Unha asemblea diocesana baixo o signo do ministerio da santificación

  • Monseñor Barrio presidiu o encontro que se celebrou, como unha auténtica festa na véspera de Pentecostés, no Seminario Menor

O arcebispo de Santiago, monseñor Julián Barrio, presidiu este sábado a asemblea diocesana de final de curso pastoral, unha cita que tivo lugar no Seminario Menor compostelán. O arcebispo indicou na súa intervención de inicio da xornada que é necesario “promover unha catequese adecuada para axudar a comprender o valor dos sacramentos. Sobre todo no noso tempo, no cal, por unha banda, parece que a fe se vai debilitando e, por outro, emerxen unha profunda necesidade e unha procura xeneralizada de espiritualidade”. Monseñor Barrio sinalou ademais que a parroquia segue “un dato insuperable que ha de garantir a vida sacramental e non reducirse a unha rede de iniciativas e servizos materiais. O método de vida cristiá non se pode confundir con técnicas, nin a gratuidade pode quedar reducida aos servizos que poida facer. A opción preferente polos pobres atópase no marco global dos eixos da vida cristiá”. A asemblea, que contou cunha gran presenza de todas as realidades da Igrexa diocesana, comezou coa benvida por parte do bispo auxiliar, monseñor Jesús Fernández González, e un acto de oración ante o Santísimo.

As distintas realidades que conforman a Igrexa diocesana que peregrina en Santiago de Compostela uníronse este sábado no Seminario Menor nun encontro fraterno, no que se puideron compartir experiencias, opinións e testemuños. Unha auténtica festa en plena véspera de Pentecostés, día que a Iglesia consagra ao Apostolado Seglar e á Acción Católica. A xornada tivo como fío condutor, nos distintos momentos do seu desenvolvemento, o lema co que se realizaron as tarefas pastorais diocesanas ao longo do curso que quedaba clausurado: “Sentado á mesa con eles” (Lc 24,30). O ministerio da santificación.

Con Cristo Eucaristía no altar da capela do Seminario Menor compostelán presidindo o acontecemento, Aquel que, como explicou o arcebispo, “fainos santos, é dicir, atráenos á esfera de Deus”, e co presbiterio repleto de imaxes de distintos santos levadas en procesión, comezaba a asemblea diocesana. Un pobo de Deus en marcha, peregrino na terra que alberga o sepulcro do Apóstolo Santiago…

Nun momento da súa intervención, o arcebispo aludiu, precisamente a esa dimensión da relixiosidade popular. Dixo que “o sentir relixioso non desaparecerá xamais porque non se pode eliminar do corazón do home a promesa sobre o significado da propia vida: é a pregunta sobre o misterio. Isto tradúcese en relixión que leva ao vínculo entre relixión e pobo”. Pero non ocultou a súa preocupación porque, afirmou, “isto hoxe está a fallar xa na nosa diocese”. Para engadir que “o destino da Igrexa non depende de nós. Nós dependemos do acontecemento de Cristo. O froito non está nunca nas nosas mans. Isto non significa indiferenza. Tampouco podemos ser prisioneiros dos propios proxectos. A realidade sempre é máis grande que os propios esquemas. A Iglesia debe renacer nas persoas. Habemos de afrontar o cristianismo e a comprensión do mesmo como evento que nace dun encontro, suscita o testemuño e xera a pertenza á comunidade”.

Unha santidade posible

Esa pertenza á comunidade da Iglesia foi tamén referencia común nas tres persoas que deron testemuño do seu particular chamada á santidade na súa vocación persoal: José Daniel Pérez, un novo sacerdote diocesano da parroquia de Muros; Susana Castelo, relixiosa na Fundación Hogar Santa Lucía; e Pilar Domínguez, casada e nai de familia numerosa. Distintos carismas, diferentes ministerios e un entendemento común da santidade como don e tarefa, como servizo e acompañamento, como entrega e alegría de vivir a fe nas realidades familiares, na vida relixiosa e no sacerdocio ministerial.

Pilar Domínguez falou da grandeza do amor humano, conxugal, que se fai fecundo nos fillos e na tarefa de colaborar nas catequeses prematrimoniales na parroquia de San José de Milladoiro, tentando que as parellas que se van a casar descubran a beleza da aventura do amor en familia.

José Daniel Pérez comentou a súa experiencia sacerdotal de atención aos fieis da súa parroquia. Sacerdote as vinte e catro horas do día, dispoñible, “soñando” moitas veces no labor pastoral.

Susana Castelo puxo emoción nese peculiar coloquio que moderara Alejandro López, da coruñesa parroquia de San Francisco e xornalista, ao referir un exemplo concreto, real, da acollida a unha muller ferida pola vida e que precisaba a mirada amorosa de alguén que lle devolvese a súa dignidade de persoa. Cristo no máis necesitado…

Ao termo da mesa redonda, un tempo para compartir un café servido coa xenerosidade característica da gran familia do Seminario Menor. Tempo e espazo para sentirse próximos os uns dos outros, para sentirse Iglesia.

Houbo despois unha reunión por grupos, unha sesión de traballo dos responsables da Escola Diocesana de Axentes de Pastoral (EDAP) e distintas informacións sobre Pastoral Familiar ou a preparación do Congreso de Apostolado Seglar. Tras o xantar puideron escoitarse testemuños sobre a vida sacramental, seguidos de cantos. Unha magnífica ocasión, como dixera o arcebispo, para meditar que “a inmersión no Misterio pascual de morte e resurrección de Cristo acontece no Bautismo, refórzase na Confirmación e na Reconciliación, aliméntase na Eucaristía, sacramento que edifica á Igrexa como Pobo de Deus, Corpo de Cristo, Templo do Espírito Santo. Por tanto, é Cristo mesmo quen nos fai santos, é dicir, atráenos á esfera de Deus. Subestimar o ministerio santificador do sacerdote talvez puido contribuír á non valoración da eficacia salvífica dos sacramentos. O Catecismo da Igrexa católica describe a economía sacramental falando das enerxías do Espírito Santo, que están á nosa disposición para dar gloria a Deus”.

 

Versión en castelán