Homilía de mons. Julián Barrio na ordenación de tres novos sacerdotes

O meu saúdo e felicitación cordial a vós, queridos ordenandos, ás vosas familias, aos vosos amigos e coñecidos. A miña gratitude ao Sr. Reitor, Formadores, Profesores, Sacerdotes, Membros de Vida Consagrada e Laicos que vos acompañaron co testemuño da súa fe, coa ciencia dos seus coñecementos e coa bondade da súa virtude.

Esta tarde, reunidos en oración, recibirán estes irmáns nosos o don do sacerdocio. O Señor aos que envía, indícalles que han de realizar a misión con humildade, espírito de pobreza, actitude pacífica e aceptación das persecucións. As súas vidas han de ser sobrias e han de estar sempre dispoñibles para a tarefa fundamental que é anunciar o seu Reino e desexar a paz. Han de levar o imprescindible onde non está prevista a tarxeta de crédito. Son chamados a proclamar: “está preto de vós o Reino de Deus”. Xesús advírtelles que nalgunhas partes serán ben recibidos: escoitarannos de bo grado, abrirán o corazón á mensaxe, hospedarannos nas súas casas, apoiarannos e animarannos. Noutras atoparán dificultades. Haberá días que sentirán o desánimo, o cansazo, a crítica, e os chismes. Mais El marcaranos cos seus estigmas, como fixo con Paulo de Tarso e non lles promete que lles vaia resultar fácil o testemuño de vida cristiá. É unha mensaxe actual para nós, vendo que a seara é grande e a cultura da indiferenza e o descarte esténdese.

No medio de todo, escoitamos estas palabras alentadoras: “Como un neno a quen a súa nai consola, así vos consolarei eu”. “A Igrexa é a nai que nos alimenta e non ten outro consolo para os seus fillos que o que lle foi dado por Cristo: na cruz o amor de Deus converteuse en algo tanxible para o mundo; só a partir dela pode facerse derivar cara á Igrexa e a través dela ao mundo, a paz como un torrente en crecida”. A cruz é o signo do noso seguimento estrito, conscientes da distancia que nos separa do Señor. Envíasenos como años no medio de lobos. Xesús pode dicir isto porque el mesmo estaba a vivir esta experiencia. Veu indefenso a nós. A súa única arma era a misión confiada. Aos que teñen que anunciar a súa mensaxe dilles que non deben alegrarse polo éxito ou entristecerse polo fracaso; o éxito non está incluído na misión; o verdadeiro éxito atópase unicamente no Señor que envía. Esta certeza debe ser suficiente.

Queridos candidatos, tendede sempre cara á santidade que “é o rostro máis belo da Igrexa”. A finura espiritual evitará que vos convertades en burócratas da pastoral. “Estades expostos ao zapping pero sede capaces de discernir para afirmar as vosas decisións”. O sacerdote non se pertence a si mesmo, non vive para si mesmo e non busca o que é seu senón o que incumbe a Cristo. O ministerio sacerdotal non é un oficio ou unha obrigación, senón un Don, acollido con temor confiado e humildade serena, sen medo nin covardías. É necesario rezar sen cansarse e coidar con audacia a vida espiritual. “O sacerdote xamais poderá sentirse satisfeito, dinos o Papa. Ser sacerdote é xogarse a vida polo Señor e polos irmáns, levando en carne propia a alegría e as angustias do Pobo, investindo o tempo en escoitar para sandar as feridas dos demais, ofrecendo a todos a tenrura do Pai”. “Co fin de poder ser sacerdote a favor dos outros, hai que ser antes cristián co resto dos cristiáns; e como Xoán recostado no peito de Xesús, aprender na amizade con Cristo a ser amigos de Deus e dos homes. Esta unión amigable e a comuñón con todos os cristiáns, libran o sacerdote dun illamento antinatural e dunha soidade insoportable, arráigano na comunidade como gran familia e enriquéceno coa variedade de dons que atopará na comunidade mesma”[1].

Ou celo apostólico apaixonado ten que arder dentro do pastor verdadeiro, acompañando os fieis nos momentos fáciles e difíciles, dicindo non cando teñades que dicilo sen deixarvos levar por un boísmo que fai mal, e non responde ao bo criterio pastoral. Non despracedes a oración calada e silenciosa polo ruidoso celo de que hai moitas cousas que facer. Non deixa de ser un celo baleiro porque perdeu ou seu empuxe interior. Esta conciencia axudaranos a descubrir que a graza recibida é “unha superabundancia de misericordia pois Cristo chámanos ao sacerdocio, aínda sabendo que somos pecadores. Non foron nin os nosos méritos, nin o noso esforzo, nin os nosos acertos, os que xustifican ou explican a doazón da graza do ministerio sacerdotal”.

Queridos laicos e membros de Vida consagrada, “sabede agradecer a Deus, e sobre todo estade próximos aos vosos sacerdotes coa oración e co apoio, especialmente nas dificultades, para que sexan cada vez máis Pastores segundo ou corazón de Deus”. Co patrocinio do apóstolo Santiago e a intercesión de Nosa Nai María, encoméndovos a vós e ao voso ministerio, pedindo que ou Señor vos axude a servir á Igrexa que traballa no mundo para a salvación da humanidade. Amén.

 

[1] W. KASPER, O sacerdote, servidor da alegría, Salamanca 2008.

Versión en castelán