Intervención de mons. Barrio en Cope: 1 de febreiro de 2019

A Igrexa celebra mañá a Xornada Mundial da Vida Consagrada. Unha ocasión privilexiada para lembrar o esencial que é para a Igrexa este modo concreto de vivir a fe e de entender a chamada que Cristo fai a algunhas persoas para que lle sigan. Sen dúbida que polo bautismo todos somos consagrados, é dicir, todos estamos chamados a conducirnos de acordo co Evanxeo. Pero a vida dos membros da vida consagrada, testemuñan dun modo particularmente significativo o amor gratuíto e sobreabundante de Deus a través da “práctica gozosa da castidade, a pobreza evangélica ao servizo dos pobres e a obediencia”. Porque, coas imperfeccións propias da condición humana, eles encarnan aquí na terra o mesmo modo de vivir de Cristo e a vida futura no Reino eterno de Deus. Por iso é polo que a Igrexa outorgoulle sempre especial relevancia á vida consagrada.

A pureza é o aspecto positivo da pobreza que fai posible o servizo e dispón a ser servidor. Quere isto dicir que a castidade, a pobreza evangélica e a dispoñibilidade para o servizo aos demais non poden vivirse como unha pesada carga que se impón senón como unha oportunidade para crecer na fe, na esperanza e no amor. Ás veces na nosa contorna adóitase pensar que é imposible vivir o Evanxeo con esta radicalidad. Con todo, esta mesma semana celebramos a festividade de Tomás de Aquino, un santo que viviu estes valores evangélicos desde a intelectualidade rigorosa e a oración fervente.

Santo Tomás rezaba moito e viviu en actitude de pobreza ante Deus. Serviu a Deus como teólogo, consciente da súa infinita pobreza ante El. Non traizoou nunca a Verdade, que buscou con honestidade e aceptando sempre a preeminencia absoluta do Creador. Ensínanos que, se queremos falar de Deus, habemos de sentirnos pobres, necesitados de Deus. Teñamos pois en alta estima a vida consagrada e vivamos na tensión da fidelidade ao Evanxeo.

Versión en castelán