vai ser a súa “substitución”, o que vai certificar a súa nova presenza e a realizar a súa salvación a través da Igrexa e nos cristiáns. O Espírito será alma e vida de cuantos sexan de Cristo. Uniraos, os santificará, axudaralles a vivir profundamente a realidade do Evanxeo. “Deixará convicto ao mundo, denunciando o seu pecado” ao convencer ás mentes rectas e aos corazóns nobres da degradación que o mundo encerra no seu antagonismo contra o amor salvífico de Deus. “Argüiralle de pecado” sacando a plena luz a realidade permanente da incredulidade nas súas diferentes manifestacións. “Deixaralle convicto de condenación”. Neste misterio de redención e de iniquidade ininterrompidas entre os homes será constante a actuación do Espírito Santo na Igrexa como testemuña Consolador e manterá á mesma Iglesia no seu testemuño auténtico ante o mundo.

É o misterio de Cristo fronte ao misterio da iniquidade. Ambos inciden na vida das persoas ao seu paso pola terra. O misterio de Cristo só poderemos vivilo conscientemente baixo a acción sobrenatural e iluminadora do Espírito Santo, defensor da súa obra no mundo. En linguaxe xudicial o Espírito vai deixar listo para sentenza o xuízo da historia establecido entre Cristo e o mundo. A primeira vista acabou coa sentenza de morte contra Cristo. Pero aí comezaba o xuízo definitivo, o do Espírito de Deus que deixaba ao descuberto o pecado de quen non creran nel, facía xustiza a Cristo que recibirá a gloria do Pai e ditaba condena contra a maldade do Príncipe deste mundo. O xuízo do Espírito contra o mundo habemos de ir aplicándoo día a día. Cada vez que vencemos o mal co ben, o odio co amor, a inxustiza coa xustiza, estamos a facer que se cumpra a sentenza a favor de Cristo.

A nosa vida necesita dunha definición clara e dunha postura sen componendas. Necesitamos o Espírito de Cristo que traballa en nós de continuo para pensar como El pensa, sentir como El sente, amar sincera e xenerosamente o que El ama. Superaremos o misterio da iniquidade na medida en que nos deixemos conducir polo Espírito. “Fainos falta un espírito de santidade que impregne tanto a soidade como o servizo, tanto a intimidade como a tarefa evanxelizadora, de maneira que cada instante sexa expresión de amor entregado baixo a mirada do Señor. Deste xeito todos os momentos serán chanzos no noso camiño de santificación” (GE 31). Así o desexo e pido.

Versión en castelán