Homilía na Translación do Apóstolo 2017

Excmo. Sr. Delegado Rexio
Queridos Membros do Cabido Metropolitano
Queridas Autoridades
Queridos sacerdotes, Vida Consagrada e Laicos
Membros da Archicofradía do Apóstolo
Radioíntes e televidentes
Peregrinos

A translación do Apóstolo Santiago é un feito que temos que considerar providencialmente. Deus quíxoo porque nos quixo. Racionalizar cos nosos criterios a providencia divina é expoñernos a non entender nada. A nós tócanos acoller os designios de Deus con humildade e fortaleza e saber apreciar as iniciativas que xorden na Igrexa como froitos do Espírito e motivos para a esperanza. A fidelidade a Deus é responder á súa providencia, interpretando a nosa vida á luz da fe  e da nosa relación con Deus que “nos elixiu en Cristo para que fósemos santos e intachables ante el polo amor” (Ef 1,4). Nada máis certo que o amor de Deus sen medida e a presenza de Cristo ata o final dos tempos. “O recoñecemento de Deus, a aceptación humilde e agradecida da revelación de Xesucristo non é unha ameaza, senón unha axuda decisiva para o verdadeiro progreso humano. Cristo revélanos a verdade profunda de nosa propia humanidade”[1].

O Apóstolo Santiago lémbranos que non foi fácil a misión realizada por Xesús como tampouco o foi para el o cumprir o encargo de anunciar o evanxeo ata o fin do mundo. Na pasaxe do evanxeo proclamado vemos como a nai dos Zebedeos pediu a Xesús que os seus fillos sentasen un á súa dereita e o outro á súa esquerda cunha visión terxiversada do Reino de Deus. El responderá que a actitude de servizo é a nosa identidade, “levando sempre e en todas partes no corpo a morte de Xesús, para que tamén a vida de Xesús se manifeste no noso corpo” (2Cor 4, 10). Na nosa fraxilidade manifestarase o poder da graza e misericordia de Deus se vivimos o proceso de conversión que nos configura con Cristo, como base de toda renovación tan necesaria na nosa vida. Deus confía en nós. O verdadeiro mal para o home está no van intento da  autosuficiencia con que normalmente pretende  planificar a súa existencia ignorando o amor de Deus. Temos que ser conscientes de que a nosa misión no tempo non é posible realizala marxinando a Deus revelado en Cristo.

No momento que vivimos, débenos preocupar que non poucas persoas non atopen sentido á súa vida ao descoñecer a Cristo. “A mensaxe de Xesús e a doutrina da Igrexa teñen un valor permanente e son capaces de adaptarse  a todas as situacións e de ofrecer respostas ás diversas cuestións e necesidades dos homes, sen necesidade de diluírse nin someterse ás imposicións da cultura laicista e hedonista dominante… Coa linguaxe dos feitos, Deus está a pedir aos católicos un esforzo de autenticidade e fidelidade, de humildade e de unidade, para poder ofrecer de maneira convincente aos nosos concidadáns os mesmos dons que nós recibimos, sen disimulos nin deformacións, sen disentimentos nin concesións, que escurecerían o esplendor da verdade de Deus e a forza da atracción das súas promesas”[2].

Para o apóstolo Santiago a chamada de Cristo a colaborar na obra da salvación foi un camiño de luz. “A evangelización e o servizo cristián á sociedade serán obra de cristiáns convertidos e convencidos, maduros na súa fe, unha fe que permita unha positiva confrontación crítica coa cultura actual, resistindo ás seducións; que os impulse a influír eficazmente nos ámbitos culturais, económicos, sociais e políticos, e que os impulse  a construír unha cultura cristiá capaz de evanxelizar a cultura”[3]. O noso ideal é poder dicir como san Paulo: “Vivo pero non son eu o que vive, é Cristo quen vive en min” (Gal 2,20). Seguir a Cristo e responder á súa chamada implica todo noso ser como se manifesta no apóstolo Santiago, renunciando a nós mesmos e sabendo que “quen queira salvar a súa vida, perderaa, pero o que perda a súa vida por Cristo e polo Evanxeo, salvaraa” (Mc 8,35).  Na nosa sociedade necesitamos persoas sensibles á necesidade dos demais, que se deixen conmover e traten de remediala na medida das súas posibilidades, poñendo o corazón no que fan. As persoas con discapacidade, as vítimas da violencia, os migrantes e refuxiados, os marxinados  esperan unha resposta sen dilación. A pobreza non é só a material, pobreza é tamén a ignorancia, o pecado, a neglixencia para facer o ben e harmonizar as diferenzas que non teñen por que dexenerar en conflitos. No medio do desacorde conxunto de monólogos que caracteriza a nosa situación necesítase un discernimento humilde a través dun diálogo sincero para superar a actual crise de civilización.

Pensamos de ordinario en clave de éxito, e non de fracaso; en clave de poder e ambición, e non de humildade e desprendemento. E cando non chega ese éxito, invádennos o desalento e a tristeza. Santiago e ou seu irmán Xoán non consideraban beber o cáliz da humillación, do refugallo, do último lugar. Pensaban como os homes. Só a conversión a Deus os levou a ser auténticas testemuñas de Cristo. Os proxectos humanos van polos camiños de vantaxes materiais e manipulacións para ser máis que vos demais nese afán de dominio. Rexéitase normalmente a cruz sen darnos conta de que non hai fecundidade sen sufrimento. “Se alguén quere vir comigo, que renuncie a se mesmo, cargue coa súa cruz e que me siga” (Mc 8,34). Xa sexa a cruz física como as enfermidades, a cruz moral como a calumnia, a incomprensión, ou a cruz espiritual das noites escuras da alma. “Ditosos os criados a quen o amo atope agardando cando chega” (Lc 12,37), porque instalarse por decisión propia na finitude é relativizar a verdade, o ben, a beleza e a certeza. Isto fundamenta a permisividade total, a conveniencia persoal e ou benestar individual. Neste pragmatismo, o cristián ten que anunciar que non se pode destruír nin esgotar a realidade, que o próximo é aquel de quen cada un é responsable, que non se pode construír o propio sen velar polo próximo, depoñendo todo intento de dominación ou apropiación, e que a sospeita nos conduce ao escepticismo e á perplexidade que afunde o home na desesperanza.

Con confianza poño sobre ou Altar, co Patrocinio do Apóstolo, a vosa ofrenda, Excmo. Sr. Delegado Rexio, tendo en conta as intencións das Súas Maxestades e da Familia Real, dos nosos gobernantes estatais, autonómicos e locais, das persoas e familias necesitadas espiritualmente e materialmente, e de todos os que formamos os distintos pobos de España, de xeito especial dos queridos fillos desta terra galega. Pido ao Señor coa intercesión do Apóstolo Santiago o fortalecemento da nosa vida cristiá, como membros da única Igrexa de Cristo, a santificación e protección dos pais de familia a fin de que realicen a súa misión de coidar e educar os seus fillos en tranquilidade de espírito, a axuda necesaria para a Vosa Excelencia, Sr. Oferente, para a súa familia e os seus colaboradores. Que Deus nos axude e o Apóstolo Santiago. Amén.

[1] Orientacións morais ante a actual situación de España. Instrución pastoral, Madrid 2006, páx.24.

[2] Ibid., páx. 22.

[3] Ibid., páx. 28.

Versión en castelán