Homilía de mons. Barrio na festa da nosa Señora do Rosario

Con renovada esperanza e filial afecto veneramos á Patroa da Cidade, a Virxe do Rosario. Facemos esta mañá unha confesión de gratitude ao Señor, sabendo que se é moito o que temos que pedirlle non son menos os motivos para darlle grazas; unha confesión de vida, dándonos conta de que hai realidades nas nosas vidas que non debesen ter lugar como é o pecado e as súas consecuencias; e tamén unha confesión de fe proclamando que Xesucristo é o noso Mestre e afirmando a nosa relación con Deus Creador e Redentor noso, como signo da nosa identidade cristiá.

As lecturas proclamadas traen á nosa    reflexión a realidade do matrimonio cristián e da familia que se fundamenta nel. ¡Quen non fala hoxe do matrimonio e da familia! “Os políticos en orde a unha revisión lexislativa, os sociólogos para relativizar esta realidade; os xuristas tratando de buscar o novo dereito da familia; tamén a Igrexa referíndose a Cristo que nos di que Deus ao comezo da creación creou o home e a muller para dar vida á unión conxugal: “Non é bo que o home estea só”.

O matrimonio non é só unha institución natural, é tamén relixiosa. Desde o inicio está marcada pola man do Deus de Vida e ten como meta comunicar vida. O evanxeo clarifica a realidade do matrimonio segundo a orde orixinal da creación de Deus que está inscrito na natureza humana. O home e a muller, iguais en dignidade e dereitos,  convértense nunha soa carne corporalmente no matrimonio. “Esta si que é óso dos meus ósos e carne da miña carne. Por iso abandonará o home ao seu pai e á súa nai, unirase   á súa muller  e serán os dous unha soa carne”, asumindo a fecundidade e a indisolubilidad. “O que Deus uniu que non o separe o home”. A fidelidade é a resposta para manter a estabilidade como institución, tan esencial para a formación dos fillos. Algúns matrimonios perderon o espírito de sacrificio para afrontar os rozamentos da convivencia e as crises da vida como a desilusión, o silencio que leva a unha especie de letargo, e a indiferenza. Viven nun divorcio práctico. Cando entre o marido e a muller non hai desexo de perdoarse e de reconciliarse, cando se establece a indiferenza comeza o divorcio non dos papeis senón do corazón. Son pais que rifan, se coaccionan e fan do fogar un inferno coas consecuencias de mulleres condenadas á soidade e de fillos psicoloxicamente destruídos. Hoxe chamo con humildade á porta dos matrimonios para pedirlles que non dean lugar ás incomprensións e aos distanciamentos, que falen e comuníquense as propias dificultades e as propias tentacións, e que continúen vendo ao home e á muller da propia mocidade. O episodio da bendición dos nenos ao final do evanxeo de hoxe é aquí expresamente o modelo de todo home que acepta o reino de Deus e por tanto dos cónxuxes cristiáns que non deben asumir fronte ao esposo ou a esposa a actitude superior do adulto. Permanecer xuntos como nenos ante Deus fai posible unha comprensión e benevolencia mutuas, coas que se superan as inevitables tensións da existencia. “A verdade máis profunda sobre o ser  humano é que Deus no seu amor, creounos milagrosamente e que logo, ao afastarnos del, non nos deu por perdidos”[1]. En Cristo que nos ha santificado pola súa morte e resurrección, radica a nosa fraternidade como fillos de Deus. “O cristianismo aparece como a máis perfecta encarnación dos elementos que compoñen a relixión e que por iso se dan en todas as relixións pero sen alcanzar a riqueza, a variedade, a harmonía e a perfección que deles ofrece a síntese cristiá”.

Máis aló dos aspectos doctrinales expostos, non pode pasarnos desapercibido o  agradecemento. O que somos en boa parte debémosllo á familia. Por iso non é fácil entender que socialmente lla maltrate. “Quen fala contra a familia non saben o que fan porque non saben o que desfán”, escribía Cherteston. Non imaxinan a grandeza do que atacan e do dano que fan. A familia non é perfecta acábanos de dicir o Papa, pero logra a mellor forma de organizar libremente ao maior número de persoas. Temos a experiencia de que o Estado sempre será demasiado grande, indirecto e inseguro para educar aos seus cidadáns.

Recemos o rosario, mirando a María, raíña da familia, e sabendo que onde non hai entrega polos demais xorden formas de prepotencia e submisión que impiden unha auténtica promoción humana integral que leva respectar a vida, preocuparse dos necesitados e de quen é vítimas de calquera tipo de violencia. Non esquezamos que o encontro e a acollida do outro se entrecruzan co encontro e a acollida de Deus. Confiemos en María, expresándolle o noso amor filial e pedíndolle que nos socorra para evitar todo aquilo que como o egoísmo e a actitude de non perdoar,  afástanos de Deus e dos demais. María segue sendo contemporánea nosa. Recemos polo Papa e polo Sínodo que se está celebrando. Acollo a súa ofrenda, Sra. Oferente, para poñela no altar dicindo: “A nosa Sra. do Rosario, roga por nós”. Amén

[1] W. KASPER, A misericordia. Clave do Evanxeo e da vida cristiá, Santander 2013, 157.

Versión en castelán