Intervención de mons. Barrio en Cope: 21 de xuño de 2019

Este próximo domingo sacaremos ás nosas prazas e ás nosas rúas esas xoias de ourivaría que son as custodias portando a Jesús sacramentado. Non é unha mera manifestación da nosa riqueza patrimonial. Non, o Corpus Christi é o misterio da nosa fe, e os católicos manifestamos que non vivimos afastados da realidade nin apartados da sociedade. Se procesionamos con Jesús Eucaristía é para mostrar o noso profundo compromiso coas persoas no hoxe e o agora que nos toca vivir.

A solemnidade do Corpus Christi lémbranos claramente que a Igrexa católica non está ancorada en posturas espiritualistas ou desencarnadas. ¡Como podería estalo, se Cristo Jesús, o Verbo, feito carne no glorioso misterio da súa encarnación, fíxose en todo semellante a nós menos no pecado! O Día da Caridade vai unido esencialmente a esta solemnidade. Non podería ser doutra maneira: a Eucaristía é o centro da vida eclesial, sendo a resposta para os que senten sós, angustiados, sedientos da salvación no seu corpo e no seu espírito.

Sacamos en procesión ao Santísimo Sacramento para dicir que os católicos debemos ser, queremos ser, as mans e a mirada, a voz e a alegría do propio Cristo, coidando dos desamparados, dos excluídos, dos desprazados, dos enfermos, e dos pobres.

A solemnidade do Corpus Christi é, neste sentido, unha especie de exame de fin de curso para avaliarnos cada un de nós naquela materia evangélica que San Mateo proponnos no seu Evanxeo, ao indicarnos como será o xuízo final: “Vide, benditos do meu Pai, porque tiven fame e distédesme para comer…” (Mt 25, 34). A procesión co Santísimo, adorando e contemplando a presenza sacramental do Cristo, é imaxe da peregrinación á Casa do Pai na que El nos acompaña real e verdadeiramente. “Poñamos en marcha o noso compromiso para mellorar o mundo”, vivindo a fraternidade e dando cabida aos demais non só na nosa mente senón sobre todo no noso corazón.

Versión en castelán