Homilía de mons. Barrio na Solemnidade de Pentecostés

¡”Ven Espírito Santo, enche os corazóns dos teus fieis e acende neles o lume do teu amor!”. Esta é a nosa súplica. Como entón en Xerusalén tamén as nosas rúas de Compostela están transitadas por persoas de distintas nacións, diversas culturas e diferentes linguas. Pentecostés fálanos de unidade nun mesmo sentir e nunha misión común, e de diversidade que enriquece e fortalece a comunidade cristiá. A diversidade non é un obstáculo para a unidade senón un factor construtivo. “Derramarei o meu espírito sobre toda carne, os vosos fillos e fillas profetizarán, os vosos anciáns terán soños e os vosos mozos verán visións” (Jl 3,1). Comezaba así a misión da Igrexa ata os confíns da terra para anunciar a todos os pobos a salvación de Deus. Esta misión asumiuna o apóstolo Santiago o Maior.

O Espírito Santo que veu como Vento e Lume, como alento e fortaleza, como apertura e lingua universal, fixo que os membros da comunidade cristiá, non só os apóstolos pasasen da tristeza á alegría, do estar encerrados por medo a saír á rúa para levar a paz de Cristo a todas as xentes. A diferenza do que sucedeu na torre de Babel, cando os homes querían rivalizar con Deus e buscar a súa propia gloria, destruíndo a súa mesma capacidade de entenderse, a presenza do Espírito Santo une e fortalece a comuñón para proclamar que “Jesús é o Señor” que conforma a nosa vida na comuñón e na unidade, mentres que a soberbia e o egoísmo do home crean divisións e levantan muros de indiferenza, de odio e de violencia.

“A cada un dásenos unha manifestación do Espírito para o ben común” (1Cor 12,7).  Isto enriquece á comunidade, por iso todos somos necesarios e non sobra ninguén. “Fainos falta un espírito de santidade que impregne tanto a soidade como o servizo, tanto a intimidade como a tarefa evanxelizadora, de maneira que cada instante sexa expresión de amor entregado baixo a mirada do Señor. Deste xeito todos os momentos serán chanzos no noso camiño de santificación” (GE 31). O Espírito Santo guía cara á verdade plena, e esta verdade é que Deus é amor e que amou tanto ao mundo ata o extremo de entregarnos ao seu propio Fillo. Deixarnos guiar polo Espírito, di san Pablo, conleva renunciar a unha vida de costas a Deus que destrúe a dignidade do home. Quen se deixa levar polo Espírito difunde amor, alegría, paz e bondade, e irradia actitude de servizo e dominio de si, crucificando as súas paixóns e desexos.  “A paz déixovos, a miña paz douvos… Que non se tiven o voso corazón nin se acovarde” (Jn 14,27). “Como o Pai envioume, así vos envío eu a vós”. Os discípulos son constituídos mediadores do amor misericordioso de Deus.

A vinda do Espírito Santo delata a pasividade indiferente, as enganosas seguridades, a actitude de suficiencia. O Espírito Santo dános a forza para vencer os medos paralizantes, e facernos audaces mensaxeiros da Boa Noticia. No Día da Acción Católica e do Apostolado Seglar convoco aos laicos para revitalizar a fe, e a vivila coherentemente na vida persoal e na contorna familiar, profesional e cívico, manifestando a alegría da fe en Cristo resucitado, a través do testemuño da caridade. “Os laicos están chamados a ser Iglesia no mundo porque o seu apostolado ten a súa orixe no bautismo. Polo sacramento do bautismo, cada fiel laico convértese en discípulo misioneiro de Cristo, en sal da terra e luz do mundo. Ser discípulos misioneiros significa poñer ao Señor no centro da propia existencia. O discípulo nútrese da Palabra e os sacramentos, especialmente da eucaristía”[1]. ¡Acollamos o don do Espírito Santo que ten unha longa biografía na historia da nosa salvación! ¡Tratemos de coñecela! ¡Pidamos ao Señor que nos conceda un corazón novo, para que sexamos capaces de deixarnos amar por Deus, de amar a Deus e de amar aos demais! Que “o Espírito Santo restableza a fe coa súa noticia e o amor poña en vela a esperanza, ata que o Señor volva”. Amén.

[1] CEAS, Discípulos misioneiros de Cristo, Iglesia no mundo. Día da Acción Católica e do Apostolado Seglar 2018, 4-5.

Versión en castelán