Homilía de monseñor Barrio na Festa de San Juan de Ávila

Con cordial agradecemento felicítovos a vós, queridos sacerdotes, que celebrades hoxe as Vodas de Diamante, Ouro e Prata sacerdotais. Damos grazas a deus polo ministerio sacerdotal ao que nos chamou, no que día a día experimentamos que o Señor enriquece a nosa pobreza e fortalece a nosa fraxilidade ao tratar de manter a fidelidade ao Señor e a entrega xenerosa aos demais. Tamén nesta xornada chámasenos a redescubrir de maneira especial a beleza e a grandeza do sacerdocio, como camiño á santidade que é incompatible cunha existencia mediocre. “Non é san amar o silencio e rehuir o encontro co outro, desexar o descanso e rexeitar a actividade, buscar a oración e menosprezar o servizo. Todo pode ser aceptado e integrado como parte da propia existencia neste mundo, e incorpórase no camiño de santificación”.  Parafraseando a San Agustín non teñamos medo a dicir: “Tarde che amei beleza infinita, tarde che amei beleza sempre antiga e sempre nova”.

A man de Deus está connosco como lle aconteceu a Pablo, pero non ignoramos que o trigo da verdade do evanxeo e a cizaña da mentira do  mundo crecen xuntas. E onde o Evanxeo se enraíza chega a oposición do mundo e en non poucos casos a persecución. E nesta tensión ponse ante a nosa consideración o valor do tempo que para o cristián é sempre graza. O home de fe e con vocación sobrenatural aspira a vivir na terra como peregrino, calibrando con exactitude evangélica as cousas terreas. Cada instante de tempo a vivir forma parte integral da vocación irrenunciable á santidade e do compromiso como apóstolo e testemuña. Lembramos as palabras do Señor en relación coa nai que dá a luz  un fillo. “Nin se acorda do apuro, pola alegría de que ao mundo naceulle un home”. Con alegría habemos de traballar os discípulos de Jesús para que ao mundo sígalle nacendo un home novo no enfermo acompañado, no ancián acollido, no mozo comprendido, na persoa axudada a atopar o sentido da súa vida.

O sacerdote ha de vivir a alegría e a esperanza. “Debe sentir a mesma alegría dos Apóstolos ao ver ao noso Señor ao que ten entre as súas mans”. “A felicidade que hai en dicir a misa, só se comprenderá no ceo”, dicía o santo Cura de Ars. A alegría conxúgase coa caridade, vivida no levar con Cristo o peso do sufrimento propio e alleo. Servir é facerse colaborador da alegría de todos e “non porque sexamos señores da vosa fe, senón que contribuímos á vosa alegría” (2Cor 1,24).

“O sacerdote é a face da Igrexa; e como na face resplandece a fermosura de todo o corpo, así a clerecía ha de ser a principal fermosura de toda da Igrexa”, escribía San Juan de Ávila,exemplo dun sacerdote santo que atopou a fonte da súa espiritualidade no exercicio do seu ministerio”. A súa identidade sacerdotal achaba o seu fundamento en Cristo encarnado e crucificado e o seu ideal de santidade tiña como motivo a identificación con Cristo Crucificado, buscando coas súas palabras, sinxelas e profundas, tocar o corazón e mover á conversión a quen lle escoitaba. A súa orixinalidade áchase na constante referencia á Palabra de Deus; no consistente e actualizado saber teolóxico; na seguridade do seu ensino e no coñecemento dos Santos Pais, dos santos e dos grandes teólogos. O seu plan pastoral foi Cristo. Promoveu as vocacións laicales, á vida consagrada e ao sacerdocio na Igrexa. Foi un  apaixonado de Deus, austero nos bens materiais, pero cheo de fe, de entusiasmo evanxelizador e de caridade pastoral.

A memoria de San Xoan de Ávila fortalecerá ou noso corazón e evitará que nos deixemos seducir por doutrinas estrañas. “Xa que logo tamén nós tendo en torno noso tan gran nube de testemuñas, sacudamos todo lastre e ou pecado que nos asedia, e corramos con fortaleza a proba que se nos propón, fixos vos ollos en Cristo, ou que inicia e consuma a nosa fe, ou cal en lugar do gozo que se lle propoñía, soportou a cruz sen medo á ignominia, e está sentado á dereita do trono de Deus” (Heb 12,14). Ou exemplo de san Xoan de Avila ilumina a noso compromiso pastoral como camiño á santidade que ha de motivarnos a dicir ou que cremos e a vivir do que cremos, a crer ou que dicimos e teo arraigado non noso espírito. Ou ministerio comprométenos de modo total. Non cesamos de experimentar asombro e agradecemento pola gratitude con que ou Señor nos escolleu, pola confianza que deposita en nós e polo perdón que nunca nos nega. Queridos irmáns e irmás, “sede conscientes do gran don que vos sacerdotes son para a Igrexa e para ou mundo; a través do seu ministerio, ou Señor segue a salvar aos homes, a facerse presente, a santificar”. Que a Raíña dous Apóstolos, Santiago Apóstolo e San Xoán de Avila intercedan por nós para que en todo momento reflexemos a realidade do Bo Pastor.

Versión en castelán