Intervención de mons. Barrio en Cope: 15 de febreiro de 2019

Onte figuraba no calendario litúrxico a festa dos santos Cirilo, monxe, e Metodio, bispo, grandes evanxelizadores de Europa e como tal patróns dela. Sería oportuno fixarnos no seu quefacer pastoral, tan actual para os nosos días. Pero a atención fixouse en san Valentín, buscando resaltar o amor humano. Pero habemos de recoñecer que, na práctica, esta memoria converteuse nunha ocasión máis para o consumismo, distorsionando os valores máis fondos. Se nos fixamos na publicidade ou nos escaparates, vemos que o que se nos lembra é que hai que regalarlle algo ao ser querido. Dá a impresión de que o amor se reduce así a un día concreto do ano e á doazón dun obxecto que só custa diñeiro.

Recordo que hai xa anos, o famoso cantante (José Luis Perales) compuxo unha canción sobre o amor humano baseándose na inigualable definición de san Pablo en Corintios 13. Naquel momento confesou que o texto fora un descubrimento recente e que lle impactaba a súa fondura. O apóstolo Pablo dinos que o amor é o camiño máis excelente que se pode tomar na vida. Tan grande que non hai nada superior a el. É paciente, non ten envexa nin presume, non é egoísta nin se irrita, esquécese sempre do mal, se entristece coa inxustiza e goza coa verdade. Creo todo, por iso escúsao e sopórtao todo sen perder xamais a esperanza. Fronte á moda de considerar que o amor dura ata que se acaba, san Pablo defende que o amor non pasa nunca. É máis, antes acabarase o mundo.

O amor así visto é unha realidade que hai que alimentar todos os días, que crece e madura coa parella. Non se aman do mesmo xeito os noivos que comezan ilusionados un camiño en común e sen apenas coñecerse, que un matrimonio adulto ou un ancián. O fundamental é que prevaleza a opción exclusiva do esposo pola esposa e a desta polo esposo. Isto hai que dicirllo aos mozos, comentándolles que o esencial nas vodas non son o banquete, o vestido da noiva, as flores e as fotos aínda que é necesario, bo e humano que a grandeza do amor festéxese externamente con gran alegría. Se reducimos o amor a unha roupaxe externa de aparencias, estarémolo a diluír. Hai que lembrar que o verdadeiro amor é entrega dun mesmo ao ser amado. E iso esixe renunciar con gozo a todo o que non sexa o ben do outro.

Versión en castelán