Intervención de mons. Barrio en Cope: 11 de xaneiro de 2019

Onte tiven ocasión de visitar a capela remodelada do hospital coruñés de Oza. Podería parecer algo banal, sen demasiada importancia. Con todo creo que si a ten neste momento no que a dimensión humanista vai perdendo espazo na nosa sociedade e preténdese marxinar á Igrexa nos espazos públicos. Isto é motivo de preocupación, porque supón ignorar a espiritualidade e o ansia de transcendencia que todo ser humano leva dentro. Non podemos reducir a persoa humana a un simple obxecto socavando a súa dignidade. Fomos creados a imaxe e semellanza de Deus. A fe cristiá é á vez unha experimentación de filiación e unha experiencia de fraternidade: Fillos no Fillo Xesucristo e irmáns no Irmán.

Fronte ao pesimismo antropolóxico a Igrexa propón a mensaxe liberadora de Cristo. Acabamos de celebrar o misterio de Deus encarnado. O Creador fíxose creatura. Asumiu en todo a condición humana, tamén nas limitacións propias de toda persoa, excepto no pecado. Jesús coñeceu os padecimientos e a dor extrema. Ao longo da súa vida pública curou a moitos enfermos e enfrontouse ás doenzas que en moitos casos supoñían tamén a exclusión social e a pobreza extrema.

A Igrexa nos hospitais encarna o amor de Deus aí onde o sufrimento se percibe vivamente. Non esquezamos que no atardecer da nosa vida examinarásenos do amor con que amásemos aos nosos irmáns. A resposta que deamos os cristiáns ante a dor do que sofre medirá fielmente a calidade da nosa fe. Só seremos seguidores de Cristo se nos mostramos solidarios coa dor allea, e escoitamos o berro da persoa que sofre.

Cando comeza un novo ano adoitamos facer propósitos. Talvez este ano un podería ser visitar aos enfermos que sofren nun hospital ou na súa casa, sobre todo a aqueles que máis o necesiten. Acompañar a súa soidade, aliviar os seus medos e enxugar as bágoas do seu sufrimento achegarannos máis ao Señor.

Versión en castelán