Homilía de mons. Barrio na Solemnidade do Corpus Christi

A celebración do Corpus Christi é bendición e compromiso. Bendicimos a Deus que fixo todo para o noso ben. Comprometémonos a vivir a Eucaristía, asumindo o proxecto de vida de Xesús, acollendo o seu amor, e reflectíndoo na vida cotiá. O método de vida cristiá fundaméntase: na eucaristía, no compartir a propia existencia cos demais, en coñecer a Cristo e o que pensaba, e na acción misioneira. Hai que volver ao feito cristián fundamental, coñecendo a persoa e a historia de Xesús, e dando testemuño de que o cristianismo é o modo fascinante de vivir a propia humanidade, sendo a Eucaristía o alimento para os angustiados e cansos, e  o consolo para os tristes. Vivir da Eucaristía comprométenos a facer un mundo máis humano e habitable onde se valore a dignidade da persoa e se colabore no ben común.

Nesta solemnidade recoñecémonos como pobo da nova Alianza, que ofrece como Melquisedec a Abraham o pan e o viño, para que sexan pan de vida e bebida de salvación. Como  aquela multitude que seguía a Xesús, con frecuencia  tamén experimentamos o cansazo polas dificultades da vida persoal, matrimonial, profesional. Este cansazo aféctanos en toda a súa complexidade, tamén espiritualmente porque ás veces non sentimos preto a Deus. Hoxe centramos a nosa atención na Eucaristía, misterio da divina condescendencia: Cristo entregou a súa vida para salvarnos, fíxose o último para servir a todos, sentiu compaixón da xente, instruíua e curou os que o necesitaban. “El, tomando os cinco pans e os dous peixes, alzou a mirada ao ceo, pronunciou a bendición sobre eles e deullos aos discípulos para que llos servisen á xente”. Non se desentende da xente. Nós con frecuencia buscamos pretextos para dar rodeos. O Mestre dilles aos seus discípulos: “Dádelles vós para comer”, mentres eles comentaban que con cinco pans e dous peixes non podían alimentar a tantas persoas. O razoable cando se trata de axudar aos demais, mata a grandeza do home. Xesús pídelles que vaian máis aló da pura lóxica humana. Tamén hoxe o milagre é multiplicar a nosa solidariedade e avivar a nosa fraternidade. A multiplicación dos pans e os peixes é signo de misericordia cos famentos e símbolo anticipado da Eucaristía.

O relato “isto é o meu corpo que se entrega por vós” reflicte a inesgotable plenitude do don do amor divino, fonte que nunca se esgota. Por iso Xesús engadirá: “Facede isto en memoria miña”. Participar na Eucaristía, alianza nova de amor e de amizade de Deus co seu pobo, comporta estar dispostos a entregar a vida polos demais, lembrando que “o que queira gardar a súa vida, pérdea, e o que perda a súa vida polos demais, gánaa”. Escribe san Paulo: “É unha contradición inaceptable comer indignamente o Corpo de Cristo desde a división ou a discriminación”. Participar na Eucaristía implica cumprir o mandamento do amor que nos leva a un estilo de vida paciente, xeneroso e comprensivo.

Temos que reforzar os lazos da comuñón e traballar polo ben común para vernos liberados dos males externos e internos que nos afectan como a inmoralidade, o egoísmo e a insolidariedade. Non é cristián dicir: “sálvese quen poida”. Estamos chamados a ser testemuño vivo de que o amor verdadeiro, gratuíto e universal é posible na nosa vida. “A Eucaristía impulsa a todo o que cre en Cristo a facerse pan partido para os demais e, por tanto, a traballar por un mundo máis xusto e fraterno[1]. “Telo case todo e sentirse baleiro é unha enfermidade terrible”. Repartamos tamén o pan da nosa fe, esperanza e caridade como fillos de Deus.

Escribe san Xustino que ningún cristián se achegaba a Eucaristía sen algo que ofrecer. O que comparte ou pan dá Eucaristía, debe partir o pan de cada día. É o Día dá Caridade. “A práctica do amor coma norma universal de vida é esencial para cada cristián e para a Igrexa enteira. Non seriamos discípulos de Xesús, nin a Igrexa podería presentarse coma a súa Igrexa, se non recoñeceramos no servizo dá caridade a norma suprema dá nosa vida. O amor é o único que pode facernos testemuñas da verdade e da bondade de Deus no noso mundo. Vivir alimentados do amor que Deus nosten, seremos tamén capaces de amar e servir ós nosos irmáns necesitados con ledicia e sinxeleza”.

Deamos culto a Cristo Eucaristía, asistindo e participando na Santa Misa cada domingo e sempre que poidamos. Visitemos e adoremos a Cristo Eucaristía, agradecendo, e amando. Ao redor deste altar que se fai hoxe corazón de toda a cidade, manifestamos a devoción eucarística. “Ao contemplar en adoración a Hostia consagrada, atopámonos coa grandeza do seu don”. “Na procesión, seguimos este sinal e deste xeito seguímolo a el mesmo. E pedímoslle: guíanos polos camiños da nosa historia entre tantos interrogantes!” Bendito e loado sexa ou Santísimo Sacramento do Altar, sexa por sempre bendito e loado! Amén.

[1] BIEITO XVI, Sacramentum caritatis, 88.

Versión en castelán