Homilía no 300 aniversario da morte de San Juan Bautista de La Salle

“Cantarei as misericordias de Deus, os encomios de Deus, todo o que fixo connosco” (Is 63,7). Damos grazas a deus, queridos Irmáns de La Salle, por darnos a unha persoa tan significativa na Igrexa e na sociedade como san Juan Bautista da Sáelle ao conmemorar o terceiro centenario da súa morte que ocorreu nun venres despois de manifestar: “Eu adoro en todas as cousas a conduta de Deus ao meu respecto”.  Foi a actitude do home bo e xusto que conformou a súa vida coa de Cristo que ensina e vive o amor de Deus, perdoa co perdón de Deus e morre coa xenerosidade de Deus.

Actitude de agradecemento

Hoxe, coas palabras de Pablo aos Tesalonicenses, tamén vos digo: “Temos presente ante o noso Deus e Pai, a obra da vosa fe, os  traballos da vosa caridade  e a paciencia no sufrir que vos dá a vosa esperanza en Cristo, o noso Señor”. No peregrinar da nosa vida Divos ilumina   os nosos pasos coa súa Palabra. Esta palabra subliña a beleza e a importancia do agradecemento. Dar grazas é dicir SE a Deus como creador e redentor noso; é dicir Se a nós mesmos como criaturas de Deus; é aceptar que Divos sexa Deus e que nós sexamos as súas criaturas. Sempre é momento para recoñecer que a nosa única forza é o Señor. Por iso a alegría e a tristeza non dependen do éxito ou do fracaso da misión porque o verdadeiro éxito non está incluído na misión senón no Señor que nos chama, consagra e envía. El é quen sonda o noso corazón.

Así o entendeu San Juan Bautista da Sáelle, fundador da Congregación dos Irmáns das Escolas Cristiás. Ordenado sacerdote dedicouse ás clases sociais máis pobres, sobre todo á educación e instrución dos fillos de artesáns e os pobres, sen excluír a alumnos doutras procedencias sociais. A acción profética deste sacerdote aristocrático configurou un tipo de mestre consagrado á súa misión educativa porque exerceu unha paternidade de elección que nace do amor de Cristo, superando as barreiras que na súa época interpoñíanse entre as clases sociais. Soportou a humillación da súa familia que lle botaba en cara os seus compromisos coa xente humilde; e dos mesmos burgueses e aristócratas da época que o acusaban de deshonrar o seu estado canónico. Sufriu hostilidades e non poucas incomprensións. A obra de Deus sempre vai acompañada da cruz para chegar á gloria. Pero el tiña claro que o educador é un verdadeiro ministerio na Igrexa desde unha comunidade fraterna que vive en espírito de fe e sente instrumento da Obra de Deus.

A historia de san Juan Bautista é a vosa historia, queridos Irmáns da Sáelle. Hai algo que non depende de vós e é elixir o momento en que Deus ten que falarvos, pero se depende de vós o estar dispoñibles e prontos a escoitarlle, e ir debullado a vida na educación da infancia e da mocidade con creatividade e imaxinación para dar respostas ás preguntas que atopades entre os nenos e os mozos no proceso dunha educación humana e cristiá na fraternidade e para a fraternidade. Podemos dicir que os tempos non son fáciles, pero é agora cando a vosa preocupación ha de ser renovar e reavivar o carisma que Deus puxo en vós, deixándovos transformar polo Espírito. Os tempos difíciles maniféstanse cando as cousas ou as persoas nos aprisionan, limitan a nosa liberdade, escurecen o horizonte ou nos impiden ser fieis ao designio do Pai e á realización da nosa vocación.

A vosa presenza entre nós

A vosa presenza, Irmáns das Escolas Cristiás, é unha referencia luminosa nos nosos afáns e esperanzas, certezas e dúbidas. Sabedes que na escola os nenos e mozos han de ser acompañados para darlles as claves do sentido da vida, para ensinarlles a ser felices, compartindo a alegría de Deus, a perfección da súa liberdade e a graza do seu amor. Este é o obxectivo da Escola Católica que “realizou ao longo dos anos un encomiable esforzo de reflexión sobre a súa identidade católica nesta sociedade cambiante”. Os retos son moi significativos á hora de afrontar os desafíos dunha sociedade pluralista; do sentir dunhas familias cuxos comportamentos non sempre están en sintonía co ensino da escola; de certo desencanto na comunidade educativa; de educar conforme a un proxecto educativo cristián: hoxe xa non se aprende para ser persoa senón para acumular información e obter bos resultados. É necesario preservar a identidade da escola católica, cuxa especificidade está no servizo á formación integral, sendo un proxecto no que Deus é o seu fundamento primeiro e último. A vosa consagración é tamén unha referencia sen equívocos. Lembrádesnos “que é posible servir a Deus en totalidade e sen complexos porque Deus é alguén a quen se pode coñecer, amar e ofrendar a vida coa mesma intensidade e alegría que podemos facelo a outra persoa”.

O noso agradecemento

Acollo a ofrenda destes anos da Congregación para poñela no altar. Coa intercesión de San Juan Bautista de La Salle e da nosa Nai Santa María baixo cuxo patrocinio vos puxo o voso Fundador, pedimos que o Señor vos siga bendicindo con toda clase de bens espirituais e celestiais. Amén.

“Cantarei as misericordias de Deus, vos encomios de Deus, todo ou que fixo connosco” ( Is 63,7). Damos grazas a Deus, queridos Irmáns de La Salle, por darnos a unha persoa tan significativa na Igrexa e na sociedade como san Xoan Bautista de La Salle ao conmemorar ou terceiro centenario dá súa morte que ocorreu nun venres santo despois de manifestar: “Eu adoro en todas as cousas a conduta de Deus ao meu respecto”. Foi a actitude do home bo e xusto que conformou a súa vida coa de Cristo que ensina e vive ou amor de Deus, perdoa co perdón de Deus e more coa xenerosidade  de Deus.

Actitude de agradecemento

Hoxe, coas palabras de Pablo aos Tesalonicenses, tamén vos digo: “Temos presente ante ou noso Deus e Pai, a obra dá vosa fe, vos traballos dá vosa caridade e a paciencia non sufrir que vos dá a vosa esperanza en Cristo, ou noso Señor”. Non peregrinar dá nosa vida Deus ilumina vos nosos pasos coa súa Palabra. Esta palabra subliña a beleza e a importancia do agradecemento. Dar grazas é dicir SE a Deus como creador e redentor noso; é dicir SE a nós mesmos como criaturas de Deus; é aceptar que Deus sexa Deus e que nós sexamos as súas criaturas. Sempre é momento para recoñecer que a nosa única forza é ou Señor. Por iso a alegría e a tristeza non dependen do éxito ou do fracaso dá misión porque ou verdadeiro éxito non está incluído na misión senón non Señor que nos chama, consagra e envía. O é quen sonda ou noso corazón. Así ou entendeu San Xoan Bautista de La Salle, fundador dá Congregación dúas Irmáns dás Escolas Cristiás. Ordenado sacerdote dedicouse ás clases sociais máis pobres, sobre todo á educación e instrución dúas fillos de artesáns e vos pobres, sen excluír a alumnos doutras procedencias sociais. A acción profética deste sacerdote aristocrático configurou un tipo de mestre consagrado á súa misión educativa porque exerceu unha paternidade de elección que nace do amor de Cristo, superando as barreiras que na súa época interpoñíanse entre as clases sociais. Soportou a humillación dá súa familia que lle botaba en cara vos seus compromisos coa xente humilde; e dous mesmos burgueses e aristócratas dá época que ou acusaban de deshonrar ou seu estado canónico. Sufriu hostilidades e non poucas incomprensións. A obra de Deus sempre vai acompañada dá cruz para chegar á gloria. Pero o tinga claro que ou educador é un verdadeiro ministerio na Igrexa desde unha comunidade fraterna que vive en espírito de fe e se sente instrumento dá Obra de Deus. A historia de San Xoan Bautista é a vosa historia, queridos Irmáns de La Salle. Hai algo que non depende de vós e é elixir ou momento en que Deus ten que falarvos, pero depéndese de vós ou estar dispoñibles e prontos a escoitarlle, e ir debullado a vida na educación dá infancia e dá mocidade con creatividade e imaxinación para dar respostas ás preguntas que atopades entre vos nenos e vos mozos non proceso dunha educación humana e cristiá na fraternidade e para a fraternidade. Podemos dicir que vos tempos non son fáciles, pero é agora cando a vosa preocupación ha de ser renovar e reavivar ou carisma que Deus puxo en vós, deixándovos transformar polo Espírito. Vos tempos difíciles maniféstanse cando as cousas ou as persoas nos aprisionan, limitan a nosa liberdade, escurecen ou horizonte ou impídennos ser fieis ao designio do Pai e á realización dá nosa vocación.

A vosa presenza entre nós

Vosa presenza, Irmáns dás Escolas Cristiás, é unha referencia luminosa nos nosos afáns e esperanzas, certezas e dúbidas. Sabedes que na escola vos nenos e mozos han de ser acompañados para darlles as claves do sentido dá vida, para ensinarlles a ser felices, compartindo a alegría de Deus, a perfección dá súa liberdade e a graza do seu amor. Este é ou obxectivo dá Escola Católica que “realizou ao longo dous anos un encomiable esforzo de reflexión sobre a súa identidade católica nesta sociedade cambiante”. Vos retos son moi significativos á hora de afrontar vos desafíos dunha sociedade pluralista; do sentir dunhas familias cuxos comportamentos non sempre están en sintonía co ensino dá escola; de certo desencanto na comunidade educativa; de educar conforme a un proxecto educativo cristián: hoxe xa non apréndese para ser persoa senón para acumular información e obter bos resultados. É necesario preservar a identidade dá escola católica, cuxa especificidade está non servizo á formación integral, sendo un proxecto non que Deus é ou seu fundamento primeiro e último. A vosa consagración é tamén unha referencia sen equívocos. Lembrádesnos “que é posible servir a Deus en totalidade e sen complexos porque Deus é alguén a quen pódese coñecer, amar e ofrendar a vida coa mesma intensidade e alegría que podemos facelo a outra persoa”.

Ou noso agradecemento

Acolo a ofrenda destes anos dá Congregación para poñela non altar. Coa intercesión de San Xoan Bautista de La Salle e dá nosa Nai Santa María baixo cuxo patrocinio vos puxo ou voso Fundador, pedimos que ou Señor vos siga bendicindo con toda clase de bens espirituais e celestiais. Amén.

Versión en castelán