Homilía de mons. Barrio na festividade de S. Francisco de Asís

Alégrame celebrar a Eucaristía esta tarde con todos vós, facendo memoria de san Francisco de Asís. Con gran afecto saúdovos a todos, felicitando cordialmente á Comunidade Franciscana.

San Pablo dinos que a indefensión de Jesús e dos seus discípulos transformouse agora en estar crucificados no mundo, onde a aparente derrota mostrarase como a verdadeira vitoria. Todo iso en virtude da cruz de Cristo, que é o único do que Pablo se gloría. Que leve no seu corpo as marcas de Jesús, como as levou San Francisco de Asís, é só o signo do seu seguimento radical, no que Pablo é certamente consciente da distancia que lle separa do Señor. Só a partir da cruz de Cristo pode en nome da Igrexa prometer paz e misericordia a todos os que se axustan a esta norma: pois a vitoria sobre o mundo atópase unicamente na cruz de Jesús e nos seus efectos sobre a Igrexa e sobre o mundo. Francisco de Asís descubriu a tolemia da cruz, namorándose dela.

Entremos no bico dos pés nese diálogo que Jesús ten con Deus Pai. A afirmación de que ao coñecemento recíproco do Pai e do Fillo só acceden aqueles a os que o Fillo llo queira revelar, e estes son precisamente os pequenos, a xente sinxela, os humildes, os excluídos, aqueles que teñen xa sentimentos afíns aos do Fillo, é toda unha referencia para nós. A actitude de Jesús ante o Pai que non oculta nada ao seu Fillo senón que lle dá e revélalle todo o que ten, é de perfecta obediencia e dispoñibilidade. Cando o Fillo encarnado convida aos que están cansos e angustiados a atopar o seu alivio nel, está a ser no mundo a imaxe perfecta do amor e da misericordia do Pai. Así o entendeu e viviu san Francisco de Asís.

Para falar de San Francisco hai que ser franciscano de espírito. Aínda que coa carencia deste espírito, atrévome a falar dicindo que foi un día memorable no que Francisco descubriu o Evanxeo que en diante constituíu a súa única sabedoría. A través do Evanxeo é o Altísimo en persoa quen lle fala. “Coñezo a Xesucristo pobre e crucificado e non necesito máis”. Renán dirá que pode dicirse que despois de Jesús, Francisco foi o único cristián perfecto. Foi de verdade outro Xesucristo, ou mellor devandito, un espello perfecto de Xesucristo. Tomás de Celano escribe que levaba Francisco a Jesús no seu corazón, nos seus beizos, nos seus oídos, nos seus ollos, nas súas mans”. A medida do coñecemento que adquire de Deus procúralla a súa confianza no Deus único e o amor incondicional e absoluto con que responde ao infinito amor de Deus. “Divos meu, o meu todo”.

Esta memoria de Francisco de Asís ten toda a súa actualidade. Ensínanos que o descubrimento da paternidade de Deus lévanos á fraternidade universal; a radicalización da contemplación leva a descubrir a urxencia da evangelización dos pobres; o seguimento radical de Xesucristo produciu a creación dunha fraternidade que levou ao movemento popular máis importante da historia, lembrando aos reformadores e renovadores do cristianismo que o radicalismo cristián só é fecundo desde a fidelidade á Igrexa. O carisma franciscano constitúe unha suma vivente dos valores cristiáns fundamentais: como son o seguimento e imitación de Cristo pobre, a contemplación, a fraternidade, a pobreza, o amor á natureza, a sinxeleza e a alegría. Nunha sociedade como a nosa, satisfeita de se mesma, “o Pobrecillo de Asís” segue sendo un raio luminoso de esperanza para que a través do Evanxeo, a conformación con Cristo e o seu seguimento radical podamos penetrarnos no misterio mesmo de Deus revelado en Cristo.

A experiencia do Divos Amor abre sempre aos demais, descubrindo no mundo dimensións inimaxinables para os ollos superficiais do que non fai máis que ver obxectos, utilizalos e consumilos. O recoñecemento de Deus como sumo Ben esixe ao home deixar de considerarse como centro, abandonar o espírito de posesión e dominio, e adoptar a actitude de desprendemento que é a base da liberdade dos fillos de Deus. Só o espírito de pobreza é fonte de alegría e medio para facer efectiva a caridade e a fraternidade.

Queridos franciscanos, como seguidores de Cristo a través do carisma de san Francisco de Asís, prolongades a obra de Cristo que é anunciar o Evanxeo aos pobres coa linguaxe da fraternidade e da beleza. Contemplemos ao voso Pai san Francisco e o seu exemplo, e invoquemos a súa intercesión, para que nos alcance do Señor a luz e a forza necesarias para continuar coa nosa misión a través do tempo. Vivamos con serenidade e cultivemos no corazón a alegría, dando grazas a Señor. “O seu amor é para” ¡sempre Amén!

Versión en castelán