Sínodo dos Mozos

Este mércores comezou en Roma o Sínodo dos mozos, que se vai a celebrar ata o 28 deste mes de outubro baixo o título Os mozos, a fe e o discernimiento vocacional.

A preparación dun sínodo é laboriosa e dura meses. Neste caso a elección do tema produciuse xa o 6 de outubro de 2016. A primeira etapa concreta foi a publicación dun documento preparatorio, que nesta ocasión organizouse ao redor de catro grandes eixos: o primeiro foi unha análise pormenorizada da situación dos mozos no mundo de hoxe, o segundo abordou as cuestións da fe, discernimiento, vocación, o terceiro a acción pastoral e finalizaba o texto cun extenso cuestionario no que se preguntou a mozos de todo o mundo por estas cuestións.

Este documento preparatorio presentouse á prensa no Vaticano o 13 de xaneiro do ano pasado, e arroxaba unha primeira gran novidade: o desexo de escoitar a voz dos mozos «a través dun sitio web, cun cuestionario sobre as súas expectativas e a súa vida» (Documento preparatorio, introdución).

Do 5 ao 9 de abril de 2017 tivo lugar un Encontro internacional cos Responsables de pastoral xuvenil a nivel mundial, no cal se presentou o camiño sinodal. Do 11 ao 15 de setembro de 2017 tivo lugar un Seminario internacional sobre a condición xuvenil que contou coa presenza de numerosos expertos e de varios mozos.

Do 19 ao 24 de marzo deste ano celebrouse a Reunión pre-sinodal, que tivo como obxectivo dar aos mozos a posibilidade de presentarlle aos bispos un documento no que expresaron os seus puntos de vista sobre a realidade, as súas ideas, a súa sentir e as súas propostas. Neste encontro participaron uns 300 mozos en representación dos cinco continentes. Nesa reunión tivo un papel destacado Cristina Cons, unha moza universitaria da diocese de Santiago comprometida coa pastoral xuvenil e a evangelización. Con ela quixemos analizar precisamente aquela semana de propostas.

Pregunta. ¿Que fixestes naquela semana?

Cristina Cons.- Pedíronnos que redactásemos un documento que respondese a tres preguntas: ¿como son os mozos?, o discernimiento vocacional e como criamos que debía ser a Igrexa. Traballamos divididos en 20 grupos lingüísticos.

Pregunta. ¿O papa dirixiuse a vós?

Resposta. Si. Foi moi retador. Antes de ir a Roma todos dicíanme que fose moi prudente á hora de expoñer as miñas ideas. Pero o papa díxonos: non sexades prudentes. Sodes novos e non quero que veñades aquí a ser prudentes, senón a dicir o que pensades. Iso encantoume. Descubrín un papa moi humano, moi natural, que quere escoitarnos e transformar a Igrexa. Insistiunos tamén en evitar a tentación do “sempre se fixo así”. Para el iso é un veleno doce, pero un veleno que che está matando. Insistiu en que fósemos mesmo pesados na nosa insistencia por transformar a Igrexa. Díxonos que os mozos somos os profetas deste tempo e que o Espírito Santo fala a través de nós. O papa quere que a Igrexa sirva aos mozos, que sexa configurada por nós co que somos, coa nosa temeridade.

Pregunta. ¿Que destacarías da vosa reflexión naquel encontro?

Resposta. Todos insistimos moito en que se supere o concepto de vocación como sinónimo de sacerdocio ou vida consagrada. Todos demandamos que se recoñeza que todo bautizado está chamado por Deus e que non é máis válida unha chamada que outra. Esiximos unha resposta concreta a este respecto. Por exemplo, queremos que a Igrexa acompañe aos noivos e aos matrimonios como o fai cos seminaristas. Tampouco nos parece que un curso dun fin de semana prepáreche para o matrimonio.

Isto en canto ao discernimiento vocacional. Logo falouse tamén da comunidade. Vemos urxente integrar comunidades vivas, nas que todos se coñezan. Vemos que hai movementos concretos que se integran en comunidades, pero en xeral iso non ocorre nas parroquias. O discernimiento vocacional ha de realizarse nunha comunidade auténtica.

O terceiro punto foi como debe ser a Igrexa. Aquí pedimos de novo unha Igrexa que sexa comunidade. Pedimos unha maior presenza do Espírito Santo na vida das nosas parroquias. E vivir en comuñón. Sentimos que herdamos conflitos entre movementos, grupos, parroquias… que nos son alleos. Queremos unha unión e unha comuñón verdadeira na Igrexa, onde todos participen nas propostas e iniciativas dos demais grupos, institucións, movementos…

Pedimos unha renovación da Igrexa para que deixe de lado a pastoral de mantemento e as estruturas e accións que non funcionan. No canto disto queremos unha Igrexa en saída, envorcada na evangelización. Tamén se pediu coidar a pastoral xuvenil, con salas de catequeses, música, carteis… atractivos, cunha estética coidada e xuvenil.

Pregunta. Polo que dis, o documento é froito dun debate intenso, e sobre todo libre.

Resposta. Si. Respectáronse todas as nosas achegas. As discrepancias que houbo dábanse entre nós. Nunca houbo un adulto que nos influenciase. Había un moderador adulto por cada grupo, e nunca deron a súa opinión particular nos debates. De feito, o primeiro borrador que se redactou coas achegas de todos non gustou e cambiouse. O segundo texto foi do agrado do pleno, pero aínda así tivemos ocasión de facer de novo puntualizacións e achegas que se recolleron no documento final. É o documento final da reunión pre-sinodal dos mozos.

Estas propostas dos mozos foron recollidas polos organizadores do sínodo. Con elas elaborouse o Instrumentum laboris, o documento basee sobre o que traballarán os pais sinodales. Este documento ten tres grandes apartados: A primeira parte baixo o epígrafe “Recoñecer: a Igrexa en escoita da realidade”. A segunda parte articúlase baixo o verbo interpretar: “Interpretar: fe e discernimiento vocacional”. E a terceira é “Elixir: camiños de conversión pastoral e misioneira. Por último, o documento ten unha conclusión, tamén con tres apartados: “a vocación universal á santidade”, “a mocidade, un tempo para a santidade” e “mozas santos e mocidade dos santos”. 

 

Versión en castelán