Intervención de Mons. Barrio na Cope: 20 de xaneiro de 2017

Entre a onda de frío e o suposto “día máis triste do ano”, entre as rebaixas e a epidemia de gripe, vai avanzando este xaneiro, un mes que non adoita ter o que se chama “boa prensa”, pero que para nós, cristiáns, é un tempo como outro calquera para sentir o paso de Deus polas nosas vidas, a súa proximidade e a súa presenza.

Non debemos deixarnos levar por pasaxeiras modas ou por influencias de espazos culturais moi distintos ao noso, nin moito menos por consideracións sobre días fastos ou nefastos, vella herdanza de antigas e trasnoitadas supersticiones. O noso tempo é o escenario da acción da graza de Deus nas nosas vidas. É a ocasión, día a día, para converternos e volver o noso corazón; é o trampolín para achegarnos á eternidade; o tempo de traballar para entrar nesa vida para sempre da contemplación celeste.

E xaneiro ofrécenos argumentos suficientes para non caer en melancolías estériles ou en tristezas impropias dunha cristiá esperanza. No Bautismo de Xesús atopamos o eco certeiro da do Nadal epifanía, a evidencia de que El está xunto a nós.

En xaneiro, por exemplo, rezamos pola Unidade dos Cristiáns, espléndido momento para sentirnos un no Pai; vivimos a xornada da Infancia Misioneira e da Xornada Mundial do Emigrante e do Refuxiado, para que non se nos esqueza que o rostro de Cristo non é etéreo ou desencarnado, senón concreto na figura do máis necesitado.

E festexamos, tamén, a conversión de san Paulo, que nos convida a todos a seguir proclamando a verdade do Evanxeo, por non falar das celebracións de santo Tomé de Aquino ou de san Francisco de Sales, figuras tan importantes para a universidade e o xornalismo.

Non, non estamos ante un mes negro, abafador, feo… É un mes precioso para despegar e alzar o voo..; para que cando chegue o tempo forte coresmal, a nosa velocidade de cruceiro lévenos sen sobresaltos á pista de aterraxe da Pascua: homes e mulleres novos para a eternidade.

 

Versión en castelán