Intervención de Mons. Barrio en Cope: 27 de abril de 2018

Lembrei estes días a obra de José Luis Martín Vigil “A vida sae ao encontro” ao fío de senllas noticias. Unha delas, a referida ao pequeno Alfie, o bebé británico cuxa historia está a conmover á opinión pública e poñendo sobre a mesa un debate sobre os límites do encarnizamiento terapeútico. Só quero citar un dos tuits do papa Francisco no que di estar “conmovido polas oracións e a ampla solidariedade en favor do pequeno Alfie Evans” e no que renova o seu “chamamento para que se escoite o sufrimento dos seus pais e cúmprase o seu desexo de tentar novas posibilidades de tratamento” (tuit do 23 de abril).

A outra, fala da aparición dun libro no que se augura que a morte será opcional en poucos anos e que a humanidade se verá liberada do envellecemento, considerado como unha mera enfermidade. Un dos seus autores, ao que moitos científicos non deixan de considerar “charlatán”, avanzaba mesmo que quen non estea disposto a ser “inmortal”, terá a opción do suicidio.

Dise que foi o gran intelectual Chesterton quen deixou escrito que “cando se deixa de crer en Deus, empézase a crer en calquera cousa”, unha alusión apropiada para referirnos aos que difunden formulacións máis próximas á primitiva mentalidade “mítica” que á razón científica apoiada no “logos”. Baste apuntar que o ser vivo, por dicilo en expresión aprendida no colexio, é aquel que “nace, desenvólvese e morre”. A morte é parte da vida e a morte da morte só é entendible desde Cristo, quen ao vencer a morte coa súa Resurrección venceu á causa da morte: o pecado.

A batalla nestes últimos tempos se traba no terreo da defensa da persoa, da súa dignidade e da súa vida. A tentación do “seredes como deuses” será sempre igual, onte, hoxe e sempre, pois en toda época alguén buscará arrogarse o papel de Deus e tratar de manipular, ben desde a xenética ou desde o plano das ideas, a realidade do ser humano. Un ser persoal, creado a imaxe de Deus, chamado a vivir eternamente tras a súa morte e a resurrección da carne, é unha realidade inefable ben afastada a unha suposta “resucitación” que soa a ficción distópica. Si, a “vida sae ao encontro”. E hai que defendela custe o que custe.

Versión en castelán