Intervención de Mons. Barrio en Cope: 28 de setembro de 2018

Esta tarde presidirei unha eucaristía na Institución Benéfico Social Pai Rubinos na Coruña. Unha institución sen ánimo de lucro que en abril cumpriu o seu primeiro centenario de vida. Naceu co obxectivo de extinguir a mendicidade na urbe coruñesa e hoxe a súa encomiable obra benéfico social abarca desde unha escola infantil, a unha residencia de anciáns, desde un centro de día a un albergue para transeúntes, persoas sen fogar, un roupeiro e un comedor social. En definitiva, dá para comer ao famento, acolle ao que non ten teito, viches ao espido e honra aos maiores no seu ancianidad. Por tanto, representa o mellor do empuxe misioneiro e o exercicio da caridade que sempre caracterizou á Igrexa.

O propio pai Rubinos dicía que o Refuxio, orixe remota da actual Fundación, debía ser sempre “un refuxio, un posto de defensa e de abrigo; unha estación de parada e fonda para o náufrago da vida, para o desorientado ou desprazado da sociedade… unha Casa aberta día e noite para recibir a todos, sen máis instancias nin documentos que a propia necesidade e indigencia, que en moitos casos non admite trámites nin dilacións”. Certamente son palabras dunha asombrosa, e, ao mesmo tempo, dramática actualidade.

Esta mesma semana presentábase a Memoria de Cáritas España 2017. Neste rigoroso estudo constátase que segue habendo numerosas situacións de precariedade e de emerxencia nas familias. E que estas situacións alónganse no tempo. Esta dura realidade supón unha chamada urxente ao noso compromiso cristián. Non podemos convivir con irmáns aos que lles falta o máis esencial para levar unha vida digna. O Evanxeo non é compatible coa desidia ou o desinterese polos demais. Hoxe, nos datos de Cáritas e no labor da Fundación Pai Rubinos, resoa a voz de Deus preguntándonos ¿onde está o teu irmán?

Ata a semana que vén, se Deus quere.

Versión en castelán