“Outubro, mes misioneiro extraordinario”

Queridos diocesanos:

“Acollendo a invitación do papa Francisco, celebramos o mes misioneiro extraordinario, alentados polo exemplo de Santiago o Maior, que impulsado polo Espírito asumiu a misión encomendada de levar o evanxeo ata os confíns da terra, entón coñecidos. Revivimos o mandato misioneiro de Jesús”,.

Finalidade deste mes misioneiro

Con esta iniciativa o Papa quere retomar con novo ardor a responsabilidade de proclamar o Evanxeo. “A urxencia do anuncio do Evanxeo aos homes e mulleres do mundo esixe a toda a Igrexa a necesidade de levar a cabo unha conversión misioneira e realizar unha opción misioneira capaz de transformalo todo, para cumprir co mandato pascual de Jesús: Ide por todo o mundo, predicando o Evanxeo a todas as xentes”[1]. A través da Delegación diocesana de Misións fomos preparando esta celebración, avivando a conciencia de que “nós, co Bautismo, somos inmersos nesa fonte inesgotable de vida que é a morte de Jesús, o máis grande acto de amor de toda a historia; e grazas a este amor podemos vivir unha vida nova, non xa en poder do mal, do pecado e da morte, senón na comuñón con Deus e cos irmáns”[2].

Misión da Igrexa

Habemos de reencontrar o sentido misioneiro da nosa adhesión de fe a Xesucristo que recibimos como un don no bautismo[3], lembrando a misión da Igrexa no mundo. Esta prolonga a misión que Jesús recibe do Pai no Espírito, respondendo por medio da Palabra e os Sacramentos á sede de vida auténtica do noso corazón. Ofrecer aos homes deste mundo o bautismo no nome do Pai e do Fillo e do Espírito Santo (cfr. Mt 28, 19), e partir con eles o pan da Eucaristía é dar a vida de Deus (cfr. Jn 6, 48-51; 10, 10). “E esta vida divina non é un produto para vender –nós non facemos proselitismo- senón unha riqueza para dar, para comunicar, para anunciar; este é o sentido da misión”[4]. Necesitamos crecer na interpretación da Palabra revelada e na comprensión da verdade. “A quen soña cunha doutrina monolítica defendida por todos sen matices, isto pode parecerlles unha imperfecta dispersión. Pero a realidade é que esa variedade axuda a que se manifesten e desenvolvan mellor os diversos aspectos da inesgotable riqueza do Evanxeo”[5].

Contexto cultural

Neste propósito habemos de estar atentos aos cambios culturais e ás formas da linguaxe adecuada para transmitir a novidade do Evanxeo de forma que sexa accesible ao home dos nosos días. “Isto ten unha gran incidencia no anuncio do Evanxeo se de verdade temos o propósito de que a súa beleza poida ser mellor percibida e acollida por todos. De calquera modo, nunca poderemos converter os ensinos da Igrexa en algo facilmente comprendido e felizmente valorado por todos. A fe sempre conserva un aspecto de cruz, algunha escuridade que non lle quita a firmeza da súa adhesión. Hai cousas que só se comprenden e valoran desde esa adhesión que é irmá do amor, máis aló da claridade con que poidan percibirse as razóns e argumentos. Por iso, cabe lembrar que todo adoctrinamiento ha de situarse na actitude evanxelizadora que esperte a adhesión do corazón coa proximidade, o amor e o testemuño”[6]. É o traballo misioneiro o que axuda a que os homes, xa orientados cara a Cristo, alcancen pleno coñecemento do seu misterio, revelándolles así a súa verdadeira natureza e o significado e o destino último da súa vida[7]. Non se trata só de ter unha misión senón de ser unha misión: isto é fascinante. O papa Francisco describe o ser cristián como “un estado de misión permanente”: estamos neste mundo para traer luz, para bendicir, para revivir, para establecer, para sanar, para liberar. A misión é como unha especie de antídoto á tristeza individualista e ao frío das portas pechadas.

Conversión misioneira e pastoral

Por isto “a reforma de estruturas que esixe a conversión pastoral só pode entenderse neste sentido: procurar que todas elas vólvanse máis misioneiras, que a pastoral ordinaria en todas as súas instancias sexa máis expansiva e aberta, que coloque aos axentes pastorais en constante actitude de saída e favoreza así a resposta positiva de todos aqueles a quen Jesús convoca á súa amizade”[8]. Sen dúbida, “evangelizar constitúe, en efecto, a dicha e a vocación propia da Iglesia, a súa identidade máis profunda. Ela existe para evangelizar”[9]. Unha igrexa que non se dirixe alegre e convincente a todos, perdeu a súa misión, a súa por que e para que. Non representa nada. Mingua en lugar de crecer. “Tamén hoxe a Iglesia segue necesitando homes e mulleres que en virtude do seu bautismo, respondan xenerosamente á chamada para saír da súa propia casa, a súa propia familia, a súa propia patria, a súa propia lingua, a súa propia Igrexa local”[10]. Isto conleva “unha conversión misioneira constante e permanente”[11].

Manifestemos o noso agradecemento e apoio a todos os misioneiros e misioneiras, e a todas as persoas que lles acompañan no compromiso de anunciar o Evanxeo, apoiando as vocacións misioneiras coa oración e coa colaboración económica. ¡Sexamos xenerosos! É sempre actitude misioneira saír ao encontro dos demais para anunciar a Cristo.

Saúdavos con afecto e bendí no Señor,

+ Julián Barrio Barrio,
Arcebispo de Santiago de Compostela.

 

[1] FRANCISCO, Evangelii gaudium, 27.

[2] FRANCISCO, Discurso na Audiencia Xeral, mércores 8 xaneiro 2014.

[3] Cf. FRANCISCO, Mensaxe para a Xornada Mundial de misións 2019, 2.

[4] FRANCISCO, Mensaxe…, 2.

[5] FRANCISCO, Evangelii gaudium, 40.

[6] FRANCISCO, Ibid., 42.

[7] Simposio sobre a teoloxía da misión para os nosos tempos, Roma 1969.

[8] FRANCISCO, Evangelii…, 27.

[9] PABLO VI, Evangelii nuntiandi, 14.

[10] FRANCISCO, Mensaxe…, 7.

[11] FRANCISCO, Mensaxe…, 3.

Versión en castelán