Homilía de mons. Julián Barrio na festa de San Juan de Ávila

Con todo agradecemento felicítovos fraternalmente a vós, queridos sacerdotes, que celebrades as Vodas de Platino, Diamante, Ouro e Prata sacerdotais. Son anos de sacerdocio en que imos experimentando que o Señor enriquece a nosa pobreza e fortalece a nosa fraxilidade, lembrando que é o Señor quen nos elixa (Jn 15,16). Hoxe chegades coa ofrenda da vosa vida, mantendo a vosa fidelidade, e proclamando a súa misericordia. Aos problemas de cada época Divos responde coa graza oportuna para asumilos e superalos con amor e realismo. “Por iso, en calquera circunstancia na que se ache, e por dura que esta sexa, o sacerdote ha de frutificar en toda clase de obras boas, gardando para iso sempre vivas no seu interior as palabras do día da súa Ordenación, aquelas con as que se lle exhortaba a configurar a súa vida co misterio da cruz do Señor”.

No noso peregrinar a Palabra de Deus ilumínanos. Un feito tan significativo para a vida da Igrexa como a conversión de Pablo indica a especial intervención divina para convertelo de perseguidor en apóstolo: é Cristo Resucitado quen lle sae ao paso cunha luz nova que primeiro lle cega e logo será claridade de fe. Jesús mostroulle a súa predilección, ao dicir: “É un instrumento elixido por min para dar a coñecer o meu nome a pobos e reis”.

Para a nosa vida cristiá é esencial a mensaxe do Evanxeo. “O que come a miña carne e bebe o meu sangue ten vida eterna”. Este anuncio causou perplexidade e suscitou unha pregunta: ¿Como pode este darnos a comer a súa carne? O evanxelista respóndenos: Cristo é a vida eterna  porque é a vida mesma de Deus. O Pan que nos dá é el mesmo e por tanto é o pan de vida; así comulgamos coa súa vida mesma e coa súa mesma persoa. “Oh Divos meu, isto é demasiado maior que nós: se Ti só, por favor, responsable desta enormidade”, escribía P. Claudel. San Xoán Paulo II falará do asombro eucarístico. Configurarnos con Cristo lévanos a deixarnos partir como pan que se comparte para a vida do mundo no camiño cara á santidade. Se non vivimos en comuñón profunda e permanente con Cristo Eucaristía,  noso vivir non será realmente cristián, e non teremos vida en nós.

Así o entendeu e viviu san Juan de Ávila. “Un sacerdote que, baixo moitos aspectos podemos chamar moderno, especialmente pola pluralidade de facetas que a súa vida ofrece á nosa consideración e por tanto á nosa imitación”. “O seu recia personalidade, o seu amor entrañable a Xesucristo, a súa paixón pola Iglesia, o seu ardor e entrega apostólica son estímulos permanentes para que vivamos en fidelidade a vocación á que Divos chama a cada un” (Mensaxe Conferencia Episcopal Española noº V Centenario do seu nacemento).

É unha testemuña do amor de Deus en Cristo resucitado. Nesa cruz pastoral propia do que vive o evanxeo, sentiu inmensamente amado e escoitado, como o reflicte no Audi, filia: “Escucha, filla, mira e pon atento o oído”. Esta é a actitude de resposta amorosa a Deus que é o que con permanente amor escóitanos, míranos e pon atento o oído a todas as nosas penalidades. O Santo Mestre dicía que habemos de pisar por onde Cristo pisou, porque non se evangeliza con estratexias, métodos, accións, senón que os que evangelizan son persoas que adoptan un determinado estilo de vida que é a que verdadeiramente evangeliza. “Dicir pois que o Apóstolo Pablo non vivía para si, é dicir que non buscaba os seus intereses nin a súa gloria, senón os intereses, a gloria e a honra de Deus: que conforme á vontade de Deus era gobernada a súa vida” (Com. Gal 25).

San Juan de Ávila foi un namorado de Xesucristo, deixándose amar por El. Evangelizar non é outra cousa senón contaxiar esa relación de amor. Pero foi tamén un namorado da xente, reflectindo o amor de Deus para con todos. A súa vida e o seu tempo é para os demais. Interésase pola vida espiritual porque sabe que sen Deus non somos nada. Dicía del Fr. Luís de Granada, “non era seu, senón daqueles que o habían mester”. Se desvivió expropiándose de si mesmo. Viviu o que predicaba. As súas palabras ían acompañadas coas obras, sendo admirable a súa coherencia de vida. A pobreza e o achegamento aos pobres con austero estilo de vida son necesarios para unha efectividade evanxelizadora. Non concibe a misión senón en fraternidade con outros sacerdotes e laicos, creando comuñón na súa contorna. Sorpréndenos a cantidade e diversidade de vocacións laicales, consagradas e sacerdotais que promove. Foi un auténtico Mestre de santos, definindo a formación permanente como un deixarse formar por Deus a través dos acontecementos da vida, sobre todo polo exercicio do  ministerio, buscando sempre a vontade de Deus cunha dispoñibilidade plena para cumprila.

Queridos membros dá Vida Consagrada e laicos, “sede conscientes do gran don que vos sacerdotes son para a Igrexa e para ou mundo; a través do seu ministerio, ou Señor segue a salvar aos homes, a facerse presente, a santificar. Sabede agradecer a Deus, e sobre todo sede próximos aos vosos sacerdotes coa oración e co afecto, especialmente nas dificultades, para que sexan cada vez máis Pastores segundo ou corazón de Deus”. Que a Raíña dous Apóstolos, Santiago Apóstolo e San Xoán de Avila intercedan por nós para que en todo momento reflexemo-a realidade do Bo Pastor.

Versión en castelán