Homilía de mons. Julián Barrio o Venres Santo

Neste Venres Santo convídasenos a contemplar a cruz e desde ela contrastar os plans de Deus cos nosos. A cruz non é un fracaso senón unha vitoria chocante. Vivir a morte de Jesús leva vivir a morte desde a fe que nos achega esperanza e acougo. “O venres santo é un día de xaxún, silencio e soidade. Hoxe miramos a cruz que se alza en cada situación de sufrimento e morte no noso mundo carente e necesitado deste servo desfigurado. Estamos tan afeitos mirar a cruz de Cristo ou tantas outras cruces que pasamos inconscientes ante a dor do ser humano”.

Quen estaba no Calvario no atardecer daquel primeiro Venres Santo viron como Jesús entregou o seu espírito nas mans de Deus Pai. Ao fixar a nosa debilidade na súa cruz, como di san Pablo, liberounos da escravitude do pecado. O é o Cordeiro de Deus que quita o pecado do mundo. Sorpréndenos e non é fácil entender que a humillación e o sufrimento sexan camiños de salvación.

“O Servo de Deus” foi ultrajado por nós; “o sumo sacerdote” ofreceuse como vítima a Deus para converterse en autor de salvación; e “Cristo na cruz” fundou a Igrexa co sangue e auga, símbolo do Bautismo e da Eucaristía, que brotaron do seu costado traspasado. A paixón do Señor é un misterio de amor. O Fillo entrégase a se mesmo por amor ao Pai, “facéndose obediente ata a morte e unha morte de cruz” e o Pai entrega ao Fillo por amor aos homes. O amor de Deus non pode chegar a máis, ao contemplar a figura de Cristo “como un home de dores, que aprendeu sufrindo a obedecer sobre a terra, converténdose en autor de salvación eterna para todos os homes. Desfigurado non parecía home nin tiña aspecto humano. Vímolo sen aspecto atrayente, desprezado e evitado polos homes. O Señor quixo triturarlo cos sufrimentos” (cf. Is 53, 3-7;Heb 5, 7-9).

“En Jesús aparece o que é propiamente o home. Nel maniféstase a miseria de todos os golpeados e abatidos. Na súa miseria reflíctese a inhumanidad do poder humano, que esmaga desta maneira ao impotente. Nel reflíctese o que chamamos pecado: no que se converte o home cando dá as costas a Deus e toma nas súas mans por conta propia o goberno do mundo” . Pero a Jesús ninguén lle pode quitar a súa íntima dignidade. No medio da súa paixón Jesús é imaxe de esperanza: Deus está á beira dos que sofren. Tamén o home maltratado e humillado continúa sendo imaxe de Deus.

A nosa gloria é a cruz do noso Señor Xesucristo (cf. 1Cor 2, 2). Non podemos facer nada polo Jesús agonizante de entón, pero podemos facer algo polo Jesús que agoniza hoxe en tantas situacións inhumanas que padece o home. Sen a Cruz de Cristo sería difícil convencernos do amor de Deus. Os que ven afectados por calquera clase de sufrimento, aqueles para quen as bágoas son o seu pan noite e día, todos atopamos na cruz de Cristo unha forza que actúa en nós, dános ánimo e alenta a nosa esperanza. O mal non ten a última palabra.

Acompañemos nesta tarde o silencio e a dor de María. Ante esta suprema manifestación do amor de Deus, o home só pode prostrarse en actitude de adoración. “Mirade a árbore do a cruz, onde estivo cravada a salvación do mundo. Vide adoralo”. Miremos a Cristo crucificado e acollamos a Jesús morto. Así o fixo María, a súa nai. Achegar a recoller o corpo de Cristo coa saba branca da nosa compaixón para que un día tamén nós vexámonos envolvidos na saba branca da súa misericordia na espera do gozo da resurrección. Amén.

Versión en castelán