Mons. Barrio inaugura o Congreso de Acollida no Camiño de Santiago

  • O epicentro da mensaxe pastoral do Ano Santo Compostelán 2021 situarase na alianza con Deus, na “pascua do Señor”.
  • O peregrino descobre cada día un horizonte novo que lle fai soñar na esperanza.
  • O Camiño ten que ofrecer a auténtica antropoloxía cristiá.
  • Vivir no amor de Jesús é o ideal para o cristián.
  • A peregrinación do peregrino non é plena se non descobre o amor de Deus.
  • A meta do Camiño non é o Apóstolo. A meta é Xesucristo, aínda que da man do Apóstolo.
  • Cristo e o Camiño non poden separarse.

O arcebispo de Santiago, mons. Julián Barrio, inaugurou esta mañá o VI Congreso Internacional Acollida Cristiá nos Camiños de Santiago, que este ano leva por título xenérico O Camiño de Santiago: lugar de encontro coa fe e a Historia xacobea. Ante un auditorio de máis de cen persoas, presentou as “Perspectivas ante o Ano Santo de 2021: Peregrinos na fe, polo camiño da esperanza e arraigados no amor”. Mons Barrio comezou a súa disertación lembrando que “o Ano Santo é un acontecemento de graza para orientar a realización integral da persoa cunha antropoloxía dinámica e dinamizadora”. Neste sentido recalcou que “o Ano Santo Compostelán segue sendo unha chamada á conversión que nos axuda a renovarnos espiritualmente, lembrando os contidos da nosa fe e acollendo a salvación sen esquecer a urxencia de ser evanxelizadores no medio da indiferenza relixiosa, incerteza moral e perda do sentido transcendente da vida”. Por tanto, concluíu que “ha de favorecer o espertar relixioso e espiritual das persoas e das comunidades cristiás”.

Os anos santos do terceiro milenio

Mons. Barrio lembrou que nos dous últimos anos santos subliñouse a importancia do Espírito Santo, “principio e fin da vida peregrinante cristiá na fe e na esperanza”. Para a cita de 2021 a tarefa é “proclamar que o peregrino cristián pola fe e a esperanza está inmerso na unión do Pai, o Fillo e o Espírito e así é levado á súa plena consumación”.

Escenario espiritual do peregrino no 2021

Na súa disertación, o arcebispo compostelán presentou as tres craves coas que o camiñante debe interpretar a peregrinación.

A primeira é peregrinar á luz da fe. Neste sentido afirmou que “crer é deixar que a palabra de Deus convértase no móbil de todos os nosos actos na certeza da súa verdade”. A conclusión é que o peregrino de fe “acepta o que di Deus e conforma a iso a súa vida, porque cre en Deus”. Sen esa fe, continuou o arcebispo, “é radicalmente imposible manterse en pé na experiencia da vida peregrina cristiá. Toda a nosa existencia cristiá vívese na fe, na seguridade de que Deus di a verdade”.

A segunda é a esperanza como actitude existencial básica. Neste apartado mons. Barrio lembrou que “a temática do futuro e, por tanto, da esperanza converteuse no tema central da reflexión teolóxica do século XX, no que se descubriu o propio e diferenciado do cristián”. Por tanto, “Igrexa e futuro están esencialmente unidos”. De feito, o futuro do que fala a Biblia é o mesmo Deus. É “anticipación, presenza e vinda do futuro de Deus, é dicir, da vinda-a-nós do mesmo Deus”. Por iso san Pablo chámao “o Deus da esperanza”.

A terceira clave é “arraigados no amor” porque a caridade é o amor ao que a fe dá vida. “O amor é Divos mesmo, que nos ama e co que, amando, entramos en comuñón do Pai, o Fillo e o Espírito”. Jesús, o Fillo amado, é o que devolve ao Pai a totalidade do seu amor divino. É tamén na súa humanidade o que ama perfectamente ao Pai. Nel, o amor humano de Deus, preparado e esbozado na pedagoxía da lei xudía, alcanza a súa perfección. E “é tamén el quen desborda o amor da humanidade ao Pai, alcanzando finalmente a súa plenitude. Na súa humanidade tan semellante á nosa leva a cabo unha especie de irradiación, unha epifanía do que se realiza na zona divina da súa”ser .

Asistiron ao relatorio de mons. Barrio o bispo auxiliar de Santiago, mons. Jesús Fernández, e o bispo da diocese de Ourense, mons. Leonardo Lemos.

Versión en castelán