Homilía de mons. Barrio na Translación do Apóstolo 2019

Excmo. Sr. Delegado Rexio

Sr. Cardeal. Bispo Auxiliar

Membros do Cabido Metropolitano. Autoridades

Sacerdotes, Vida Consagrada e Laicos

Membros da Arquiconfradía do Apóstolo

Radioíntes e televidentes. Peregrinos

Unha das festas propias da Igrexa que peregrina en Santiago de Compostela é a que estamos a celebrar ao lembrar a Translación dos restos do Apóstolo Santiago comprometido en levar o Evanxeo ata o chamado Finisterre.

Que significado ten esta festa? As  reliquias do Apóstolo son memoria e testemuño, signos pobres e fráxiles do que foi o seu corpo co que pensou, traballou, rezou, e experimentou o martirio. Desta realidade sérvese Deus para facer brillar o seu poder e a súa gloria. A Igrexa considera que as reliquias dos santos son dignas de veneración. “Deus escolleu o necio do mundo para humillar os sabios; e o débil do mundo para humillar o poderoso” (1Cor 1,27). Neste sentido dicimos: “Douche grazas, Pai, Señor do ceo e da terra, porque escondiches estas cousas aos sabios e entendidos e reveláchelas aos pequenos” (Lc 10,21).

A fe intrépida e a invencible esperanza do Apóstolo enténdense facilmente ao celebrar o nacemento do Fillo de Deus feito home nestes días. Foi Xesús o que chamou a Santiago e ao seu irmán Xoán e estes deixándoo todo seguírono cunha actitude de obediencia e fidelidade. A eles deulles o privilexio de ser testemuñas de acontecementos relevantes como a resurrección da filla de Xairo, a transfiguración no monte Tabor e a oración no Horto das Oliveiras. Seguramente Santiago, o protomártir dos apóstolos, viviu o seu martirio na clave da Transfiguración do Señor. Esta é unha manifestación de Deus Pai e do seu Fillo que veu a este mundo escondido nun veo, aparecendo como un home calquera: “Non é este o fillo do carpinteiro?”, dicía a xente. “Non se chama María a súa Nai? Os seus parentes non están entre nós?”. Con todo era Deus. A transfiguración é a imprevista transparencia ao exterior desta realidade profunda de Xesús. A gloria divina refulxe sobre o seu rostro, oíndose a voz do Pai: “Este é o meu Fillo, o Predilecto”. Aquel día os discípulos coñeceron o verdadeiro Xesús e a luz da gloria cegounos.

Xa entre os primeiros cristiáns, no medio das persecucións, xorden dúbidas ao redor da  vinda gloriosa de Cristo e algúns pregúntanse: Onde está a promesa da súa vinda se todo continúa igual? Pedro, Santiago e Xoán achegan a súa propia experiencia vivida no monte Tabor. Pedro afirma que “o Señor non atrasa a súa promesa, como pensan algúns, senón que ten paciencia convosco, porque non quere que ninguén se perda senón que todos accedan á conversión” (2Pe 3, 9). A nosa vida de crentes discorre no medio de probas; a dor acompáñanos; o horizonte da fe parece afastado; o mal faise sentir con dureza. E preguntámonos: por que acontece isto se Deus é bo, se Deus é Pai? A vida non é teoría ou unha colección de referencias: a vida é amar e arriscar e ir construíndo no tempo unha historia única.

O camiño da cruz é difícil de entender pero o final é a resurrección da que os apóstolos daban testemuño con alegría. Todo o universo será  transfigurado porque asumirá o modo de ser glorioso e espiritual de Xesús e formará así un só Espírito con el. “Todos nós, coa cara descuberta reflectimos a gloria do Señor e ímonos transformando na súa imaxe con resplandor crecente pola acción do Espírito do Señor” (2Cor 3,18). Coa transfiguración o Señor quere facer discípulos preparados e fortes nas probas que esperan. Os tres apóstolos que levou ao Tabor estarán no Horto das Oliveiras.

Urxe dar testemuño do Evanxeo. En todos nós hai un afán de superación, e á vez vivimos esa tensión de aferrarnos e conservar o conseguido. Deus chámanos á transformación persoal e social, segundo o seu proxecto manifestado en Cristo. Isto supón tomar parte nos padecementos polo Evanxeo segundo a forza de Deus, dille Paulo a Timoteo cando a tentación é facer da fe un refuxio consolador pero a fe ha de inserirse na cultura sen caer no risco de facer da cultura a fe.

A existencia humana non pode reducirse a unha forma pechada de estar no mundo, senón a unha realidade aberta ao transcendente. A fe e vida cristiás nútrense da promesa de Deus, amorosamente próximo aos homes, cos homes, para os homes e a través dos homes. A secularización interna que vivimos, maniféstase na débil transmisión da fe aos mozos que non saben que facer das súas vidas e que deben ser escoitados; na diminución de vocacións para o sacerdocio e para a vida consagrada; e na escasa presenza pública dos cristiáns facéndose eco da Doutrina Social da Igrexa, buscando o ben común, defendendo a vida desde a súa concepción ata a morte natural, apoiando a familia, revitalizando a cultura cristiá, e velando pola ecoloxía integral que incorpora as dimensións humanas e sociais, esixindo “unha visión ética renovada que saiba como poñer as persoas no centro, co obxectivo de non deixar a ninguén á marxe da vida” (Papa Francisco). Non medio do desacougo a esperanza cristiá asegúranos que transmitir o don da fe fai chegar aos homes a mensaxe da salvación, sentirse amados por Deus e recoñecerse a si mesmos en Cristo que nos fixo comprender que significa amar. O cristianismo é un acontecemento que nace dun encontro con Cristo, suscita o testemuño e xera a pertenza á comunidade, sendo conscientes de ser amados sen facer nada para merecelo. A evanxelización indica o camiño da felicidade plena e da liberdade verdadeira, para sentirnos salvados e amados por Deus. “A crise máis profunda que hai na Igrexa consiste en que non nos atrevemos xa a crer nas cousas boas que Deus obra en e por medio de quen o ama” ( C. Schonbörn).

O sentir relixioso non desaparecerá nunca porque non se pode eliminar do corazón do home a inquietude sobre o significado da propia vida, preguntándose sobre o misterio. Dependemos de Cristo, Camiño, Verdade e Vida. “Por todas partes, levamos no noso corpo a morte de Xesús, para que a vida de Xesús se manifeste tamén no noso corpo. Que a morte vaia actuando en nós para que tamén se manifeste en nós a vida, é dicir, que obteñamos aquela vida boa que segue á morte, vida ditosa despois da vitoria, vida feliz, terminado o combate” (Santo Ambrosio).

Con confianza poño sobre ou Altar, co Patrocinio do Apóstolo, a vosa ofrenda, Excmo. Sr. Delegado Rexio, tendo en conta as intencións das Súas Maxestades e da Familia Real, dos nosos gobernantes estatais, autonómicos e locais, das persoas e familias necesitadas espiritualmente e materialmente, e de todos os que formamos os distintos pobos de España, de xeito especial dos queridos fillos desta terra galega. Encomendo ao amigo do Señor esta querida Arquidiocese Compostelá para que asuma o compromiso de transmitir o legado da nosa fe. Pido polos cristiáns perseguidos, membros da única Igrexa de Cristo, polo fortalecemento da nosa vida cristiá, pola santificación da familia a fin de que realice a súa misión de coidar e educar os seus fillos en tranquilidade de espírito, e tamén pido a axuda necesaria para a Vosa Excelencia, Sr. Oferente, para a súa familia e os seus colaboradores. Deus nos axuda e o Apóstolo Santiago. Amén

Versión en castelán