Intervención de Mons. Barrio en Cope: 30 de novembro de 2018

Este domingo celebraremos o Primeiro de Advento. É un tempo de vixilancia, de espera gozosa ante a chegada do Señor Jesús. Simbolizaremos esa espera atenta acendendo a primeira ver da coroa de Advento. A luz disipa as tebras. A luz que é Cristo derrota definitivamente ao pecado, ao Mal. O Advento é froito do inmenso amor de Deus cara á Humanidade. Un amor tan grande que nos enviou ao seu Fillo para salvarnos.

Nos aprestamos a acoller o misterio de Deus que se fai home por amor ao home. O Creador todo poderoso faise criatura débil. O Creador do Cosmos naceranos nun humilde pesebre, entre os pobres. Acollido só polos máis sinxelos. Por iso, acoller ao irmán pobre é condición indispensable para ser seguidor dese Deus que se fixo pobre. A ese Deus só pode seguilo, só pode intuílo, quen se sabe pecador necesitado do perdón sanador de Deus.

Non podemos esquecernos dos irmáns máis débiles. Por iso este domingo primeiro de Advento é tamén o Día Diocesano das Persoas con Discapacidade. Neles faise presente Jesús dun modo especial. Basta percorrer o Novo Testamento para atoparnos con múltiples pasaxes nos que Jesús envórcase amorosamente cos irmáns máis fráxiles. A eles anúncialles a salvación con feitos. Aos discípulos do Bautista dilles Jesús: “Ide anunciar a Juan o que estades a ver e oíndo: os cegos ven e os cojos andan; os leprosos quedan limpos e os xordos oen; os mortos resucitan e os pobres son evangelizados”. Neste primeiro domingo de Advento acenderemos a primeira luz que escorrenta as tebras e fai retroceder ao Mal. Que esa luz fáganos ver tamén aos irmáns necesitados que viven ao noso lado. Abramos os ollos para velos e o corazón para acollelos. Porque están tan preto que nos cruzamos con eles a cada pouco.

Versión en castelán