Homilía de mons. Julián Barrio o Xoves Santo

O amor de Jesús foi debullándose ao longo da súa vida cun desvivirse total e pleno ata chegar á total entrega da súa vida. Esta tarde do Xoves Santo a Igrexa convídanos á gratitude, á adoración, á reparación e á imitación. Lembramos que Cristo instituyó a Eucaristía, “amor que se inmola”, converténdose en alimento no noso peregrinar cristián. Instituyó o sacerdocio, “amor que se fai visible e prolóngase en homes de carne e óso”, urxíndonos a rogar ao Dono da mies a que envíe obreiros ao seu mies. Deixounos o mandamento do amor fraterno: “Amádevos os uns aos outros como eu ameivos”, testemuñado no lavatorio dos pés, “amor que se abaja para poder mirar aos demais” desde abaixo.

No Cenáculo realízase todo con sinxeleza. “Baixo as especies do pan e do viño, Jesús faise realmente presente co seu corpo entregado e o seu sangue derramado como sacrificio da Nova Alianza”. Neste sacramento actualízase o sacrificio redentor de Cristo na cruz e convértese en Banquete sacrificial, onde lle comulgamos, e fainos partícipes da súa vida divina. É o misterio da fe que se fundamenta non nos sentidos senón na autoridade das súas palabras. Habemos de agradecer a Eucaristía, recibila con corazón limpo e gastar a nosa vida polos demais porque a participación na Eucaristía ha de traducirse en servizo xeneroso. Non podemos separar o que cremos do que facemos. Ás veces dinnos que a nosa fe é abstracta e descarnada.

Jesús antes da cea levantouse, quitouse o manto, tomou unha toalla e lavou os pés dos discípulos. O desconcerto foi grande. Non estraña a reacción de Pedro que non comprende nin acepta o proceder de Jesús que lles di: “Deivos exemplo…”. “¡Se eu, o Mestre e o Señor, laveivos os pés, tamén vós debedes lavarvos os pés uns a outros!” (Jn 13,14). Isto comporta saír dos nosos espazos seguros e cómodos, desposuírse de todo aquilo que nos sitúa nunha posición de poder e prestixio, e agacharnos para poder mirar aos demais desde abaixo, non por encima do ombreiro. Cando uno ama non se considera superior e trata ao outro con todo respecto. Habemos de deixarnos de tantas roupaxes que nos impiden ser nós mesmos e atoparnos cos demais para servirlles, sobre todo aos pobres.

Quen non estea disposto a isto non terá parte con Cristo. Se queremos ser cribles habemos de facelo todo con amor. Facilmente identificámonos coa humildade de Pedro que sente indigno de que o Mestre lle lave os pés. Talvez non lembraba que Jesús dixéralles: “O que de vós queira ser grande, que se faga o máis pequeno”. Pero “só se nos deixamos lavar unha e outra vez, se nos deixamos purificar polo Señor mesmo, podemos aprender a facer, xunto con El, o que El fixo”. A caridade será o sinal pola que recoñecerán ao cristián e é a mellor diálise para purificar a nosa espiritualidade. Estamos chamados a facer da historia unha historia de salvación. Isto contrasta cun cristianismo demasiado acomodado. Habemos de aprender a lección do Señor e levala aos nosos deberes na casa, na rúa, no traballo. A mensaxe do amor pode cambiar o mundo. “Comulgar con Cristo é darse con el aos demais, amar ata o extremo. A Eucaristía que edifica á Igrexa como comuñón de fe, esperanza e amor, imprime en quen a celebra con verdade unha auténtica solidariedade e comuñón cos máis pobres”.

¡Ditosos os invitados á Cea do Señor! Co traxe da nosa amizade con Deus, dicímoslle: “Señor, non son digno de que entres na miña casa, pero unha palabra túa bastará para sanarme”. É Xoves Santo. Anunciemos a morte do Señor, e proclamemos a súa resurrección, cumprindo o seu mandato: “Facede isto en memoria miña”. Amén

Versión en castelán