Homilía de mons Barrio na Eucaristía na que varios seminaristas diocesanos recibiron os ministerios de lector e acólito

Nestes últimos días da Coresma convídasenos a discernir sobre como estamos a vivir a nosa fe. Non obtemos o título de crente dunha vez para sempre senón que hai que validalo no exame de cada día. A Pascua é un momento providencial para afianzar a adhesión ao Señor, no que cremos e ao que seguimos, proclamando a súa resurrección.

A alianza de Deus con Abrahán foi decisiva para manter viva a fe de Israel porque o Señor, xusto e misericordioso, acórdase da súa alianza eternamente e aínda que o seu pobo pasase por cañadas escuras, como foi o momento difícil do desterro en Babilonia, nada debía temer porque o Señor era o seu cayado. “Só en Deus descansa a miña alma”. Na crise do humano e no misterioso letargo espiritual habemos de comunicar que a experiencia da fe cristiá fai a vida máis humana e máis digna de ser vivida. A celebración da Pascua motiva a superar a ilusión dunha fe superficial, a recuperar a alegría de ser cristián e a non conformarnos cun catolicismo meramente formal. Non podemos ser cristiáns a contrato temporal. Calquera momento é misión.

Jesús dinos: “Quen garda as miñas palabras non saberá o que é morrer”. Esta afirmación provoca a ira dos xudeus que interpretan a historia de Deus cos homes en claves de morte e de tempo, mentres que as de Cristo son claves de vida e de eternidade: “Antes de que nacese Abrahán existo eu”. A morte queda superada polo Señor que se definiu a se mesmo como a Vida. Por iso di que quen garda as miñas palabras non saberá o que é morrer para sempre, e quen cre en min vivirá para sempre. “Ao Señor débese que vós esteades en Cristo Jesús, o cal se fixo para nós sabedoría de parte de Deus, xustiza, santificación e redención” (1Cor 1,30). É o permanente Misterio de Cristo, Sacerdote e Mediador da Nova Alianza. Non debemos esquecer a clave de eternidade para entrar no computador temporal da nosa existencia.

Vós, candidatos ao lectorado, Callistus, José Antonio, Fernando e Juan, asumides o compromiso de anunciar a Boa noticia de Cristo. “Mira que puxen as miñas palabras na túa boca” (Jr 1,9). A Palabra de Deus é sustento e vigor da Igrexa, alimento da alma, fonte límpida e perenne de vida espiritual. Hai que comprendela e expresala con sinxeleza e gratuidade. É lugar privilexiado de encontro co Señor e fonte de verdade que determina os contidos de fe. Trátase de ver as cousas como Deus veas, para vivir en comuñón con El. Tratade de ser mestres pola fe. Seguide formándovos en escóitaa da Palabra, corazón de toda actividade eclesial. “Escoitada e celebrada, sobre todo na Eucaristía, alimenta e reforza interiormente aos cristiáns e vólveos capaces dun auténtico testemuño evangélico na vida cotiá”. Crede e orade a palabra antes de proclamala.

Vós, Carlos e Javier, candidatos ao acolitado para servir ao altar, tedes que ser homes da Eucaristía, signo da presenza real de Cristo, que a Igrexa foi descubrindo en toda a súa fondura a través dos séculos e á que profesa unha profunda devoción. Non convertades a Eucaristía un mero acto cerimonial. É o misterio da nosa fe. ¡Habedes de ser homes do sacro e manifestalo sempre coa vosa actitude contemplativa e adoradora! Cústanos aceptar o camiño da totalidade na entrega, pois non acabamos de aprender que canto máis sabemos da nosa pequeñez, canto maior é o recoñecemento da nosa limitación, estamos máis capacitados para recibir o poder de Deus. Na pobreza podemos facer cousas grandes. Jesús “humillouse a si mesmo, obediente ata a morte e unha morte de cruz” (Fil 2,7-8). Tratemos de coñecerlle profundamente, amarlle sinceramente, seguirlle vitalmente e imitarlle realmente, como sentido da nosa existencia.

A miña felicitación cordial a vós, á vosa familia, aos vosos formadores e profesores, a quen vos acompañe no proceso da vosa vocación. Acollamos a graza salvadora de Deus nesta semana Santa, encomendándonos ao apóstolo Santiago, ao patriarca San José e á Virxe María, Nai da Igrexa. Amén.

Versión en castelán