Intervención de mons. Barrio en Cope: 10 de maio de 2019

Festexamos hoxe a San Juan de Ávila, o patrón do clero secular español. Un santo ao que a súa identidade sacerdotal envolvía de tal maneira que todo o seu quefacer pastoral era falar ao corazón de quen lle escoitaba, chamarlle á conversión e namorarlle de Cristo, co que sentía hondamente identificado.

Non é un santo antigo. A santidade, de feito, non é xamais peza de museo ou obxecto a colocar nunha vitrina para contemplala ociosamente. A santidade, realidade sempre moderna, é unha chamada apremiante, ao cumprimento da vontade de Deus, aproveitando as grazas que o Espírito Santo derrama na Igrexa. E aínda que San Juan de Ávila promoveu as vocacións laicales e á vida consagrada, o seu modo de vida, os seus gozos e as súas esperanzas, as súas tristezas e angustias fan del moi especificamente un referente para os sacerdotes. Era un apaixonado de Deus, austero nos bens materiais, cheo de fe, de entusiasmo evanxelizador e de caridade pastoral.

Ao evocar hoxe a súa figura, que é unha riqueza do patrimonio común do santoral español, grande naqueles séculos de esplendor en que a fe era como o aceno de identidade, a nosa Igrexa diocesana rende homenaxe merecida aos seus sacerdotes, hoxe especialmente a aqueles que cumpren as súas vodas de platino, diamante, ouro ou prata no servizo pastoral aos diocesanos.

Pídovos, queridos diocesanos, que teñades un recordo especial para os nosos sacerdotes que deron e seguen dando todo para vivir esta vocación fermosa do sacerdocio. Rezade por eles, agradecendo este don recibido e pedindo ao Señor que sexan santos e vaian configurándose con Cristo, sumo e eterno sacerdote. O sacerdote sae da comunidade e volve a ela para servila. E como San Juan de Ávila ha de buscar, co voso apoio e axuda, imitar o amor de Cristo no acompañamento das persoas que lle foron confiadas no ministerio sacerdotal.

Versión en castelán