Homilía de Mons. Barrio na eucaristía polos 25 anos de Violetas

Queridos d. José María e sacerdotes concelebrantes, querido señor director de Cáritas diocesana, señora directora de Cáritas interparroquial da Coruña, persoas que traballades en Cáritas (hoxe quero facer unha referencia especial para quen estás no día a día no centro Violetas, un centro de formación e de emprego). Queridos diocesanos, irmáns e irmás no Señor.

Nin que dicir ten que para min é hoxe moi gratificante estar aquí con todos vós, e facelo en torno ao altar de Deus. Deus que sempre é fonte de gozo e de alegría. Saúdovos a todos con cordial afecto, manifestando os meus mellores desexos para cada un de vós persoalmente e para todas aquelas persoas que hoxe, eu estou seguro, que traedes non só na vosa mente senón tamén no voso corazón. Para todos pido ao Señor que El vos siga bendicindo.

É unha xornada que para min ten unha relevancia especial. É a xornada do Día dos pobres, cos pobres e nos pobres. E dentro deste contexto bendixemos esta mañá a nova instalación ou reestruturación de Cáritas interparroquial da Coruña. E agora estamos a pensar no centro Violetas neste 25 aniversario. Eu estou seguro que son moitos os motivos para dar grazas a deus ao celebrar este 25 aniversario deste centro tan significativo, non só para a nosa cidade, senón tamén para a nosa diocese. Realmente é esa preocupación de saír sempre ao encontro dos demais. Non se se poderemos solucionar todos os problemas. Seguramente que todos non os podamos solucionar. Pero iso non pode ser nunca escusa para que nos crucemos de brazos e non facer nada. Por iso eu teño que agradecer moito a quen, dunha ou outra maneira, estades a contribuír a esta realidade.

Os pobres terédelos sempre convosco, di Jesús. ¿E quen non é pobre? Porque ás veces só nos fixamos nesa pobreza material, á que temos que saír ao encontro. Pero hai tamén outra serie de pobrezas. San Xoán Paulo II falaba das novas pobrezas, que ás veces nos pasan desapercibidas e que están a afectar a tantas persoas. E Cáritas, ou o que é o mesmo, o amor de Deus, ten que estar moi presente en cada un de nós para tratar de vivilo en relación aos demais. Este é o sentido desta xornada. A dos pobres, a xornada cos pobres. E a xornada NOS pobres, que para nós, habemos de dicilo, son un espello no que habemos de mirarnos.

¿Por que ás veces, cando tratamos cos pobres, cos sen teito, con aquelas persoas que, dunha ou outra maneira está marxinadas na nosa sociedade, a nosa tendencia é mirar para outro lado? No fondo non queremos vernos reflectidos neles. E con todo, eles para nós son como esa realidade que nos indica que o que neles vemos de necesidade tamén se reflicte en nós. Por iso non podemos estar alleos a estas circunstancias e a estas realidades.

Hoxe, a Palabra de Deus, que ten que iluminarnos constantemente no noso proceder, no noso peregrinar, fálanos desa realidade final. Os finais sempre nos estremecen. Hoxe fálallenos do final da historia. Aos nenos eu diríalles, é como a guerra das galaxias, que vemos que se destrúe todo. NON, non é ese o sentido das palabras de Jesús. Indícannos máis ben que temos que vivir en actitude de vixilancia e fidelidade. O fin do mundo para cada un de nós chéganos nesa definitiva chamada que o Señor nos faga. E por iso fáillenos esta chamada á vixilancia e á fidelidade.

¿Quen é o home vixiante? É aquel que non se cansa de facer o ben. Jesús pasou a súa vida facendo o ben. Nós, como discípulos de Jesús, estamos chamados a facer o ben. Chamáronme sempre a atención aquelas palabras de san Francisco de Asís cando se estaba morrendo, rodeado por todos os irmáns franciscanos. E san Francisco dilles: “mirade, como dicindo aquí estades a perder o tempo. Tratade de ir facer o ben”. É dicir, a actitude vixiante é aquela que nos leva en todo momento a aproveitar este tempo, que o Señor pon á nosa disposición para facer o ben. E obras son amores e non boas razóns.

É verdade que ás veces isto vémolo intelectualmente con moita claridade. Cústanos xa máis vivilo na vida de cada día. Pero aí é onde debemos estar. O home vixiante, a persoa vixiante. Calquera momento é bo para facer o ben. Non deberiamos desaproveitar nin sequera un segundo da nosa vida. Porque é o que lle dá sentido. E é onde atopamos a paz e a serenidade coa que temos que vivir a nosa vida.

¿Quen é a persoa fiel? É aquela que en todo momento trata de facer o ben. Sabendo que no seu momento imos cultivar máis do que podemos esperar. Porque o único rico é Deus, e é rico en bondade, en xenerosidade e en misericordia. E evidentemente non deixará sen recompensa nin sequera un vaso de auga que demos aos demais. Moito menos van quedar sen recompensa moitos sacrificios que facemos para servir aos demais. Porque, como acabamos de rezar na oración de entrada, en servirche a ti, Deus verdadeiro, consiste precisamente a nosa felicidade.

A Deus servímolo nos demais. Non podemos esquecer nunca esta realidade. Deus quere exercer a súa providencia a través de nós. Isto é un gran logro, pero é unha gran responsabilidade á que temos que tratar de responder na vida de cada día. E isto eu creo, e síntome moi orgulloso, están a facelo Cáritas e as institucións que están, por así dicilo, baixo o seu paraugas. E quero agradecelo tamén a tantas persoas que estades a colaborar. Porque en definitiva, só así podemos facer visible o amor de Deus no medio de nós. Hoxe está moi de moda dicir temos que facer visibles aos pobres, ter que facer visibles a tantas persoas que parece que están desaparecidas na nosa sociedade, e con todo teñen tanta dignidade como aqueles que, polo que sexa, non estamos tan desaparecidos na nosa sociedade.

Este é o camiño que temos que seguir. Porque o ceo e a terra pasarán. Pero as palabras do Señor van seguir sendo referente para todos e cada un de nós. Por iso, hoxe dou grazas a deus por tervos a vós. Por ter a tantas persoas que están aí colaborando nunha institución tan entrañable como Cáritas. E tamén quero darvos grazas a vós que, dunha ou outra forma, estades no día a día, sen ser noticia, talvez anonimamente, estades a contribuír a que tantas persoas fáganse visibles na nosa sociedade e fáganse visibles na Igrexa. E isto é o que lle pedimos ao Señor para que cando os vexamos, sexamos capaces de miralos coa mirada do corazón e non volvamos a cabeza a outro lado. Así estaremos a construír o Reino de Deus e estaremos a colaborar a unha sociedade en xustiza e en paz. Por iso hoxe dou grazas a deus con todos vós. Porque a súa bondade e a súa misericordia chegan máis aló do que nós podemos imaxinarnos. Amén.

Versión en castelán